Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Η «απροσάρμοστη» Αριστερά – Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ και τα «βαρίδια» του παρελθόντος…

stefanou3

Με τον όρο «απροσάρμοστη» εννοώ την Αριστερά που από τη Μεταπολίτευση και δώθε, για να μην πάμε πιο πίσω, ουσιαστικά λειτούργησε στα πλαίσια του συστήματος με  έναν κύρια καταγγελτικό λόγο, με αγκυλώσεις και δογματισμούς, με γραφειοκρατική πολιτική αντίληψη και (αριστερούς)βερμπαλισμούς, αναξιόπιστη (και λόγω της πολυδιάσπασής της),   χωρίς να αποτελεί για τους εργαζόμενους τον πειστικό φορέα της εναλλακτικής κοινωνικής αλλαγής, κάτι που τώρα αρχίζει να εκδηλώνεται κάτω από το ασήκωτο βάρος της κρίσης.

Παρά τις όποιες προσπάθειες του παρελθόντος (ΚΚΕ εσ., ΕΑΡ, ενιαίος ΣΥΝ) για ανανέωση τόσο του πολιτικού της λόγου όσο και της οργανωτικής της δομής, δεν κατάφερε να προσαρμοστεί στις επιταγές των καιρών, στις νέες απαιτήσεις που βγήκαν στο πολιτικό προσκήνιο, κυρίως μετά την κατάρρευση του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Μόνον τα δυο τελευταία χρόνια, με την εκτίναξη των εκλογικών ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ στο 27% και με την πρόταση διακυβέρνησης της χώρας, η (ριζοσπαστική) Αριστερά προσπαθεί να αρθρώσει έναν αξιόπιστο αριστερό πολιτικό λόγο, να «εκσυγχρονίσει» την πολιτική της πρακτική, να ανανεώσει, ή να αναζωογονήσει καλύτερα, τις ιδεολογικές, πολιτικές και οργανωτικές της δομές, χωρίς ωστόσο να καταφέρει ως τα τώρα να απαλλαγεί εντελώς από τις παθογένειες του παρελθόντος, ώστε να είναι κυβερνητικά αξιόπιστη σ’ ένα ευρύτερο, πλειοψηφικό, εκλογικό σώμα.

Εκείνο το κομμάτι της Αριστεράς που δε λέει να αλλάξει με τίποτα, αποτελώντας έτσι τον κύριο αρνητικό παράγοντα για τη δημιουργία ενός μεγάλου αριστερού πλειοψηφικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία, είναι το Κ.Κ.Ε. Όσοι, έστω λίγοι, ανέμεναν ότι το Κ.Κ.Ε., μετά και τον εκλογικό του καταποντισμό των τελευταίων εκλογών, θα ανανέωνε και αναπροσάρμοζε τη στείρα, σεχταριστική του πολιτική διαψεύστηκαν οικτρά.

Για να βρεθεί το Κ.Κ.Ε. στη σημερινή, προβληματική θέση, χρειάστηκε να συνδυάσει… επιτυχώς τρία στοιχεία. Τη σταλινική φόδρα, τη χιλιαστική αντίληψη για το σοσιαλιστικό μέλλον, και (πολιτικά) τη μοναχική, οιηματικού τύπου, πορεία.

Το σύμπλεγμα της απόλυτης καθαρότητας και της «αγνής» ιδεολογικής ορθοδοξίας οδήγησε το ΚΚΕ σε μία… θριαμβική απομόνωση. Το απέκοπτε σταδιακά από την κοινωνία, καθώς οι μυωπικές επιλογές του στο μέτωπο των εργατικών αγώνων και των κινητοποιήσεων περιφρονούσαν τη συμπόρευση με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς. Η ηγεσία του Περισσού νόμιζε ότι έτσι θα αναδυθούν και θα αναδειχθούν ως η μόνη δύναμη που μάχεται πειστικά και δυναμικά το υφιστάμενο σύστημα, αλλά και τις οξειδωτικές, για την αντίληψή τους, παρουσίες της άλλης Αριστεράς.

Ταυτόχρονα, το ΚΚΕ επεδείκνυε προφανή δυσανεξία προς παν το «λαϊκόν», όταν δεν ήλεγχε τη δυναμική του. Κλασικό παράδειγμα οι «Αγανακτισμένοι»… Εννοείται ότι οι προσεγγίσεις του για συναφή εκρηκτικά πεδία, όπως ο Δεκέμβρης, είχαν παντελώς καθεστωτική χροιά. Γι αυτό, και συχνά εισέπραττε εύσημα από κορυφαίους του δικομματισμού. Όταν δε το καθεστώς είδε να απειλείται άμεσα από την ιλιγγιώδη άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, τα εύσημα πήραν τη μορφή υμνωδίας για τη «σοβαρή και υπεύθυνη στάση» του ΚΚΕ, καθώς πλειάς στελεχών του δικομματισμού και σωρεία αρθρογράφων του καθεστωτικού Τύπου έπλεκαν το εγκώμιο της κυρίας Παπαρήγα…

Δε θέλω να αναφερθώ στη ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη, γιατί το κόμμα αυτό έχει υποστεί τέτοια μετάλλαξη με τη συμμετοχή του στην μνημονιακή τρικομματική κυβέρνηση του Σαμαρά που η πολιτική του πλέον δεν έχει σχεδόν καμιά σχέση με την Αριστερά και όσοι από τους ψηφοφόρους του νιώθουν τους εαυτούς τους ακόμα αριστερούς είναι σίγουρο ότι θα το εγκαταλείψουν αναζητώντας κομματική στέγη είτε στο ΣΥΡΙΖΑ είτε σ’ άλλα αριστερά σχήματα.

Σημειώνω ότι η ελληνική Αριστερά δεν αποτελεί τη μοναδική προβληματική περίπτωση παγκοσμίως και ίσως να είναι καλύτερη, με τα όποια κουσούρια της, απ’ τους περισσότερους ομόδοξους φορείς στην Ευρώπη που απαξιώθηκαν και κατέρρευσαν.

mpaloni-thumb-large

-Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ και τα «βαρίδια»  του παρελθόντος…

Σήμερα, η προσκόλληση στις σαθρές βάσεις του παρελθόντος θέτει σε κίνδυνο τη συγκρότηση του νέου ΣΥΡΙΖΑ. Η εμμονή στους παλιούς μηχανισμούς και τις παγιωμένες ομαδοποιήσεις και, ταυτόχρονα, η πλήρης χαλαρότητα στην οργανωτική συγκρότηση του νέου φορέα και η υστέρηση στη λειτουργία δημοκρατικών θεσμών και δικλείδων, μπορεί να υπονομεύσουν όλο το εγχείρημα. Με σοβαρές ευθύνες όχι μόνο των ηγετικών επιτελείων, αλλά και των μελών του νέου ΣΥΡΙΖΑ που κρατώντας παθητική στάση ίσως οδηγήσουν το νέο φορέα σε συνθήκες δημοκρατικά μη βιώσιμες. Να μην ξεχνάμε ότι χάρη στους μηχανισμούς και το έλλειμμα δημοκρατίας διατηρούσαν τα ηγετικά τους πόστα στην Αριστερά οι Λυκούδηδες και οι Μαργαρίτηδες επί δεκαετίες, χωρίς έργο και χωρίς λογοδοσία!

Μακάρι, αυτό το καθεστώς αναξιοκρατίας να το έπαιρναν εξ ολοκλήρου μαζί τους στη ΔΗΜΑΡ, που άρχισε την ανεξάρτητη πορεία της με διαγραφές διαφωνούντων. Μόνο με συνεχή ροή ιδεών και προτάσεων και διαρκή ζύμωση σε όλο το φορέα, εκμαίευση, επεξεργασία και μεταφορά των απόψεων, αναγκών και απαιτήσεων των εργαζομένων οριζοντίως και καθέτως μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, εκλογές χωρίς μεθοδεύσεις, ανάδειξη με αξιοκρατία, λειτουργία όλων των οργάνων και των ατόμων με διαφάνεια, προσέλκυση νέων ικανών, ταλαντούχων και μαχητικών πολιτών, κήρυξη πολέμου στη γραφειοκρατία, κατάργηση των μηχανισμών και της επετηρίδας, μπορεί να πάρει σάρκα η ελπίδα για ένα φορέα ικανό να σταματήσει την καταστροφή της Ελλάδας.

Γιατί, άραγε, 30 χιλιάδες μέλη του ΣΥΡΙΖΑ παραμένουν στην πλειοψηφία τους ανενεργά; Τι εμποδίζει κι άλλους αξιόλογους ανθρώπους, εργάτες, αγρότες, επιστήμονες, δασκάλους, φοιτητές… να ενταχθούν και να παλέψουν μαζί μας οργανωμένα; Πώς θα εκφραστούν μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ 1.650.000 πολίτες που τον ψήφισαν; Πώς θα διευρυνθεί και πώς θα βαθύνει αυτή η πρωτόγνωρη και εύθραυστη σχέση με την κοινωνία; Με ανοίγματα στον Πρωτόπαπα και την Ξενογιαννακοπούλου ή με συνεργασία και αφοσίωση στον εργαζόμενο και τον άνεργο;

Πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ότι ο νέος ΣΥΡΙΖΑ παραμένει παλιός και πολλοί περισσότεροι ότι είναι κλειστός, αφιλόξενος, προσωποπαγής. Δυσκολεύεται να ενταχθεί ένας πολίτης που δεν είναι και δεν θέλει να είναι σε τάση ή συνιστώσα, με το ένα ή το άλλο στέλεχος. Πώς, λοιπόν, θα φτιάξουμε ένα ΣΥΡΙΖΑ της κοινωνίας και όχι ένα ΣΥΡΙΖΑ κλειστών ομάδων και εδραιωμένων παραγόντων που επιβάλλονται στην κοινωνία; Πώς θα αποφύγουμε τις ευκολίες; Και πώς θα δώσουμε το καλό παράδειγμα; Η Αριστερά πρέπει να διδάσκεται από τους πολίτες, αλλά και να αποτελεί χειροπιαστό υπόδειγμα του μελλοντικού κόσμου που εξαγγέλλει.

Για να σκέφτεται δημοκρατικά η κοινωνία και να προχωρήσουμε στην αληθινή δημοκρατία πρέπει να λειτουργεί δημοκρατικά η Αριστερά, προκαταβολικά. Αυτά τα ζητήματα που αφορούν το χαρακτήρα και την οργάνωση του νέου ΣΥΡΙΖΑ ακόμα δεν έχουν απασχολήσει την Κεντρική Επιτροπή. Κι ας είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση…

Δεν ζω σε άλλο πλανήτη, δεν κάνω συγκρίσεις με ιδανικές πολιτείες. Δεν υποτιμώ ό,τι έχουμε καταφέρει μέχρι σήμερα, ούτε υπερτιμώ μια κοινωνία που έχει υποστεί σοβαρή διάβρωση από μία κυρίαρχη κουλτούρα διαφθοράς και αδιαφορίας. Η κοινωνία εθίστηκε μακροχρόνια στην αντίληψη της ανάθεσης και αποδέχτηκε παθητικά τον εκφυλισμό της δημοκρατίας σε όλα τα επίπεδα. Κι αυτό θα δυσκολέψει τα κινήματα, θα καθυστερήσει την αλλαγή. Πιστεύω, εντούτοις, ότι στα όρια του εφικτού η Αριστερά μπορεί και πρέπει να επιδιώκει συνειδητά τη δική της αναβάθμιση συμβάλλοντας αποφασιστικά στον εκδημοκρατισμό της κοινωνίας ολάκερης.

Οι συνθήκες είναι τραγικές, η Ελλάδα αποσυντίθεται, τα καθήκοντα τεράστια. Με μπαλώματα και αναπαλαιώσεις κόμμα ανατροπής, αλλαγής και ανοικοδόμησης δύσκολα φτιάχνεται. Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ έχει τις δυνατότητες να γίνει ποιοτικά ανώτερος από τον προηγούμενο εαυτό του, για να μπορέσει να ανταποκριθεί στο αίτημα να ανατραπεί το σάπιο για να εγκαθιδρυθεί το νέο, το φρέσκο, το υγιές. Όντας δημοκρατικός, διαυγής και μαχητικός δεν θα σπαταληθεί σαν άλλη μια χαμένη ευκαιρία.

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Η «απροσάρμοστη» Αριστερά – Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ και τα «βαρίδια» του παρελθόντος…

  1. Πρώτα πρώτα να ξεκαθαρίσουμε ότι το ΚΚΕ είναι κομμουνιστικό κόμμα και όχι αριστερό. Δεν το λέω εγώ, το έχει πει η συντρόφισσα Αλέκα. Όταν οι άνθρωποι αυτοπροσδιορίζονται (δικαίωμά τους) ως μη αριστεροί, ποιοι είμαστε εμείς που θα πρέπει να καταλάβουμε κάτι άλλο;

    Η πάγια τακτική του ΚΚΕ είναι: εμείς αυτοί είμαστε, πιστεύουμε απόλυτα στις θέσεις μας, δεν τις αναπροσαρμόζουμε ανάλογα τις επικρατούσες συνθήκες ή τις πολιτικές συγκυρίες, αν κάποιος πρέπει να αλλάξει στάση αυτός είναι ο λαός, τα γραφεία μας είναι στον Περισσό και όποιος θέλει να συζητήσουμε θα μας βρει εκεί.

    Όποιο στέλεχος θελήσει να συζητηθεί ένα άλλο μείγμα πολιτικής πάει σπίτι του. Όποιος δημοσιογράφος πιάσει στο στόμα του το άγιο κόμμα, αν είναι του Ριζοσπάστη θα μείνει άνεργος, αν είναι από άλλο μέσο θα τυπώσουμε τη φωτογραφία του σε μεγάλο μέγεθος και θα πετάμε βελάκια, ενώ θα υπάρξει και ανακοίνωση της Κ.Ε. για παλούκωμα σε ανοιχτό χώρο.

    Μου άρεσε η καλή και έντιμη αυτοκριτική για τα τεκταινόμενα εντός του ΣΥΡΙΖΑ, δείγμα ενός ανθρώπου που ανησυχεί βαθιά για το μέλλον της πατρίδας και της παράταξης και όχι ενός από τους πολλούς που βρήκαν φως και μπήκαν. Θα ήθελα (και νομίζω όλοι το θέλουν) η αυτοκριτική να γίνεται και από τα ρεύματα και τις συνιστώσες που πολλές φορές η μία αντιπολιτεύεται την άλλη.

    Από αυτό κινδυνεύει ο ΣΥΡΙΖΑ και το εγχείρημα όλο. Δεν κινδυνεύει από τις μαλακίες του Σίμου ή τις ασυναρτησίες του Δένδια. Πολύ φοβάμαι πως αν σηκώσουμε το καπάκι θα δούμε πως το νερό κοχλάζει και έχουν αρχίσει να σχηματίζονται πολλές φουσκάλες.
    Αυτό έχει διαγνώσει και ο Αλαβάνος και παίζει τα παιχνίδια του.

    • Καλημέρα, Πέτρο!… Το ΚΚΕ βρίσκεται «στον κόσμο του», δεν έχει καμιά ελπίδα για ανάκαμψη με τον άκρατο σεχταρισμό του, και δεν προσφέρει βέβαια καμιά ελπίδα στο λαό, γι αυτό και εκτιμώ ότι στι επόμενες εκλογές θα δυσκολευτεί να μπει ακόμα και στη Βουλή!… Και ο νέος του γραμματέας δεν είναι παρά πιστό αντίγραφο της Παπαρήγα, στο πιο σκληρό μάλιστα… Και είναι πολύ κρίμα για το λαϊκό κίνημα τούτες τις κρίσιμες στιγμές το ΚΚΕ να πολιτεύεται τυφλωμένο από το δογματισμό και το σεχταρισμό του…
      Η αυτοκριτική είναι αναγκαία, και στο ΣΥΡΙΖΑ την κάνουν αρκετοί, όσοι τουλάχιστον δε «μέθυσαν» από την εκλογική επιτυχία και όσοι δε βλέπουν το ΣΥΡΙΖΑ σαν το «όχημα» που θα τους εξασφαλίσει κυβερνητικές θέσεις στο πολύ πιθανό ενδεχόμενο να κληθεί να κυβερνήσει… Αν επικρατήσουν τέτοιες λογικές ο ΣΥΡΙΖΑ δε θα «μακροημερεύσει»…Τα (πολιτικά) βήματά του τούτες τις κρίσιμες ώρες πρέπει να είναι προσεκτικά και υπεύθυνα, με ξεκάθαρες θέσεις και τοποθετήσεις των στελεχών του… Ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε μια ελπίδα σε πολύ μεγάλο κομμάτι του λαού, μια ενδεχόμενη αποτυχία του θα γκρεμίσει για πολλές δεκαετίες την Αριστερά στα «τάρταρα»… Το επερχόμενο συνέδριό του θα πρέπει να είναι ο σημαντικότερος «σταθμός» στην ιστορία του που θα δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις και λύσεις σε μια σειρά προβλημάτων τόσο σε ό,τι αφορά την εσωτερική του λειτουργία και βέβαια ακόμα περισσότερο σε ό,τι αφορά τη σχέση του με την κοινωνία και λαό!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: