Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Μανωλάδα: «φράουλες και αίμα»…

1b5

«ΞΕΝΟΣ ΕΙΜΙ»

«Ξένος ειμί και μισθοφόρος –
κάθε φορά που στη στροφή βλέπω τη θάλασσα
το νιώθω. 

Όλη τη μέρα πολεμώ σε ξένο τόπο
τα βράδια, κάτω από το λύχνο,
καθώς με πιάνει η νοσταλγία της πατρίδας
συγγράφω την ανάβασή μου.

Ξένος ειμί και μισθοφόρος –
αν τη διαβάσετε να είστε επιεικείς,
στην εποχή μου
δεν υπήρχε άλλος τρόπος να πεθαίνεις.»

(Χρήστος Ρουμελιωτάκης, Ξένος ειμί κι άλλα ποιήματα)

Ήταν εκείνη η παλιά καλή ταινία της δεκαετίας του ’70 με τίτλο «Φράουλες και αίμα» με θέμα της την εξέγερση των φοιτητών και τις συγκρούσεις τους με την αστυνομία στο πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης. Απ’ αυτή την ταινία δανεισμένος και ο τίτλος τούτου του κειμένου απ’ αφορμή το άγριο ρατσιστικό συμβάν στη Μανωλάδα της Ηλείας.

Η καλή παλιά ταινία λοιπόν ξαναγυρίζεται με διαφορετικό θέμα εδώ και μερικά χρόνια στην πατρίδα μας με θύματα αδύναμους, απελπισμένους μετανάστες, που τους ξέβρασε το μεταναστευτικό τσουνάμι στα μέρη μας.

Η άγρια εγκληματική ενέργεια κατά των μπαγκλαντεσιανών εργατών γης, αυτών των σύγχρονων σκλάβων, στη Μανωλάδα, είναι μια ακόμα σκληρή, αιματοβαμμένη, σκηνή της «ταινίας» που γυρίζεται στη χώρα μας με υπαρκτά πρόσωπα και όχι ηθοποιούς.

Όμως, αν από την αμερικανική ταινία δανειζόμαστε το τίτλο της, θα μπορούσαμε, για να είμαστε πιο κοντά στη σύγχρονη σκληρή πραγματικότητα, να θυμηθούμε την επίσης πολύ καλή παλιά ελληνική ταινία, του Βασίλη Γεωργιάδη, «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο», θέμα της οποίας ήταν η αγριότητα με την οποία αντιμετωπίζονταν οι κολλήγοι της Θεσσαλίας (κι αλλού) από τους τσιφλικάδες, σε μια εποχή που η ζωή των αυτόχθονων εργατών γης (κολλήγων) δεν είχε και ιδιαίτερη αξία.

Γυρίσαμε λοιπόν έναν αιώνα και παραπάνω πίσω… «Ματωμένες φράουλες»… Οι σύγχρονοι «κολλήγοι»- μετανάστες έρμαια των μεγαλοαφεντικών, των νεοτσιφλικάδων, και των επιστατών τους, που αντιμετωπίζονται χειρότερα από ζώα, που δουλεύουν από την ανατολή ως τη δύση στις γεωργικές καλλιέργειες, που στοιβάζονται σε αποθήκες για ύπνο, που δεν τους πληρώνονται τα δεδουλευμένα, που τους έχουν ανασφάλιστους, που εν τέλει δεν το ‘χουν και σε τίποτα να σηκώσουν τις καραμπίνες τους και να βαράνε στο ψαχνό, ωσάν να επρόκειτο ότι βρίσκονται σε κυνήγι άγριων ζώων ή πουλιών!

Στο εγκληματικό συμβάν της Μανωλάδας πρωταγωνιστές δεν ήταν πατενταρισμένοι χρυσαυγίτες που μαχαιρώνουν μετανάστες, αλλά πολίτες  που μπορεί να ψηφίζουν Ν.Δ. ή ΠΑΣΟΚ ή κάτι άλλο, κι αυτό δείχνει πόσο διάχυτος είναι ο ρατσισμός στην ελληνική κοινωνία που κάποιες φορές γίνεται εγκληματικός. Κι ύστερα απορούμε πώς οι νεοναζιστές της Χ. Α. παίρνουν ποσοστά πάνω από 10%, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις!

Το πρόβλημα δεν είναι μόνον η Μανωλάδα και η ευρύτερη περιοχή της Ηλείας, όπου συνέβησαν τα τελευταία χρόνια παρόμοια άγρια περιστατικά (θυμηθείτεανατριχιάντας και το άγριο συμβάν με τους δυο μετανάστες δεμένους πίσω από το αγροτικό αυτοκίνητο να σύρονται στην πλατεία του χωριού), αλλά είναι πρόβλημα ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας και του κράτους – του κράτους των Σαμαροδένδιων που αν δεν προπαγανδίζουν φανερά την ξενοφοβία και το ρατσισμό τα υποθάλπουν ή τα σιγοντάρουν «υπογείως» με την ελπίδα, οι μωροί, ότι θα ανακόψουν την άνοδο της Χ.Α. και ότι θα κερδίσουν ψήφους!

Επιπλέον επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά με τον πιο σκληρό τρόπο ο μύθος του «φιλόξενου Έλληνα» που έχει τάχα μου εγγεγραμμένα από αρχαιοτάτων χρόνων στο DNA του τα γονίδια της φιλοξενίας, ενώ στην πραγματικότητα η πλειοψηφία των Ελλήνων στην καλύτερη των περιπτώσεων αδιαφορεί για τους μετανάστες ή  νιώθει αποστροφή γι αυτούς και στη χειρότερη συμπεριφέρεται ανοιχτά άγρια ρατσιστικά.

Οι πυροβολισμοί που δέχθηκαν εργαζόμενοι μετανάστες στη Μανωλάδα, που διεκδικούσαν τα δεδουλευμένα τους, είναι μια καθαρά εγκληματική, ρατσιστική πράξη, η οποία δεν πρέπει απλώς να μας ανησυχήσει ή να μας φοβίσει, αλλά να μας συγκλονίσει και να μας αφυπνίσει πριν να είναι αργά, πριν να μετατραπεί η χώρα μας σε «Άγρια Δύση», όπου στη θέση των μακελεμμένων Ινδιάνουν θα βρεθούν οι σύγχρονοι μετανάστες!

534828_509074925795155_41599015_n

-«Μετανάστες, καραβάνια ελπίδας»

 

“Ταξίδι πανάρχαιο καβάλα στον άνεμο

Σμήνη πουλιών, ουράνια μπαλέτα

Κερδίζουν την αυγή σε κάθε φτερούγισμα

Σμήνη πουλιών, μυστήριο δυσεξήγητο

Χαράζουν πορεία στον ουράνιο χάρτη

Για τις παλιές φωλιές που περιμένουν

Για των παλιών φίλων την καλημέρα

Πουλιά, πλούτος ατέλειωτος

Μορφών, κελαϊδισμάτων και χρωμάτων

 

Ταξίδι ατέλειωτο καβάλα στην άμμο

Καραβάνια ελπίδας και ονείρου

Κωπηλατούν στα κύματα της Ερήμου

Για νέους κόσμους , για νέους θεούς

Μετανάστες, πλούτος ατέλειωτος

Γλωσσών, εθίμων και πολιτισμών

 

Γενοκτονίες πουλιών

Που σκοτώνουν την πλήξη

Βολεμένων αστών

Πουλιά που δηλητηριάζονται

Για το άπληστο κέρδος

Πουλιά που χάσανε τα δένδρα τους

Δένδρα που πεθαίνουν μόνα τους,

από πλήξη, χωρίς κελαϊδίσματα,

Χωρίς φωλιές, χωρίς αγάπη

 

Δολοφονίες ανθρώπων

Σαπιοκάραβα που βουλιάζουν

Σφαχτάρια σε ψυγεία κρεάτων

Θάνατος και πείνα στα ερειπωμένα σπίτια

Ανώνυμοι νεκροί, χωρίς ταυτότητα

Στα αζήτητα

Και όνειρα που δραπετεύουν

Μέσα από τρύπιες στέγες

Προς τα καλοκαιρινά φεγγάρια

Νοσταλγίες που πλέκουν

Οι βρόχινες κλωστές του φθινοπώρου

Για μια μάνα που περιμένει

Για ένα κορίτσι με κατάμαυρα μάτια

Για ένα άγγιγμα, για ένα φιλί, για έναν όρκο

 

Βίοι παράλληλοι πουλιών και ανθρώπων

Χαμένες φωλιές, χαμένες πατρίδες

Χαμένα πρόσωπα στις πολύβουες πόλεις

 

Και οργή μεγάλη,

Που προετοιμάζει το αύριο

Για την εκδίκηση των ονείρων,

πουλιών και ανθρώπων.”

(Γιάννης Ποταμιάνος, Ιούνιος 2009)

Advertisements

Single Post Navigation

6 thoughts on “Μανωλάδα: «φράουλες και αίμα»…

  1. Στο πνεύμα των γεγονότων, που με συγκλόνισαν, με προβλημάτισαν και με τρόμαξαν, αντιστέκομαι απαντώντας με ποίηση, μουσική και, προπαντός, α ν θ ρ ω π ι ά:

    «Στην κοιλάδα με τους ροδώνες» Νίκος Εγγονόπουλος

    «Αλήθεια -των αδυνάτων αδύνατο

    ποτές δεν εκατάφερα να καταλάβω /

    αυτά τα όντα που δεν βλέπουνε

    το τερατώδες κοινό γνώρισμα τ’ ανθρώπου /

    το εφήμερο της παράλογης ζωής του

    κι ανακαλύπτουνε διαφορές

    γιομάτοι μίσος διαφορές

    σε χρώμα δέρματος /φυλή / θρησκεία»

    Παιδικό Αντιρατσιστικό Ποίημα

    (..ένα υπέροχο ποίημα που έχει γράψει ένα παιδί από την Αφρική

    και προτάθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως το καλύτερο ποίημα του 2006.)

    Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος

    Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος

    Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος

    Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος

    Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος

    Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος

    Κι εσύ λευκέ άνθρωπε

    Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ

    Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός

    Όταν κάθεσαι στον ήλιο, γίνεσαι κόκκινος

    Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλε

    Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος

    Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος

    Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι

    Και αποκαλείς εμένα έγχρωμο…

    ΜΗ ΜΕ ΦΩΝΑΖΕΙΣ «ΞΕΝΟ»!

    Επειδή άλλη μάνα με γέννησε

    και σ’ άλλη γλώσσα άκουσες εσύ

    τα όμορφα παιδικά σου παραμύθια…

    μη με φωνάζεις «ξένο»

    το ψωμί σου δε διαφέρει απ’ το δικό μου

    το χέρι σου είναι όμοιο με το δικό μου,

    σαν τη φωτιά καίει

    και η δική μου φωτιά.

    Γιατί λοιπόν με φωνάζεις «ξένο»;

    Επειδή σ’ άλλους δρόμους βρέθηκα

    και σ άλλο λαό γεννήθηκα

    και άλλες θάλασσες γνώρισα

    και απ’; αλλού σάλπαρα;

    Αλλά το ίδιο άγχος κρύβουμε κι οι δυο

    η ίδια εξάντληση

    στην πλάτη μας βαραίνει,

    αυτή που συντρίβει το κάθε θνητό

    μέσ’ απ’ του χρόνου τα σκοτάδια

    από τότε που σύνορα δεν είχαν τεθεί

    κι ανάμεσά μας ακόμη δεν είχαν φθάσει

    όσοι διχάζουν

    και σκοτώνουν το φτωχό,

    αυτοί που κλέβουν

    και μοιράζουν ψέμματα,

    αυτοί που εμπορεύονται κι εμάς

    και θάβουν αδίστακτα τα όνειρά μας

    όσοι εφεύραν αυτή τη λέξη

    τη σκληρή: «ξένος».

    λέξη παγωμένη και γεμάτη θλίψη

    που θυμίζει αλησμοσύνη κι εξορία.

    Αν θέλεις το καλό μου να είσαι καλός

    σταμάτα τώρα να με φωνάζεις «ξένο»

    αν θέλεις, κοίταξέ με στα μάτια,

    πιο πέρα απ’ το μίσος

    ας φθάσει η ματιά σου,

    ας ξεπεράσει φόβο, εγωισμό.

    Για δες, άνθρωπος είμαι κι εγώ

    Όχι, δεν είμαι «ξένος»!

    (΄Αγνωστος Μετανάστης)

  2. Καλησπέρα, Αγγελική, καλή μου συνεργάτιδα, και σ’ ευχαριστώ πολύ και για τα ποιήματα και για τα ωραία μουσικά δώρα σου!!!!
    Περιμένω πάντα τα σχόλιά σου, για να είναι ολοκληρωμένη η ανάρτησή μου!!!
    Το ποίημα του Εγγονόπουλου το γνωρίζω, αλλά το «Παιδικό αντιρατσιστικό» όχι… Γι αυτό το κρατάω στο αρχείο μου για μελλοντική χρήση….
    Τα «αντίδωρά» μου τώρα, και πρώτα τα ποιητικά:
    1. Ένα ποίημα του Μπρεχτ:
    «Λαθεμένο μου φαινόταν πάντα το όνομα που μας δίναν:
    «Μετανάστες»
    Θα πει, κείνοι που αφήσαν την πατρίδα τους. Εμείς, ωστόσο,
    δε φύγαμε γιατί το θέλαμε,
    λεύτερα να διαλέξουμε μιαν άλλη γη. Ούτε
    και σε μιαν άλλη χώρα μπήκαμε
    να μείνουμε για πάντα εκεί, αν γινόταν.
    Εμείς φύγαμε στα κρυφά. Μας κυνηγήσαν, μας προγράψανε.
    Κι η χώρα που μας δέχτηκε, σπίτι δε θα ΄ναι, μα εξορία.
    Εμείς απομένουμε δω πέρα, ασύχαστοι, όσο μπορούμε πιο κοντά
    στα σύνορα,
    προσμένοντας του γυρισμού τη μέρα, καραδοκώντας το παραμικρό
    σημάδι αλλαγής στην άλλην όχθη, πνίγοντας μ΄ερωτήσεις
    κάθε νεοφερμένο, χωρίς τίποτα να ξεχνάμε, τίποτα
    ν΄ απαρνιόμαστε,
    χωρίς να συχωράμε τίποτα απ΄ό σα έγιναν, τίποτα δε συχωράμε.
    Α, δε μας ξεγελάει τούτη η τριγύρω σιωπή! Ακούμε ίσαμ΄ εδώ
    τα ουρλιαχτά που αντιλαλούν απ΄ τα στρατόπεδά τους. Εμείς
    οι ίδιοι
    μοιάζουμε των εγκλημάτων τους απόηχος, που κατάφερε
    τα σύνορα να δρασκελίσει. Ο καθένας μας,
    περπατώντας μες στο πλήθος με παπούτσια ξεσκισμένα,
    μαρτυράει την ντροπή που τη χώρα μας μολεύει.
    Όμως κανένας μας
    δε θα μείνει εδώ. Η τελευταία λέξη
    δεν ειπώθηκε ακόμα.»
    (Μπέρτολτ Μπρέχτ, Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης)

    2. Ένα δικό μου, ελπίζω να σ’ αρέσει:
    «Η μπαλάντα της Βέρας από το Κίεβο (Τράφικιγκ)»
    Ήσουνα στα δεκαοχτώ, κ’ είχες τελειώσει το ωδείο
    Μα τη ζωή στο Κίεβο τη σκέπαζε το κρύο
    Σε μια βαλίτσα βόλεψες το όνειρο λουστραρισμένο
    Τα νιάτα σου τα σκέπασες μ’ ένα παλτό τριμμένο
    Με ωτοστόπ σε φορτηγά παράνομα στο τρένο

    Βγήκες σε κόσμο λαμπερό μα απ’ το δικό σου ξένο
    Σε ψάρεψε ένας κυριλέ μια μέρα στο Μουσείο
    Σε πήρε και τη σπίτωσε μέσα στο Θησείο
    Η Βέρα από το Κίεβο
    Που σπούδασε Σοστάκοβιτς
    Μπετόβεν στο ωδείο
    Τώρα πουλάει το κορμί
    Στα πέριξ της Ομόνοιας
    Και στο Μεταξουργείο

    Γαβγίζουν στο πάλκο δυο σκυλιά στο μπαρ στην Αχαρνών
    Ένοχα ποτά κ’ ιδρώτας, σε άδειες αγκαλιές κονσομασιόν
    Έπαιρνες τις βίζιτες σε Ομόνοια Χαυτεία
    Στο νταβατζή τ’ ακούμπαγες ζητώντας προστασία

    Ζωή ανάποδη στροφή, πληρώνεις το χαμό σε δόσεις
    Βράδιασε μέσα σου πολύ και πώς να ξημερώσεις
    Η μέρα ανοίγει την πληγή η νύχτα τη ματώνει
    Και το φεγγάρι κόκκινο πιασμένο στην αγχόνη

    Δυο μπάτσοι τη συλλάβανε
    Μια νύχτα στην Ομόνοια
    Πουτάνα δίχως άδεια
    Στα 18 της χρόνια
    Λαθρεπιβάτισσα ζωή
    Με δίχως διαβατήριο
    Τη βρήκαν κρεμασμένη το πρωί
    Μέσα στο κρατητήριο
    (Γ. Π. Τζήκας, Γενάρης 2008)

    3. Τα μουσικά «αντίδωρα» τώρα»:
    1. Ένα τραγούδι του Μανού Τσάο: Clandestino (Λαθρομετανάστης):

    2. Και Πάνος Κατσιμίχας: «Θα ζήσουνε κοντά μας»:

  3. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Σήμερα έχασα πολλές φορές (4-5 ίσως) το (προηγούμενο) σχόλιό μου, στην προσπάθειά μου να μικρύνω τις αποστάσεις της γραμματοσειράς. Στο τέλος τα παράτησα. Έτσι, δεν είναι εντελώς σαφές πού τελειώνει το κάθε ποίημα. Οφείλω λοιπόν να διευκρινίσω πως το «Μη με φωνάζεις ξένο» είναι άλλο ποίημα (τρίτο) γραμμένο από άγνωστο μετανάστη.

    Το καλό με το μπλόγκιν είναι ότι μοιράζεσαι πράγματα με ανθρώπους …ομοιοπαθείς, που πιθανόν δεν θα συναντήσεις ποτέ, αλλά πάντα έχεις να μάθεις κάτι από τους αυτούς. Για μένα, αυτό συνιστά σπουδαία μορφή επικοινωνίας.

    Ευχαριστώ για όλα και κυρίως για τους Κατσιμιχαίους, που δεν ήξερα το συγκεκριμένο τους τραγούδι.
    (Η μπαλάντα Της Βέρας Από Το Κίεβο, ρεαλιστική και λυπητερά ωραία.)

  4. Καλημέρα, Αγγελική:-)))…. Ευχαριστώ για τη διευκρίνιση σχετικά με τα ποιήματα, νομίζω όμως ότι το είχα καταλάβει…
    Και μένα, όπως θα το κατάλαβες βέβαια, μ’ αρέσει πολύ αυτή η δικτυακή μας επικοινωνία, και μαθαίνω κι εγώ από σένα… Είσαι για μένα η καλή μου «άγνωστη» φίλη- συνεργάτιδα, απ’ την οποία πάντα περιμένω τα ωραία, ποιητικά κι εύστοχα σχόλιά της… Με εντυπωσιάζεις με τις γνώσεις σου, κι είναι αλήθεια ότι η περιέργεια με «τρώει» και θα ‘θελα να ξέρω περισσότερα για σένα. Έχω το e-mail σου (αυτό που βγαίνει κάτω απ’ το όνομά σου, όταν σχολιάζεις) και θα επικοινωνήσουμε κι από κει σύντομα…
    -Σχετικά με το θέμα μας τώρα: ένα τετράστιχο από τα δημοτικά μας τραγούδια:

    «Την ξενιτιά την ορφανιά, την πίκρα, την αγάπη,
    τα τέσσερα τα ζύγιασαν, βαρύτερ’ ειν’ τα ξένα.
    Ο ξένος εις την ξενιτιά πρέπει να βάνει μαύρα,
    για να ταιριάζει η φορεσιά με της καρδιάς τη λάβρα.»

    -Μπορείς να διαβάσεις και μια παλιότερη ανάρτησή μου σχετική με τον ξένο, με τίτλο: «Όταν έρχεται ο ξένος “ουκ έχει πού την κεφαλήν κλίνη”!»:
    https://itzikas.wordpress.com/2010/10/05/%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%AD%CF%81%CF%87%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%BE%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%BF%CF%85%CE%BA-%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CF%8D-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA/

    -Και δυο ωραία μουσικά κομμάτια, ένα παραδοσιακό με την Αλεξίου κι ένα του Θεοδωράκη:

    1. http://youtu.be/7IKFqt65C7E

    2. http://youtu.be/uV7vOVBBuwI

  5. Τους συναντώ στο δρόμο για το χωριό να περπατούν στην άκρη της εθνικής κατά ομάδες. Βασανισμένοι άνθρωποι με μια μόνιμη απόγνωση στα μάτια. Υπάρχουν και στο δικό μας χωριό 5-10, μαζεύουν κι εκεί φράουλες ή κάνουν άλλες αγροτικές δουλειές.
    Έρχονται καθημερινά στο καφενείο που είναι δίπλα στο σπίτι μας. Δεν παραγγέλνουν, δεν έχουν.
    Ρωτάω τους ντόπιους αν φοβούνται και μου απαντούν «καθόλου, ψυχούλες είναι». Τους βλέπεις πάντα χαμογελαστούς και πρόθυμους. Μου έχει κάνει τεράστια εντύπωση η ευγένειά τους. Βοηθούν τη γιαγιά να κουβαλήσει τα ψώνια, τον παππού να ανέβει τη σκάλα … αλλά … αλλά … αλλά …
    Αλλά είναι μουσουλμάνοι!!!

    Κι εμείς τα καθίκια που είμαστε χριστιανοί (σκατά στα μούτρα μας!!!) δεν βοηθάμε κανέναν και σε τίποτα αν δε βάλουμε κάτι στη τσέπη. Να μη πω τίποτα για το Πάσχα που περιμένουμε…!

    Το έγκλημα είναι διαρκές. Τα παραπήγματα, οι τραγικές συνθήκες διαβίωσης, η εκμετάλλευση, δεν είναι τωρινά. Όταν έγινε την πρώτη φορά και δεν τιμωρήθηκε κανένας το είχα πει: θα ξαναγίνει!

    Σήμερα το πρωί στο νοσοκομείο έσκασαν μύτη περιπολικά, Ζητάδες, αστυνομικοί διευθυντές με πλάκα τα αστέρια, άλλοι με πολιτικά, κάμερες, δεκάδες περίεργοι…
    Σε κανα μισάωρο σκάει μύτη και ο Δένδιας. Ανέβηκε στις κλινικές να τους δει, έμεινε ένα τέταρτο κι έφυγε.
    Η κινητοποίηση έλαβε τέλος.
    Και τα προβλήματα λύθηκαν.

    • Γεια σου, Πέτρο…Τι να πεις, «στην τρόικα μαλάκες και στους μετανάστες μάγκες (και καμιά φορά πιστολάδες)»…Το γράφω και το λέω από χρόνια η ξενοφοβία και ο ρατσισμός «ενδημεί» σε μεγάλο κομμάτι της ελληνική κοινωνίας, το δείχνουν και τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής… Αυτοί που την ψήφισαν και οι περισσότεροι που θα την ψηφίσουν φτάνουν κοντά στο 15%, αλλά πολύ φοβάμαι ότι είναι και πολλοί άλλοι που ίσως δεν θα τη ψηφίσουν αλλά «εγκρίνουν» τη μισάνθρωπη πολιτική της!… Δυστυχώς… Δε θέλω να είμαι ισοπεδωτικός, αλλά θα το γράψω: «Κωλοέλληνες», που είπε κι ο Σαββόπουλος!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: