Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (12ο): «Θεός»…

img1_80

«Τι Θεός, τι μη Θεός και τι αναμεσό τους;» (Γ. Σεφέρης)

 «Πάτερ υμών ο εν τοις ουρανοίς/ στον ουρανό κανείς» (Ν. Καρούζος)

 

1. Μπέρτολντ Μπρεχτ, «Ύμνος στο Θεό»

“Βαθιά στις σκοτεινές κοιλάδες πεθαίνουνε οι πεινασμένοι.

Αλλά εσύ τους δείχνεις το ψωμί, και τους αφήνεις να πεθάνουν.

Εσύ έχεις θρονιαστεί αιώνιος κι αόρατος

κι αστράφτεις ανελέητος πάνω απ’ το αιώνιο Σχέδιό σου.

Άφησες να πεθάνουν οι νέοι και οι χαροκόποι

μα αυτούς που θέλαν να πεθάνουν, δεν τους άφησες…

πολλοί από κείνους τώρα έχουν σαπίσει

πιστεύανε σε σένα, και πεθάναν γεμάτοι εμπιστοσύνη.

Άφησες τους φτωχούς φτωχοί να μείνουν χρόνια και χρόνια

γιατί ήτανε οι πόθοι τους πιο όμορφοι απ’ τον Παράδεισό σου.

Πεθάνανε, αλίμονο, πριν δουν το φως σου

πεθάνανε μακάριοι, όμως – και σαπίσαν παρευθύς.

Λένε πολλοί πως δεν υπάρχεις και τόσο το καλύτερο.

Μα πώς μπορεί να μην υπάρχει αυτό που μπορεί έτσι να

ξεγελά;

Αφού τόσοι και τόσοι ζούνε από σένα και δεν μπορούν χωρίς

εσένα να πεθάνουν –

πες μου, τι σημασία έχει – τα’ ότι δεν υπάρχεις;”

(Μπ. Μπρεχτ, Ποιήματα, μτφ. Μάριος Πλωρίτης, Θεμέλιο)

 vinci

2. Τάσος Λειβαδίτης, «Το υπόγειο»

“Αν άρχιζε ο Θεός μια μέρα να μετράει όσα έφτιαξε,

άστρα, πουλιά, σπόρους, βροχές, μητέρες, λόφους,

θα τέλειωνε ίσως κάποτε. Εγώ κάθομαι εδώ ολομόναχος,

μέσα σε τούτο το υπόγειο, έξω βρέχει,

και μετράω τα σφάλματα που έκανα, τις μάχες που έδωσα,

τις δίψες, τις παραχωρήσεις,

μετράω τις κακίες μου, κάποτε θαυμαστές, τις καλοσύ-

νες μου

συχνά επηρμένες, μετράω, μετράω, δίχως ποτέ μου να τε-

λειώνω – α εσείς, εσείς ταπεινώσεις, αλτήρες της ψυχής μου,

βαθύ, θρεπτικό ψωμί, αιώνιε πόνε μου,

όλη η δροσιά του μέλλοντος τραγουδάει μες στις κλειδώ-

σεις μου

την ίδια ώρα που μου στρίβει το λαρύγγι η πείνα χιλιάδων

φτωχών προγόνων,

κι ω ήττες, συντρόφισσές μου, που μέσα σε μια στιγμή

με λυτρώσατε απ’ τους αιώνιους φόβους της ήττας.

Είμαι κι εγώ ένας Θεός μες στο δικό του σύμπαν, σε τούτο

το υγρό υπόγειο, έξω βρέχει,

ένα σύμπαν ανεξιχνίαστο κι ανεξάντλητο κι απρόβλεπτο,

ένας Θεός καθόλου αθάνατος,

γι αυτό και τρέμοντας από έρωτα για κάθε συγκλονιστική

κι ανεπανάληπτη στιγμή του.”

(Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση, τ. I, Κέδρος)

 

3. Ζακ Πρεβέρ, «PATER NOSTER» (Πάτερ υμών)

“Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς

Μείνε εκεί

Κι εμείς θα μείνουμε στη γη

που κάπου-κάπου είναι όμορφη

Με τα μυστήρια της Νέας Υόρκης

Και μετά με τα μυστήρια των Παρισίων

Που είναι αντάξια αυτών της Τρινιτέ

Με το μικρό της κανάλι του Ουρκ

Το μεγάλο Κινέζικο τείχος της

Τη ριβείρα της του Μορλαί

Τις αταξίες της του Καμπαί

Με τον Ειρηνικό Ωκεανό της

Και τις δυο λιμνούλες της του Κεραμεικού

Με τα καλά παιδιά και τα κακά

υποκείμενά της

Με όλα τα θαύματα του κόσμου

Που είναι εδώ

Απλά πάνω στη γη

Προσφορά σε όλον τον κόσμο

Διακορπισμένα

Αυτοθαυμαζόμενα που είναι

τέτοια θαύματα

Και που δεν τολμα να το ομοληγήσει

Όπως μια ωραία κόρη που δεν τολμά

να δείξει τη γύμνια της

Με τα φοβερά δεινά

του κόσμου

Που είναι λεγεώνες

Με τους λεγεωνάριούς τους

Με τους βασανιστές τους

Με τους κυρίαρχους του κόσμου

Με τις εποχές

Με τα χρόνια

Με τις ωραίες κόρες και τους γερο-μαλάκες

Με το άχυρο της αθλιότητας που σαπίζουν

μέσα στο ατσάλι των κανονιών.”

 

4. … Χάρις Αλεξίου: «Θεός αν είναι»…

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Πες το με ποίηση (12ο): «Θεός»…

  1. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Θεέ μου, πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε!
    (Οδυσσέας Ελύτης)

    CREDO (ως είθισται να λέμε λατινιστί)
    ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖ0Σ

    Α

    Πιστεύω εις ένα Ποιητήν εκτός ουρανού/ φυγάς θεόθεν και αλήτης, Εμπεδοκλής / και επί γης /εξόριστος πάνω στη γη κ.λ.π. του Βωδελαίρου/.

    Β

    Πιστεύω εις ένα Υπολογιστήν εντός κεραυνού και δια της ύλης.

    Γ

    Υποφέροντας άχραντα /ουσιαστικόν/ ο Ποιητής ανατείνεται βραδυφλεγής αυτόχειρας εξυπακούοντας πολύωρους ύπνους.

    Δ

    Τα υποψήφια λάθη λιγοστεύοντας.

    Ε

    Ορατών τε πάντων και αοράτων ιερουργώντας την αποκρομμύωση.

    Ζ

    Ο Ποιητής έχει τίποτα /βλέπε τους αναχωρήσαντες/.

    Η

    Πιστεύω εις ένα Ποιητήν που λέει: η τρέλα μ’ αρέσει. γελοιοποιεί την ύπαρξη. ας ανάψω απ’ τη μάνα μου.

    Θ

    Συνταχτικό δεν το γνοιάζεται στην προσταγή της μουσικότητας. Μαζί και μ’ άλλες ακόμη λευτεριές, και τα νυ παίζονται κατά την έννοια ήχος οπουδήποτε. Π.χ. τον χειμώνα εδώ, το χειμώνα εκεί. δε θα ’ρθει δεν θα καταλαγιάσουμε, κ.λ.π. κ.λ.π.

    Ι

    Ο Ποιητής γυμνάζει τη σκέψη σε απογύμνωση.

    Κ

    Κι αν είναι έλληνας οφείλει να σπουδάζει πάντοτε της Αττικής τη λεπτότητα, σε φως, βουνά, χωράφια και θάλασσα. Διδάσκει γλώσσα η λεπτότητα τούτη.

    Λ

    Κι αν είναι βαθιά πεπρωμένος ο Ποιητής εκφράζει το ανεξήγητο του εξηγητού. τυγχάνει νόμιμος διάδοχος του επιστήμονα και προκάτοχος του.

    Μ

    Στον αφρό δεν έχει διάρκεια. στο πατοκάζανο μαίνεται ο Ποιητής.

    Ν

    Φλογοδίαιτος και ποτέ ξελυτρωμένος.

    Ξ

    Ο Ποιητής κάποτε πρέπει να λέει: μεγάλη κατανάλωση παρουσίας γενείτε και λίγο μοναξιάρηδες!

    Ο

    Ο Ποιητής είναι αμφίφλοξ.

    Π

    Επιδέχεται θανάτους και αναστάσεις.

    Ρ

    Ακροθωρίζει και υπάρχει σε ξαφνοκοίταγμα.

    Σ

    Είναι ουραγός της μητέρας.

    Τ

    Ανέσπερος απο ηλικία.

    Υ

    Πιστεύω εις ένα Ποιητήν που λέει: να συμπέσουν οι αγνότητες. Μέχρι την Κόρινθο του Σύμπαντος ή μακρύτερα.

    Φ

    Σε ανώτερη απελπισία.

    Χ

    Σε φαεινότερη πεμπτουσία.

    Ψ

    Σε μιαν αίσθηση που πτηνούται.

    Ω

    Συγχωρώντας τους πάντες.

    • Καλώς την Αγγελική!… Καιρό είχαμε «να τα πούμε»… Γιατί μου χάθηκες!!!
      Ευχαριστώ για τα ωραία σου δώρα, ιδιαίτερα γι αυτό του πολύ αγαπημένου μου Καρούζου… Ξέρεις τον Καρούζο τον έχω πολύ ψηλά… Αν μπορούσα, με σχετική αυθαιρεσία βέβαια, να κάνω μια (προσωπική) κατάταξη, η σειρά θα ήταν: Καβάφης, Καρούζος μαζί με το Σεφέρη κι ύστερα Ρίτσος Ελύτης, κλπ…
      1.Και μιας Κυριακή σήμερα, ας ξεκινήσω με μια «Κυριακή προσευχή» του Μανόλη Αναγνωστάκη:
      -Μανόλης Αναγνωστάκης, «Προσευχή»

      «Κυριακή. Θε μου σ’ ευχαριστούμε
      Δέξου μας σαν πρόβατα στην αγκαλιά σου απολωλότα
      Πολύ αμαρτήσαμε Κύριε, πολύ αδικήσαμε
      Σαν άπιστοι θρηνούμε για τα επίγεια αγαθά μας
      Λησμονήσαμε την αιωνίαν Άνοιξη του Παραδείσου
      Στον Οίκο σου δεόμεθα συγχωρηθήναι ημάς
      Σήμερα Κυριακή τας εντολάς σου ενθυμούμενοι
      Μη μας εγκαταλείψεις Θε μου, εις το σκότος της αβύσσου.
      (Άλλωστε, λίαν προσφάτως, προσεφέραμεν
      Εις αρμοδίων εντολάς υπείκοντες,
      Τον οβολόν μας διά την αναστήλωσιν του Ιερού Ναού Σου).»

      2. Κι ένα «Πιστεύω» κατά τον Λειβαδίτη:
      -Τάσος Λειβαδίτης, «Σύμβολο πίστεως»

      «Πιστεύω σε κείνον που χτίζει, κι αγεροκρέμεται μες στον ουρανό, σαν Θεός και κατευνάζει το χάος,
      πιστεύω σε κείνον που θερίζει και το δρεπάνι το κυματίζει ολόφωτο σαν τα λαγόνια της αγαπημένης μου,
      πιστεύω σε κείνον που αγαπάει, όπως πιστεύω και σε κείνον που μισεί,
      πιστεύω σε κείνον που αμαρτάνει και ζητάει με δάκρυα να τον συγχωρέσουν
      πιστεύω και σε κείνον που αμαρτάνει και συγχωράει μοναχός τον εαυτό του και προχωράει,
      πιστεύω στη μέρα που σου δίνει τα πράγματα μες στο φως
      πιστεύω και στη νύχτα που σου ξαναδίνει τα πράγματα μες στην καρδιά σου,
      πιστεύω στο αλάτι και στο κάρβουνο, στις μέλισσες με τα παιδιά
      πιστεύω στις πολιτείες, που η βουή τους, σαν τους ραψωδούς, έξω απ’ το παραθύρι σου, τραγουδάει την οδύσσεια της καθημερινότητας,
      πιστεύω και στη σιωπή…
      Η αφθονία της πίστης μου είναι ένας άλλος, έκτος, δίχως όνομα, ωκεανός, που ταξιδεύω πάνω του
      χωρίς χάρτες και τιμόνια, με μόνο την καρδιά μου για οδηγό,
      γιατί η αγάπη που ’χω μέσα μου μπορεί κι ένα ακυβέρνητο καράβι να το οδηγήσει στο δρόμο το σωστό,
      πιστεύω και στον ανθρωπάκο, στη γωνιά του δρόμου, που βγάζει το καπέλο του και χαιρετάει ταπεινά, την ώρα που οι άλλοι τον σκουντάν και τον χλευάζουν.
      Και δοξάζομαι κι εγώ μαζί του.
      Πιστεύω στους μεγάλους εφευρέτες, τους ήρωες, τους ποιητές, που αλλάζουνε με μια χειρονομία τη γεωγραφία και τα πεπρωμένα.
      Πιστεύω σε σας που κρατάτε ψηλά τις σημαίες και προχωράτε μες στον ενάντιο άνεμο,
      πιστεύω και σε σένα που σηκώνεις σα σημαία την καρδιά σου και προχωράς μες στο ενάντιο πλήθος.
      Πιστεύω στο άπειρο, μπορώ να κάθομαι ώρες να διαβάζω τον ουρανό, τα χείλη μου είναι βαριά απ’ την κερήθρα των άστρων
      και συχνά έστειλα την ψυχή μου να παραθερίσει στο άγνωστο,
      πιστεύω και στη γλυκιά ετούτη γη, γεμάτη μαχαιρώματα και ζεστούς γυναικείους κόρφους,
      πιστεύω στο χώμα που πατάω και που με καρτερεί
      κει κάτω, μες στη σκοτεινιά, όπου σαλεύουν οι ρίζες, κοιμούνται οι νεκροί και τραγουδάνε κιόλας μεθυσμένα τ’ αυριανά κρασιά,
      πιστεύω και σε κείνα που δεν πιστεύω,
      Αμήν.»
      3. Ένα τραγούδι με τον Κώστα Παυλίδη, σε παραδοσιακή μουσική και στίχους του Θοδωρή Γκόνη:

      4. Ας πάμε τώρα και στον όμορφο κόσμο των ρεμπέτικων κι ας ακούσουμε το «Θεέ μου μεγαλοδύναμε» ή «Η προσευχή του μάγκα» σε μια σύγχρονη μουσική εκδοχή:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: