Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (10ο): «Λύπη»…

kokoschka_dreaming_700-1

Από Δευτέρα ξεκινά η Μεγάλη εβδομάδα με κυρίαρχο συναίσθημα τη λύπη, γι αυτό και τούτο το μικρό ποιητικό αφιέρωμα…

 «Λυπηρά τα εγκόσμια. Και τα εκτός επίσης…» (Ελύτης, Εκ του πλησίον)

 «Λύπη λύπη μου που δε μιλιέσαι αλλά σκάφος βρεμένο στην πανσέληνο είσαι και αστείρευτη παραμυθία
Μες στον ύπνο μου να ρυμουλκείς μοσχονήσια με αναμμένο το μισό στερέωμα…
Ένας αχ ερωτευμένος είμαι και το μόνο που ζητώ αχ αυτό δεν έχω.»

(Ο. Ελύτης, Το φωτόδεντρο και η 14η ομορφιά, Ίκαρος)

 tristezza

-«Να καταλύομαι ώριμος από καθοσίωση λύπης και να πράττω μες στην ομορφιά της δυστυχίας μου.»

(Ν. Καρούζος, Ποιήματα, Ίκαρος)

-«Μη ελπίσεις παρ’ εμού ούτε στίχους ούτε άλλο τι

Μόνον δια της λύπης είμαι εισέτι ποιητής.»

(Βύρων Λεοντάρης, «Εν γη αλμυρά», Ύψιλον/βιβλία)

 ….

-«… Μοιράζεται το φταίξιμο στο πάρε – δώσε των ανθρώπων

μα η λύπη είναι του καθενός, λύπη του άλλου,

ο πόνος που δώσαμε πίσω δεν παίρνεται.

Του λυπημένου η ματιά έχει κάτι που αποδιώχνει

              χειρονομίες παρηγοριάς

κάτι που μας ξεγδέρνει κι αφανίζει

το χνούδι του  χαδιού και του φιλιού τη χλωρασιά.

Μα εσύ μην εξαλείψεις από πάνω μας τα ίχνη

              της ομορφιάς σου.

Άλλο σημάδι πως υπήρξαμε δεν έχουμε

καθώς περνάμε τώρα στη μεγάλη θλίψη

και κλάμα αδάκρυτο τα μάτια μας ραγίζει.»

(Βύρων Λεοντάρης, «Έως…», Νεφέλη)

 DHCK88FO

-Οδυσσέας Ελύτης, «ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΘΛΙΨΗ»

Γεια σου θλίψη
Καλημέρα θλίψη
έντομο που φωλιάζεις μέσα μου
κι ολονυχτίς καραδοκείς πότε θ’ ανοίξω μάτι…

Στην αρχή σ’ έχω λησμονήσει
κοιτάζω τις γραμμές του ταβανιού
άξαφνα πατείς και μπαίνεις
στη συνείδηση

Έρχεσαι να πικράνεις τον πρωινό καφέ
ν’ αποσπάσεις κάτι απ’ την ελάχιστη χαρά
του χεριού μου στο πόμολο του παραθύρου
φέρνεις ανωμαλίες στο νερό του μπάνιου
προκαλείς το πρώτο δυσάρεστο τηλεφώνημα
είσαι τέρας
μικροσκοπικός Μινώταυρος που ζητάει τροφή
και συντηρείται με το ελάχιστο.

Τρως τρως Μινώταυρε –
είναι σάρκες αυτές δεν είναι αέρας
έτσι που πας δε θ’ απομείνει τίποτε.
Γεια σου θλίψη
Καλημέρα θλίψη
έχεις εγκατασταθεί μονίμως μέσα μας
είσαι χειρότερη από τους ιούς και τους βακίλους
οι φιλόσοφοι σ’ εξετάζουν στο φασματοσκόπιο
έχεις δώσει λαβή σε μιαν εξαίρετη λογοτεχνία…»
(Ο. Ελύτης, Μαρία Νεφέλη, Ίκαρος)

6-picasso-fernandeΗ ωραία Φερναντ του Πικάσσο

-Γιώργος Σεφέρης, «Η λυπημένη»
Στην πέτρα της υπομονής
κάθισες προς το βράδυ
με του ματιού σου το μαυράδι
δείχνοντας πως πονείς

κι είχες στα χείλια τη γραμμή
που είναι γυμνή και τρέμει
σαν η ψυχή γίνεται ανέμη
και δέουνται οι λυγμοί

κι είχες στο νου σου το σκοπό
που ξεκινά το δάκρυ
κι ήσουν κορμί που από την άκρη
γυρίζει στον καρπό

μα της καρδιάς σου ο σπαραγμός
δε βόγκηξε κι εγίνη
το νόημα που στον κόσμο δίνει
έναστρος ουρανός.

(Γ. Σεφέρης, Ποιήματα, Ίκαρος)
…«Η λύπη ομορφαίνει επειδή της μοιάζουμε» (Ο. Ελύτης, Μαρία Νεφέλη)

Advertisements

Single Post Navigation

6 thoughts on “Πες το με ποίηση (10ο): «Λύπη»…

  1. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Κάθε φορά λοιπόν, Γιάννη, ανασκουμπώνομαι σα να μου βάζεις …homework. Κατά βάθος, αναρωτιέμαι τι μπορώ να θυμηθώ, που να είναι σχετικό με το θέμα σου. Τουτέστιν, μια καλή άσκηση μνήμης η επιλογή στίχων και ήχων.

    1. Μες στο ταξίδι είναι η λύπη

    Μες στο ταξίδι είναι η λύπη.
    Τριγυρίζει τη γη σα βασίλισσα στην άμαξά της,
    με μια σκέπη απλή χωρίς περιδέραια χρυσά,
    δαχτυλίδια ή άλλα κοσμήματα
    μ’ ένα χαμόγελο αδιόρατο μόνο
    πάνω στα χείλη της. Τα ταξίδια, γνωρίζει,
    είναι μακρά. Η ζωή είναι σύντομη.

    Μόλις που πρόφτασα κι αντάλλαξα έναν
    θερμόν, είναι αλήθεια, ασπασμό με τον ήλιο.
    Αυτό ήταν όλο. Κι η λύπη στην άμαξα.
    (Νικηφόρος Βρεττάκος)

    α. http://www.youtube.com/watch?v=KeP6VNeByBw

    2. Υποκατάστατο – Κική Δημουλά(απόσπασμα)

    Σκορπίζουν τῶν δακρύων οἱ μεγάλες συγκεντρώσεις.
    Μνήμη καὶ παρὸν ψάχνουν νὰ κρυφτοῦν ἀπὸ τὴ διαύγειά τους.
    Ἀραιὰ ποῦ καὶ ποῦ καμιὰ τουφεκιὰ πότε ἀπὸ κεῖνο τὸ εὐκρινὲς χαράκωμα ἡ λύπη πότε ἀπὸ ἀμυδρότερο.
    Στρατηγικὴ νὰ δείξει τάχα ὅτι ἔρχονται ἐνισχύσεις…

    3. …Aχ, οι λυπημένες φράσεις, οι λυπημένες λέξεις,
    πώς μοιάζουν στους τυφλούς οργανοπαίχτες
    στους δρόμους τους εμπορικούς, τις Kυριακές…
    (ΔΗΜΟΥΛΑ)

    β. http://www.youtube.com/watch?v=rFE8M9JjyJw

    4. Και μη ρωτάς γιατί θλιμμένος είμαι

    Είναι που πίσω απ’ τη σιωπή σου ταξιδεύουν
    τα καραβάνια
    των λησμονημένων

    Είναι που μες στα μάτια σου σαλεύουν
    σκιές νεκρών
    μορφές αγαπημένων

    Είναι που μοιάζεις με ταξίδι στο αχανές
    Είναι που δρόμους άλλους φανερώνεις

    Είναι που κλείνεις τις
    καταπακτές
    και στο καινούριο θαύμα ξημερώνεις

    Είναι που μες στο φέγγος σου αγρυπνώ
    σα να πιστεύω πως
    υπάρχω ακόμα

    Είναι που σου χρωστώ πολύ ουρανό
    Κι εγώ δεν έχω παρά λίγο χώμα
    (ΟΡΕΣΤΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ)

    γ. https://www.youtube.com/watch?v=YzJ9hYT016k

    5. Στο χωριό της γλώσσας μου τη Λύπη τηνε λένε Λάμπουσα. (ΕΛΥΤΗΣ)

    6. Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά. (Μικρά έψιλον, ΕΛΥΤΗΣ)

    δ. http://www.youtube.com/watch?v=ii8pDdC8AiQ

    7. Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι (Μυθιστόρημα, ΙΗ’, Γιώργος Σεφέρης)

    Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι
    μέσα από τα δάχτυλά μου
    χωρίς να πιω ούτε μια στάλα.
    Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα.
    Ένα μικρό πεύκο στο κόκκινο χώμα,
    δεν έχω άλλη συντροφιά.
    Ό,τι αγάπησα χάθηκε μαζί με τα σπίτια
    που ήταν καινούργια το περασμένο καλοκαίρι
    και γκρέμισαν με τον αγέρα του φθινοπώρου.

    ε. http://www.youtube.com/watch?v=X3DYj5__tOQ

    8. Ω θλίψη (Τάσος Λειβαδίτης)

    Έπρεπε να ξεφύγω, αλλιώς ήμουν χαμένος, αλλά ο άγνωστος του σταθμού με περίμενε κιόλας στην άκρη του ταξιδιού μου. Ποιος άγνωστος; Ήμουν εγώ ο ίδιος νικημένος κι άνοιγα τις πόρτες στα σταματημένα βαγόνια κι έβγαινα απ’ την άλλη μεριά του ονείρου.

    Ω θλίψη, σε μάθαμε από παιδιά, σχεδόν πριν γνωρίσουμε τον κόσμο.

    στ. http://www.youtube.com/watch?v=XTxzhoHwnNQ

    9. Οι αποσκευές μου (Αλεξάνδρα Μπακονίκα)

    Απανθρωπιές και τραγωδίες
    δεν μου είναι άγνωστες.
    Δια πυρός και σιδήρου τις έζησα.
    Αν με ψάξεις θα βρεις τα βαθιά τους σημάδια.
    Σκοτάδια, καταχνιές και θλίψεις
    τα κουβαλάω στις αποσκευές μου.

    Έχω πιστοποιητικά, συστατικές επιστολές
    για δοκιμασίες που άντεξα.
    Παίρνω, λοιπόν, το δικαίωμα να στραφώ
    και να βιώσω τα φωτεινά και τα χαρούμενα.
    Το συναπάντημα, το βύθισμά μου στη χαρά
    –που τόσο σπάνια συμβαίνει–
    είναι δικαίωμα και κερδισμένος χρόνος.
    Δεν έχω ενοχές για τις εξάρσεις της χαράς.

    ζ. http://www.youtube.com/watch?v=mKlHmtPTb6c

    η. http://www.youtube.com/watch?v=AdKNlGfkyhc

    • Ciao, Αγγελική, καλημέρα, καλή Κυριακή!… Κι εγώ «homework» κάνω και μ’ αρέσει πολύ!… Πάντα εντυπωσιακή!… Όλα υπέροχα!….

      1.«Τη λέξη τη λυπητερή θα βρω/ που ακόμα δεν ειπώθη» (Κ. Καρυωτάκης)

      2. «Μάταιη ψυχή, στην ατονία εσπέρας εαρινής,
      ενώ θα κλείνεις τα χρυσά φτερά σου πληγωμένη,
      την ώρα που σα λύτρωση κάτι θα καρτερείς,
      φτωχή καρδιά, θανάσιμα μα αιώνια λυπημένη•

      όταν, φτασμένη απάνω στον ορίζοντα, θα ιδείς
      μίση να φεύγουν οι έρωτες, χολή τα πάθη σου όλα,
      όταν ανέβει από τα εξαίσια τ’ άνθη της ζωής
      μύρον η απαγοήτευση, ψυχή μου ονειροπόλα

      την ώρα την υπέρτατη που θε να θυμηθείς
      μ’ ένα μόνο χαμόγελο τα φίλα και τα ενάντια —
      μάταιη ψυχή, στο πέλαγο, στο αγέρι τι θα πεις;
      ω, τι θα πεις, στενή καρδιά, στη χλωμή δύση αγνάντια;»
      (Κ. Κρυωτάκης, «Πεθαίνοντας»)

      3. Ναπολέων Λαπαθιώτης, «Λυπήσου»

      «Λυπήσου εκείνους που πονούν,
      βουβά κι ανώφελα, για κάτι,
      και παίρνουν, για να λησμονούν,
      της ζωής κάποιο άθλιο μονοπάτι•

      λυπήσου αυτούς που έχουν χαθεί,
      μες στη θλιμμένη ύπαρξή μας,
      κι έγιναν αίνιγμα βαθύ,
      μια και δεν είναι μεταξύ μας•

      κι αυτόν, κι αυτόν που αναπολεί
      τα περασμένα του λυπήσου•
      μα όμως, ακόμα πιο πολύ,
      τις ώρες της βαθιάς σιωπής σου,

      λυπήσου αυτούς, που, μια φορά,
      με φτερά ζούσαν, και τα χάνουν,
      και δεν τους μένει άλλη χαρά,
      παρά η χαρά πως θα πεθάνουν…»

      4. … Από τη «λύπη» στην απόγνωση: Κική Δημουλά, «ΑΓΓΕΛΙΕΣ»:
      «Διατίθεται ἀπόγνωσις
      εἰς ἀρίστην κατάστασιν,
      καὶ εὐρύχωρον ἀδιέξοδον.
      Σὲ τιμὲς εὐκαιρίας.
      Ἀνεκμετάλλευτον καὶ εὔκαρπον
      ἔδαφος πωλεῖται
      ἐλλείψει τύχης καὶ διαθέσεως.
      Καὶ χρόνος
      ἀμεταχείριστος ἐντελῶς.
      Πληροφορίαι: Ἀδιέξοδον
      Ὥρα: Πᾶσα.»
      5. «Η μπαλάντα της θλίψης»:

      6. «Η λυπημένη του Γ. Σεφέρη τραγουδισμένη από τη Μελίνα Κανά:

      7. Ας κλείσω κάπως αισιόδοξα με μια μουσική παράκληση: «Έλα πάρε μου τη λύπη:

  2. Με αφήνεις εντέχνως πρώτα να …αυτενεργήσω και μου φυλάς για μετά τους άσους στο μανίκι σου! Κι εγώ μονίμως τσιμπάω, γιατί γουστάρω το μαζοχισμό της …ποίησης.
    Τώρα που είμαι πλήρως(;) απομυθοποιημένη, μπορώ να είμαι εντελώς πηγαία (αυθεντική), μη έχοντας τίποτα να αποδείξω, καθότι είμαι αυτό που είμαι, ήτοι, ένα μικρό εφήμερο τίποτα, που είναι τρελαμένο με όσους και όσα αγαπάει. (Σου φτάνει αυτό;)

    ΕΡΑΣΤΕΣ
    (ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΚΡΗΣ)

    Περάσανε οι ώρες τους γοργά
    και φύγαν οι εραστές θλιμμένοι
    με βήματα επίσημα κι αργά
    και καμπαρντίνα κουμπωμένη.

    Και λυπηθήκαμε τους εραστές
    με το μικρό στον τόπο πήγαιν’ έλα τους
    να νείρονται αγκαλιές ζεστές
    σκαλίζοντας τη γη με την ομπρέλα τους.

    Ποιηματάριο ερωτικό και θλιβερό (Κάρολος Μπωντλαίρ)

    Τι με νοιάζει η φρονιμάδα σου;
    Ας είσαι όμορφη! ας είσαι λυπημένη!
    Τα δάκρυα στο πρόσωπο προσθέτουν γοητεία,
    Σαν το ποτάμι στο τοπίο ̇
    Η καταιγίδα ξανανιώνει τα λουλούδια

    Σ’ αγαπώ προπαντός όταν η χαρά
    Αποσύρεται απ’ το χλομό σου μέτωπο.
    Όταν η καρδιά σου στη φρίκη πνίγεται ̇
    Όταν πάνω στο παρόν σου ξεδιπλώνεται
    Με το φρικτό σύννεφο το παρελθόν.

    Σ’ αγαπώ όταν απ’ το μεγάλο σου μάτι ρέει
    Ένα ζεστό δάκρυ σαν αίμα ̇
    Όταν, παρά το χέρι μου που σε λικνίζει,
    Η αγωνία σου, πολύ βαριά διαπερνά
    Σαν ρόγχο αποδημούντα.

    Ανασαίνω, ηδονή θεία!
    Ύμνο βαθύ, εξαίσιο!
    Όλους τους λυγμούς του κόρφου σου,
    Και πιστεύω ότι η καρδιά σου φωτίζεται
    Απ’ τα μαργαριτάρια που χύνουν τα μάτια σου.
    (απόσπασμα)

    • Καλησπέρα!… Μάλλον, εγώ βγάζω κάποιους άσσους και συ περιτέχνως βγαίνεις με «φουλ του άσσου» και τα «παίρνεις όλα»!…
      Πλήρως απομυθοποιημένη όχι, αρκούντως ναι… Έχουμε πολλά ακόμα να μάθουμε και να πούμε… Αν μου φτάνει «ένα μικρό τρελαμένο εφήμερο τίποτα»?… Μου φτάνει και μου παραφτάνει!!!…. Ξέρεις, βέβαια, τι έγραψε ο Ελύτης: «Μ΄ ένα τίποτα έζησα…/ Ώσπου τέλος ένιωσα/ κι ας πα΄ να μ΄ έλεγαν τρελό/ πως από ΄να τίποτα γίνεται ο Παράδεισος.»…

      1.-Ώστιν Κλαρκ (1896-1974), «Η επιθυμία των φτωχών εραστών»

      “Λυπηθείτε τους φτωχούς εραστές, που ίσως δεν κάνουν ό, τι τους αρέσει
      με τα φιλιά τους κάτω από ένα φράχτη, σπίτι που μια σταγόνα της βροχής
      μπορεί να καταστρέψει, από άθλιους αιώνες κρεβάτι δεν γνώρισαν,
      κάθε βάτο κι αγκάθι τους θυμίζει αγίους.
      Επιθυμία της είναι η κουρτίνα που θα τη βλέπει τις νύχτες,
      ευχάριστη θέση που τ’ όνομά της θα μπορούσε ν’ αλλάξει.
      Επιθυμία του- των νυμφευμένων αγκάλιασμα που οι σκέψεις τους
      όμοιες να γίνουν μπορούν,
      που η φύση τους ρέει χωρίς την ντροπή ή τον ψόγο.
      Ξαπλωμένοι στο χόρτο σαν να ‘ταν η κίνηση αμάρτημα,
      ο ένας του άλλου την ανάσα κρατάει και τρέμει,
      να μοιραστούν είναι έτοιμοι τον πανάρχαιο τρόμο- τα φιλιά
      ξαναρχίζουν- της Ιρλανδίας τον τρόμο που τους συντροφεύει.
      Τις εξουσίες σκεφτείτε, παιδιά, τις θεμελιωμένες επάνω
      από τη δική σας άγνοια, που το βλέμμα τους κρύβουν,
      και νόμιμα αμείβονται για ν’ αρπάζουν τ’ ανόητα όνειρα των φτωχών εραστών,
      των εραστών που, όπως φαίνεται, η επίσημη ευλογία τους λείπει”
      (Μαρία Λαϊνά, Ξένη ποίηση του 20ου αιώνα, εκδ, ελληνικά γράμματα)

      2. «Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη»…

      Υ.Γ.: Πήρα το e-mail σου και σ’ ευχαριστώ πολύ!!!… Σύντομα θ’ απαντήσω:-)))

  3. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Γιάννη, πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσεις αυτό το υποβλητικό ποίημα της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ, που μόλις τώρα μου ήρθε φλασιά:

    ΛΥΠΙΟΥ

    Προοίμιο

    Τα ποιήματα αποτυχαίνουν
    όταν αποτυχαίνουν οι έρωτες.
    Μην ακούτε τι σας λένε
    θέλει ερωτική θαλπωρή
    το ποίημα για ν’ αντέξει
    στον κρύο χρόνο…

    Έναν τόπο επινόησα
    για να πηγαίνω όταν είμαι βαθιά λυπημένη,
    λυπημένη ως τους άλιωτους πάγους μέσα μου,
    ώς τα κρυσταλλωμένα δάκρυα,
    ώς να βγουν οι νοσταλγίες, πανθηρούλες λευκές
    που δαγκώνουν και τσούζούν οι δαγκωματιές τους.
    Λυπιού λέω τον τόπο που επινόησα
    για να πηγαίνω όταν είμαι βαθιά λυπημένη,
    μια κατάσταση που εντείνεται ακατάπαυστα
    αφού όλα τα ωραιοποιημένα τοπία του τέλους
    αρχίζουν να μυρίζουν μουχλιασμένα νερά
    και καρπούς σάπιους.

    Στη Λυπιού φτάνεις χωρίς αναστεναγμό
    μόνο μ’ ένα σφίξιμο ελαφρό
    που θυμίζει τον έρωτα σαν στέκεται
    αναποφάσιστος στο κατώφλι του σπιτιού.
    Έχει ιεροβάμονες ποιητές εδώ
    ποιητές με μεγάλη έφεση για ουρανό,
    πανύψηλους, που μ’ ένα τίναγμα της κεφαλής
    σημαίνουν το «όχι… όχι… λάθος»
    ή και το «τι κρίμα, τώρα είναι αργά!»
    ενώ ένας επαίτης στη γωνιά συνέχεια μουρμουρίζει:
    «Το καλό με τον πόθο
    είναι πως όταν χάνεται
    χάνεται κι η αξία του αντικειμένου του μαζί».

    Εδώ όλες οι αποτυχίες της νιότης
    γίναν σιωπηλές πλατείες
    τα κουτσουρεμένα πάθη, σύδεντρα σκοτεινά
    κι οι τελευταίοι κακόμοιροι έρωτες
    σκύλοι κακοταϊσμένοι που πλανιόνται στα σοκάκια.
    Κάτι χειρότερο από γερατειά,
    η χώρα τούτη κατοικείται από νιάτα αμεταχείριστα.

    Στη Λυπιού κλαίω συνέχεια
    από τότε που μου ’δειξες την αξία της λύπης.
    Όχι, δεν είναι το αρνητικό της γονιμότητας
    αλλά το θετικό της απουσίας…
    Έλεγες και το προφίλ σου με τάραζε
    σαν να το ’χαν σκαλίσει στον πιο σκληρό βράχο,
    τα μάτια σου σαν να ’ταν από θειάφι
    αλαφιασμένα, μ’ αλάφιαζαν.
    Ας κλαίμε, λοιπόν, κι ας το λέμε χαρά
    χαρά γιατί είμαστε ακόμη εδώ υποφέροντας. .
    Με το ξημέρωμα θα μπούμε σ’ άλλο λιμάνι
    όπως σ’ ένα καινούργιο ποίημα
    και μες στην πάχνη θα κρατώ
    τον τελευταίο στίχο μιας ανείπωτης ερωτικής ιστορίας.
    Η φωνή, το ύψος του κορμιού, η γραμμή του αυχένα
    αιώνιες επαναλήψεις του ακόρεστου φόβου.
    Κοιτάζοντας σε ανακάλυψα την ενδοχώρα
    του αισθήματος.

    Ο πιο όμορφος άντρας της Λυπιού
    βρήκε μια μαύρη πεταλούδα νεκρή στα σεντόνια του.
    Ήταν γυμνούλης, λίγο ιδρωμένος και γυάλιζε
    αλλά όχι τόσο όσο εκείνη μ’ όλο το φως τ’ απροσμέτρητο
    που ’βγαίνε απ’ το θάνατο.
    Το φτερωτό σύμβολο της επιπολαιότητας, η πεταλούδα,;
    ακίνητη, ντυμένη τα χρώματα της νύχτας
    βρέθηκε ξαπλωμένη σαν να την είχε γλεντήσει ο χάρος
    κι αμέσως μετά να την είχε απαρατήσει.
    Ή σαν να ξεκουραζόταν πριν αρχίσει το δύσκολο
    δρόμο της απ’ το μαύρο στο τέλειο.

    Η πιο νέα γυναίκα στη Λυπιού είμαι γω
    που κοιτώ, κοιτώ και δεν πιστεύω
    πώς τόσος κουρνιαχτός συσσωρεύεται
    στην οδό της χαράς.
    Λέω: κάποιο λάθος έγινε δω
    και δεν ακολούθησα το δρόμο του μεταξιού
    ούτε άγγιξα ποτέ τον ήρωα του ποιήματος στο στήθος.
    Την καρδιά του μόνο φαντάστηκα να στέκεται,
    σαν κάτι Τράπεζες που περνάμε απ’ έξω και λέμε:
    «Για φαντάσου πόσα εδώ, πόσα φυλάσσονται!»

    Ό,τι χάνεις μένει μαζί σου για πάντα
    κι η Λυπιού είναι μια χώρα που έφτιαξα
    για να ’μαι πάντα ένα μ’ αυτά που’ χω χάσει
    όταν πιάνουν εκείνα τ’ αβάσταχτα σούρουπα
    κείνα τα άφωνα ξημερώματα
    κι είναι σαν να περιμένεις το κουδούνι του σχολείου
    να χτυπήσει, το μάθημα πάλι ν’ αρχίσει
    μια ακόμη άσκηση πάνω σε άγνωστο θέμα.
    Κοιτάς χάμω της αυλής το τσιμέντο, τα χαλίκια
    τινάζεις τα ψίχουλα απ’ το κουλούρι στην μπλε ποδιά
    και μπαίνεις στην τάξη
    μπαίνεις στη μονοτονία του άγευστου χρόνου
    στην αοριστία της ύπαρξης
    που ξέρω, λίγο αλλοιωμένη,
    τη συναντάς πάλι προς το τέλος.

    Η θρησκεία στη Λυπιού
    είναι μια Έννοια Ακέφαλη.
    Το άγαλμα της κάθεται φρόνιμα
    στις αδελφές της δίπλα:
    την Αρετή, την πιο ωραία, και τη Σοφία
    με τις πιο σωστές αναλογίες.
    Η Έννοια όμως λατρεύεται χωρίς κεφαλή
    κι όταν εκείνος που θ’ αγαπούσα εάν…
    έρχεται να προσκυνήσει, φοράει πουκάμισο ροζ
    και βρίσκεται σε διέγερση
    γιατί κάθε έννοια γι’ αυτόν σημαίνει κάτι
    όπως και τ’ αντίθετο της.
    Εδώ ο έρωτας κι ο θάνατος γίνηκαν ένα σώμα
    και το χορτάρι που φυτρώνει
    ανάμεσα στα ανάσκελα μέλη των αγαλμάτων
    τα κάνει σαν ζωντανές ψυχές να μοιάζουν
    που θλίβονται μες στο πράσινο και ναυαγούν
    σε ξένα μάτια κι ερωτευμένες υποφέρουν.
    Στη Λυπιού λατρεύεται ο έρωτας-θάνατος
    σαν έννοια μία, ακέφαλη γιατί χωρίς ελπίδα.
    ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΥΚ

    (Λυπιού, 1995, Νέο Επίπεδο/Χειροκίνητο)

    Δεν είναι εκπληκτικό;

    • … Το διάβασα με πολύ προσοχή, όπως άλλωστε όλα τα ποιήματα που μου στέλνεις… Όντως πολύ πολύ καλό ποίημα, η Ρουκ «χτυπάει φλέβα», βαθιά υπαρξιακή και υποβλητική, όπως λες και συ… Την έχω αρκετά «ψαγμένη» την Αγγελάκη- Ρουκ και μ’ αρέσει πολύ η ποίησή της…
      -Ας επενδύσουμε και μουσικά τη «Λυπιού»:

      -Κι ένα επίκαιρο ποίημά της, καθώς μπήκαμε στη Μεγάλη εβδομάδα:

      Κατερίνα Αγγελάκη- Ρουκ, «Μεγάλη Τετάρτη»:
      “Προς την Ακρόπολη μια Μεγάλη Τετάρτη… Να λοιπόν που κέρδιζε έ-
      δαφος ο υποψήφιος θάνατός μου κι εγώ ανέβαινα με το σαράβαλο μη-
      χανάκι της καρδιάς μου, τα ζωώδη ένστιχτα μου όλα σ’ ένα κουτί κλει-
      σμένα. Έγραφε απέξω ΕΡΩΤΑΣ και το κρατούσα παραμάσχαλα. Καμπά-
      νες συμπλήρωναν τη σπαραχτική εικόνα του τετελεσμένου κι ο μπλε
      σκηνοθέτης ψηλά, πάντα ανικανοποίητος, φώναζε τους κομπάρσους πό-
      ντικες να ξαναπιάσουν τη σκηνή από την αρχή. «ζηλεύω το Χριστό.
      Λάτρεψε τα πάθη του κι ενθουσιασμένος με τη λύπη που βρήκε, έβαλε
      τέλος σ’ όλες τις ερωτικές ιστορίες του με τον κόσμο». Έλεγα στο συνοδό
      μου που βάδιζε δίπλα μου σκυφτός γιατί τον βάραινε η ευθύνη του ωραίου.”
      (από το «Σύγχρονη ερωτική ποίηση (ανθολογία)», εκδόσεις Καστανιώτης)

      -Ciao, Aggeliki, grazie mille e tanti baci!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: