Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Κικής Δημουλά ξενοφοβικά και ρατσιστικά «καμώματα»…

Στη φωτογραφία φιλά (!) το χέρι του τότε υπουργού Πολιτισμού, Παύλου Γερουλάνου (έναν από τους κηπουρούς του Γ.Α.Π) στην τελετή απονομής του Κρατικού Βραβείου Ποίησης 2010.

Στη φωτογραφία φιλά (!) το χέρι του τότε υπουργού Πολιτισμού, Παύλου Γερουλάνου (έναν από τους κηπουρούς του Γ.Α.Π) στην τελετή απονομής του Κρατικού Βραβείου Ποίησης 2010.

Ποιήτρια να σου πετύχει, πνευματικός άνθρωπος σου λέει ο άλλος! Αλλά τι σόι πνευματικός άνθρωπος είναι αυτός που στις περασμένες δημοτικές εκλογές βγήκε δημόσια και στήριξε την υποψηφιότητα του Ψινάκη!!!

Η ποιήτρια εκστόμισε δημόσια τα ξενοφοβικά της σύνδρομα σαν η πρώτη τυχούσα γριά που φοβάται ή και μισεί τους μετανάστες! Δεν τους αντέχει, της πιάνουν τα παγκάκια λέει και δεν έχει που να καθίσει, άσε που κλέβουν κιόλας!… Η γνωστή ρατσιστική γενίκευση που όταν την ακούς από έναν άνθρωπο του πνεύματος και δη από μια ποιήτρια αν μη τι άλλο εξοργίζεσαι…

Και μεις δεν αντέχουμε να σας ακούμε κυρία Δημουλά να εκστομίζετε τέτοια ξενόφοβα και ρατσιστικά και άμε στο διάολο και συ και η ποίησή σου!… Άλλωστε δεν την είχα ποτέ σε ιδιαίτερη εκτίμηση σαν ποιήτρια… «Δευτεράντζα», μια ποιήτρια του «λογοπαιγνίου», «γυναικεία υπόθεση» η ποίησή της με γλυκερούς στίχους της «κλιμακτηρίου», μια ποίηση «ψυχοτρόπο» για ανέραστες μικροαστές νοικοκυρές…

Η χθεσινή «Εφημερίδα των Συντακτών» κάνει λόγο για ρατσιστικό ξέσπασμα της Κικής Δημουλά: »Δεν αντέχω τους μετανάστες στην Κυψέλη, πιάνουν όλα τα παγκάκια!»
Η Άννα Δαμιανίδη αναφέρεται στη στήλη της «Τρίτη Ματιά» στο ρατσιστικό -σύμφωνα με τα όσα περιγράφει- ξέσπασμα της ποιήτριας Κικής Δημουλά κατά τη διάρκεια εκδήλωσης των Atenistas στην Κυψέλη.

Συγκεκριμένα γράφει: «Στο τέλος της περιήγησης στην αυλή του σχολείου περιμέναμε ν’ ακούσουμε κάτι ωραίο και αξέχαστο από τα χείλη πνευματικών ανθρώπων. Και τι είπε η ποιήτρια; Ότι δεν αντέχει τους μετανάστες στην Κυψέλη, τόσοι πολλοί που είναι, πιάνουν και τα παγκάκια, δεν βρίσκεις να καθίσεις στην πλατεία, άσε που κλέβουν και φοβάται να βγει από το σπίτι της, α-πα-πα! χάλια. Εντάξει δεν χρειαζόταν να είσαι διακεκριμένη ποιήτρια για να πεις τέτοια. Τα λένε κάθε μέρα γριές στο τρόλεϊ για να πιάσουν κουβέντα. Κι ούτε καν όλες, κάμποσες έχουν καταλάβει ότι δεν μπορείς να γενικεύεις έτσι και συγκρατούνται».
Σε άλλο σημείο του άρθρου της η Άννα Δαμιανίδη στέκεται στην προσπάθεια του Μένη Κουμανταρέα και του Μενέλαου Καραμαγγιώλη να προστατέψουν την ποιήτρια απ’ το να εκτεθεί περαιτέρω: «»Στην Κυψέλη μένουν κυρίως οικογενειάρχες που προσπαθούν να ενσωματωθούν», είπαν οι άνθρωποι προσπαθώντας να αλλάξουν κουβέντα. Σιγά, σιγά σηκωθήκαμε να φύγουμε, το έργο το είχαμε ξαναδεί. Περιμέναμε από μια διακεκριμένη ποιήτρια κάτι πιο βαθύ, πιο ανθρωπιστικό; Κάτι φωτεινό που θα βοηθούσε τη συνύπαρξη με τους μετανάστες, που θα μαλάκωνε τους ανθρώπους; Λάθος μας! Η ποιήτρια επιβεβαίωσε ότι στην Ελλάδα η μπαναλιτέ του ξενοφοβικού λόγου δεν γνωρίζει σύνορα, ταξικά και άλλα. Με άνεση μπορείς να γενικεύεις, να βγάζεις το ρατσισμό σου χωρίς άγχος, ακόμα και δημόσια, ακόμα και σε πρωτοποριακές συναντήσεις γνωριμίας μς το χώρο και τους γείτονες. Αλίμονο, τι είναι η πολιτική ορθότης για μια ποιήτρια που έφτασε στην κορυφή; Ξενέρωτες αμερικανιές».

Μια ποιήτρια ενταγμένη χρόνια τώρα στο πολιτικό και λογοτεχνικό «σύστημα», που την τίμησε πολλαπλά, για τις «υπηρεσίες» που του προσέφερε κυρίως με δημόσιες δηλώσεις υποστήριξής του κατά καιρούς.

Με μια ποίηση υπερτιμημένη και αρκετά… βολική ώστε να ανοίξουν οι πόρτες της Ακαδημίας η Κική Δημουλά είναι πια η απόλυτη εκπρόσωπος μιας ομάδας «διανοουμένων» χωρίς αναστολές. Είναι για την τηλεοπτική δόξα; Είναι για το χρήμα; Όποιο κι αν είναι το αντίτιμο, πρόκειται για κατάντια…

Ας δούμε το τι τσουχτερά για τα «καμώματά» της έγραφε γι αυτή πριν ένα χρόνο περίπου η εφημερίδα «Δρόμος της αριστεράς»:

«Του Ηρόστρατου. Όταν το διάβασα σε κυριακάτικη εφημερίδα (Real News) νόμιζα ότι ήταν πρώιμο πρωταπριλιάτικο αστείο: Η Κική Δημουλά σε σόου του ΑΝΤ1, με παρουσιαστή τον Σάκη Ρουβά!

Μετά διάβασα και ανατρίχιασα: «…Κατόπιν συζήτησης με τους υπόλοιπους συμμετέχοντες στην κριτική επιτροπή, η σπουδαία ποιήτρια (και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών) αποφάσισε να δεχτεί την πρόταση και να ενταχθεί στο νέο τηλεοπτικό εγχείρημα του ΑΝΤ1 που έχει ως στόχο να αναδείξει τους ήρωες της διπλανής πόρτας.

Στην κριτική επιτροπή θα βρίσκονται ο καθηγητής Επιδημιολογίας Δημήτρης Τριχόπουλος, ο σκηνοθέτης Σπύρος Ευαγγελάτος(!), η ψυχολόγος Φωτεινή Τσαλίκογλου(!) και ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Η Μαρία Χούκλη θα συντονίζει την επιτροπή…».

Ο κατήφορος καθώς φαίνεται δεν έχει πάτο: Η ποιήτρια μετά τη συμμετοχή της στους 32 διανοούμενους που καλούσαν τη μνημονιακή κυβέρνηση να… τολμήσει, μετά τη στήριξή της στον… Ηλία Ψινάκη, μετά τη συνέντευξή της σε ξένα έντυπα όπου δήλωνε τη… στενοχώρια της για την κρίση, τώρα θέλει να συμμετέχει και στο προπαγανδιστικό σόου ενός καναλιού που παίρνει την «αλληλεγγύη» για να την κάνει τηλεοπτικό προϊόν προς κατανάλωση.»!
Μετά το κράξιμο τα μάζεψε τα ξενοφοβικά της η ποιήτρια!… Δήλωσε αντιρατσίστρια και αντιχρυσαυγίτισσα… Παρ’ όλα αυτά η Χρυσή Αυγή έβγαλε ανακοίνωση που υποστηρίζει τα λεγόμενά της… Ας προσέχει λοιπόν η ποιήτρια τι λέει, όταν ανοίγει το στόμα της για να μιλήσει δημόσια!

Όσο για την ποίησή της διαβάστε επιπλέον τι γράφουν δυο λογοτέχνες και κριτικοί της λογοτεχνίας:
-«Ίσως η πιο εξόφθαλμη εξωλογοτεχνική προϋπόθεση για την καθιέρωση της Δημουλά έγκειται στη βιωματική και ψυχοσυναισθηματική εγγύτητα ή και συγγένεια που καλλιεργήθηκε ανάμεσα στο έργο της ποιήτριας και στο (κατά βάση, υποθέτω, γυναικείο) κοινό της, εγγύτητα ή συγγένεια στερεωμένη στη βάση των συνθηκών οικογενειακής ζωής, του συναισθηματικού κόσμου και του ψυχισμού του γυναικείου φύλου. Για την κριτική, εξάλλου, η καθιέρωση της Δημουλά φαίνεται να ανταπέδωσε στην αναμφισβήτητη αξία της ποίησής της την από καιρό οφειλόμενη αναγνώριση συλλήβδην της καλής ελληνικής γυναικείας ποίησης» (Ευριπίδης Γαραντούδης, παλιότερα στα ΝΕΑ)

-« Η ανάδυση λοιπόν της ποίησης της Δημουλά συμβαίνει στο τέλος της θερμής δεκαετίας του ’80, με τη συλλογή «Χαίρε ποτέ» (1988), και η πρόσληψή της αρθρώνεται με κυρίαρχο στοιχείο την απολιτικά προσωποκεντρική έκφραση της περιρρέουσας κόπωσης του πολιτικού στοιχείου, ακόμα και του γυναικείου κινήματος, αφού, όπως σωστά επισημαίνει εδώ ο Γαραντούδης, η ποίησή της διαχειρίζεται τη γυναικεία ιδιαιτερότητα με «εγγύτητα ή συγγένεια στερεωμένη στη βάση των συνθηκών οικογενειακής ζωής». Αυτή η συντηρητική προσήμανση της ποίησης της Δημουλά είναι που χρήζει κριτικής αντιμετώπισης, από εδώ μπορεί κάποιος να οδηγηθεί και στην ψαύση της κατ’ ουσίαν συντηρητικής αισθητικής της, δηλαδή στην γλυκερότητα του λυρισμού της, στο «αλάφρωμα» των λέξεων (η απογύμνωσή τους είναι άλλο πράγμα…), εν τέλει στη διακόσμηση μιας επίπεδης καθημερινότητας.»
(Κώστας Βούλγαρης, παλιότερα στην ΑΥΓΗ).

Advertisements

Single Post Navigation

8 thoughts on “Κικής Δημουλά ξενοφοβικά και ρατσιστικά «καμώματα»…

  1. Μαρία Β. on said:

    Τα θερμά μου συγχαρητήρια για το άρθρο σας!!!Η τέχνη, κατά τον Μπρεχτ, πρέπει στους δύσκολους αυτούς καιρούς,να αποφασίσει…αρκετά πια με τους «ποιητές»που χαρακτηρίζονται «εθνικοί»και η ζωή τους,τα σχόλιά τους και όλη τους η πορεία δεν συνάδει με ΤΙΠΟΤΑ…τέτοιες δηλώσεις θα «οπλίσουν»μαύρες καταστάσεις και οι καιροί θα δυσκολέψουν περισσότερο…

    • Ευχαριστώ πολύ, Μαρία!… Η ποίηση για να ‘ναι πραγματική ποίηση πρέπει, κυρίως σε καιρούς κρίσης, να «κατεβαίνει στους δρόμους», κι όχι να συναγελάζεται σε κυβερνητικά και ακαδημαϊκά σαλόνια!

      • Μαρία Β. on said:

        Θα με βρείτε απόλυτα σύμφωνη!!!Διαβάζω τα άρθρα σας με πολύ ενδιαφέρον και πραγματικά είναι εξαιρετικά!!!Να είστε πάντα καλά!!!

      • Και πάλι ευχαριστώ, Μαρία… Εύχομαι τα καλύτερα για σένα!… Να τα λέμε πιο συχνά από δω (σχολιάζοντας)!!!

      • Μαρία Β. on said:

        Βεβαίως και θα τα λέμε…μιλώντας για ποιητές που είναι σύγχρονοι,με όλο το θάρρος,σας θέτω υπόψη έναν σύγχρονο πολιτικό ποιητή από την Κύπρο,τον Πάμπο Φιλίππου.
        Με την εκτίμηση μου,μιας και σας διαβάζω καιρό…

        http://www.24grammata.com/?p=32252

      • … Ναι, να τα λέμε και για σύγχρονους και για «παλιούς»… Ξέρεις οι (πραγματικοί) ποιητές δεν παλιώνουν ποτέ… Δες το παράδειγμα του Καβάφη που πολλά απ’ τα ποιήματά του είναι σα να γράφτηκαν στις μέρες μας… Ναι, να υπάρξουν ή καλύτερα ν’ ανακαλύψουμε και νέους ποιητές… Υπάρχουν τέτοιοι στη χώρα μας, όπως π.χ. ο Γ. Μαρκόπουλος, ο Παντελής Μπουκάλας, ο Δαβέτας, ο Κοντός, ο Μέσκος και πολλοί άλλοι που τώρα δεν μου ‘ρχονται στο νου…
        Υπάρχουν και νεότεροι που τώρα μου διαφεύγουν τα ονόματά τους…
        Ευχαριστώ για τον όντως πολύ καλό Πάμπο Φιλίππου, που δεν τον γνώριζα… Πολύ καλό και το κείμενο (προφανώς δικό σου) για την παρουσίασή του!
        Να ‘σαι καλά, Μαρία μου!!!…
        Και μιας ο λόγος για την ποίηση:
        -«Η ποίηση είναι ένα ταξίδι/ σ’ άγνωστη χώρα…/Για μια και μόνο λέξη/λιώνεις χιλιάδες τόνους / γλωσσικό μετάλλευμα…»…
        «Ο ποιητής μένει πάντοτε χρεώστης/ απέναντι στον κόσμο./ Πληρώνει πάντα τόκους και υπερημερίες/ Για τον πόνο των ανθρώπων/ Μένω χρεώστης.» (Βλάντιμιρ Μαγιακόφσκι)
        -«Ο ποιητής…
        Όσο κι αν βρέχει το χέρι του μες στο σκοτάδι
        Το χέρι του δε μαυρίζει ποτέ. Το χέρι του
        Είναι αδιάβροχο στη νύχτα. Όταν θα φύγει
        (γιατί όλοι φεύγουμε μια μέρα) θαρρώ θα μείνει
        Ένα γλυκύτατο χαμόγελο στον κόσμο ετούτον
        Που αδιάκοπα θα λέει «ναι» και πάλι «ναι»
        Σε όλες τις προαιώνιες διαψευσμένες ελπίδες.»
        (Γιάννης Ρίτσος, Τα αρνητικά της σιωπής)

        *και «Το όνειρο» του Μάνου Χατζιδάκι με το Δημήτρη Ψαριανό:

  2. Καταρχήν Χρόνια Πολλά και Καλά.

    Δεν θα αναφερθώ στην κ. Δημουλά για την ιδιότητά της ως ποιήτρια. Προφανώς είμαι εντελώς άσχετος για να κρίνω το έργο της. Βρίσκω όμως τα σχόλια της ρατσιστικά και επικίνδυνα. Αν η κ. Δημουλά πιστεύει πως κινδυνεύει από τους μετανάστες να καλέσει την αστυνομία. Αν το πρόβλημά της είναι …αισθητικό (!) να εγκλειστεί σε ίδρυμα.

    Προσωπικά μου προκαλούν τεράστιες αναγούλες τα φασισταριά που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Με αυτό το σκυλολόι που φοράει μαύρα και κυκλοφορεί με ματσούκια σιχαίνομαι όχι να καθίσω στο ίδιο παγκάκι αλλά και να μπω στην ίδια θάλασσα. Αυτούς εκπροσωπεί σήμερα η κ. Δημουλά; Τότε να μου πει τα παγκάκια που συχνάζει να πηγαίνω σε άλλα.

    Λένε πως η κ. Δημουλά ανήκει στον πνευματικό κόσμο του τόπου.
    Έτσι θα είναι, ποιος είμαι εγώ που θα το αμφισβητήσω;
    Έμαθα όμως στη ζωή μου (και τα 3 τελευταία χρόνια ακόμη περισσότερο) να κρατώ μικρό καλάθι όταν ακούω για πνευματικούς (με ή χωρίς εισαγωγικά) ανθρώπους. Οι δάσκαλοί μου με έμαθαν ότι οι πνευματικοί άνθρωποι από την αρχαία Ελλάδα μέχρι και τη νεότερη αποτελούσαν όχι μόνο τους φάρους της διανόησης, αλλά και πάμπολλες φορές τους μπροστάρηδες των αγώνων. Για το σήμερα θα σας γελάσω!

    Ίσως, αγαπητέ Γιάννη, να έχουμε εμείς περισσότερες αξιώσεις από τους πνευματικούς ανθρώπους. Ίσως να φανταζόμαστε για την κάστα τους πράγματα που δεν ισχύουν. Ίσως η κ. Δημουλά να έτρεφε πάντοτε παρόμοια συναισθήματα και η κρίση τα έφερε στην επιφάνεια.
    Δεν αποτελεί μοναδική περίπτωση.

    Πάντως μετά τις δηλώσεις της δε νομίζω να αδειάσουν τα παγκάκια της Κυψέλης από μετανάστες. Μάλλον θα γεμίσουν από χρυσαυγίτες. Αυτό ήθελε;;;

    • Καλημέρα Πέτρο, χρόνια πολλά και καλά επίσης!… Κι εγώ πλέον όταν ακούω για «πνευματικούς» ανθρώπους «κουμπώνουμε»… Οι περισσότεροι απ’ αυτούς όλα αυτά τα χρόνια ήταν αγκαλιά με το αδηφάγο, διεφθαρμένο, πολιτικό σύστημα…Και η Δημουλά δεν αποτελεί εξαίρεση…
      Εντάξει, κανένας δεν ισχυρίζεται πως η Δημουλά είναι συνειδητά ρατσίστρια, αλλά χρησιμοποίησε δημόσια μια γλώσσα που στιγματίζει μετανάστες την οποία η «Χρυσή Αυγή» θεωρεί «δικαίωση των θέσεων» της για το μεταναστευτικό….
      Αυτός είναι ο κίνδυνος της κοινοτοπίας του ρατσιστικού λόγου για την οποία έγραψε η Άννα Δαμιανίδη στην Εφημερίδα των Συντακτών, και που όταν εκφέρεται δημόσια από μια «αναγνωρισμένη» ποιήτρια οι κάθε μισαλλόδοξοι, ξενόφοβοι και ρατσιστές νιώθουν δικαιωμένοι: «Ορίστε, τα λέει και η Δημουλά!»….
      «Καταριέμαι την ποίηση που περνά τον εαυτό της για πολυτέλεια,
      πολιτιστικό στολίδι των ουδέτερων
      εκείνων που νίπτουν τα χέρια τους και απέχουν για να ξεφύγουν.
      Καταριέμαι την ποίηση εκείνων που δε συμμετέχουν
      μέχρι να βρομίσουν ολάκεροι» (Γκαμπριέλ Θελάγια)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: