Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Η βία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (Μ.Μ.Ε.)….

Από την καλύτερη ίσως ταινία όλων των εποχών: "Πολίτης Κέιν".

Από την καλύτερη ίσως ταινία όλων των εποχών: «Πολίτης Κέιν».

«Καταδικάζεις τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;», αυτό είναι το απειλητικό ερώτημα των διάφορων τηλεαστέρων από τηλεάμβωνος προς όποιον επιχειρεί να πει πως η απάντηση δεν μπορεί να είναι «άσπρο – μαύρο», πως η βία είναι κοινωνικό – πολιτικό φαινόμενο και ότι υπάρχουν αιτίες που το γεννούν, ότι δεν αρκεί η προφορική καταδίκη για να εξαλείψεις τη βία «ως διά μαγείας», ότι η βία έχει πολλές μορφές, ότι κάποιες φορές «νομιμοποιείται» κιόλας (σε συνθήκες λαϊκής εξέγερσης ή επανάστασης) και ότι δεν μπορείς να εξισώνεις για παράδειγμα τη φασιστική βία ή την κρατική βία, που στα τρία αυτά μνημονιακά χρόνια μοιάζει ανεξέλεγκτη, με τους λαϊκούς αγώνες, αντιδράσεις και διαμαρτυρίες, όταν καταπατώνται βάναυσα βασικά πολιτικά και εργασιακά δικαιώματα.

Παρ’ όλα αυτά οι τηλε- δικαστές, οι «διανοούμενες πόρνες», όπως τους ονόμασε παλιότερα ένας  δικός τους άνθρωπος, ο Αμερικανός δημοσιογράφος, John Swinton, επιμένουν με την ανάλογη αυστηρότητα να απαιτούν να καταδικάσεις με ένα «ναι» ή ένα «όχι» «τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται»! Κι αν δε το κάνεις, ε, τότε, είσαι «μουζαχεντίν», «ταλιμπάν», «γκαζάκιας», «βομβιστής» ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο!

Έτσι, δεν έχει πλέον νόημα η όποια συζήτηση μαζί τους, αφού οι περισσότεροι των τηλε- αστέρων δικαστών είναι εγκάθετα «ανθρωπάκια» του συστήματος, μίσθαρνα όργανα των μεντιαρχών και πολιτικών αφεντικών τους και εκτελούν «διατεταγμένη υπηρεσία».

Θα μπορούσε όμως κάποιος να τους μιλήσει, «σε ώτα μη ακουώντων», βέβαια, για τη δική τους καθημερινή βία επί τηλεθεατών, ακροατών και αναγνωστών, για τη βία που γεννούν και επιβάλλουν τα ίδια τα Μ.Μ.Ε., για πολίτες που «κρεμάστηκαν» σε ξύλινους πρωτοσέλιδους τίτλους σαν αρχιτρομοκράτες και δεν γλίτωσαν από το σταυρό τους ακόμα κι όταν αθωώθηκαν πανηγυρικά στα δικαστήρια, για τις χιλιάδες «Καταρίνες Μπλουμ» που στοχοποίησαν, διαπόμπευσαν και πέταξαν στον αδηφάγο «δημοσιογραφικό Καιάδα».

Η βία που ασκείται από τα Μ.Μ.Ε. , είτε ηθελημένα  είτε και μόνο εκ της φύσεώς τους, έχει ποικίλες μορφές:

558232_517294941618736_302278527_n

1. Πολιτική βία: Εν ονόματι της μίας και μόνης Αλήθειας, την οποία κάθε φορά κατέχει κάθε Μέσο, και την οποία πάντως εύκολα τη αντικαθιστά αν πνεύσουν διαφορετικοί (πολιτικοί) άνεμοι, ευνοϊκότεροι για τους σχεδιασμούς του ιδιοκτήτη του, τα «πρωτοσέλιδα» έντυπα και τηλεοπτικά μετατρέπονται σε λάβαρα κάποιου κόμματος ή κάποιου ηγέτη, έστω κι αν το ίδιο κόμμα ή ο ίδιος ο ηγέτης έχει δεινώς κατηγορηθεί λίγο νωρίτερα από το ίδιο Μέσο. Ο «αυριανισμός», βλέπετε, δεν πέθανε, κάπως πιο «εκλεπτυσμένος μεν αλλά πιο δόλιος κι επικίνδυνος ζει και βασιλεύει και στις μέρες μας!

Δημοσιογραφικοί χαμαιλέοντες, που μεταλλάχτηκαν ουκ ολίγες φορές, που έκαναν πάμπολλες θεαματικές κωλοτούμπες, πιστοί οπαδοί του «Όπου Φυσάει ο Άνεμος»!

Εν πάση περιπτώσει, το Καθεστώς, το πολιτικό και πολιτισμικό Καθεστώς, δεν ταυτίζεται μόνο με τους εκάστοτε πολιτικούς διαχειριστές του, Καθεστώς ασάλευτο και δεσποτικό, είναι και οι, εκτός θεσμών μάλιστα, μεντιακοί συντηρητές και επιτηρητές του.

3

2. Ιδεολογική βία: Τα Μ.Μ.Ε., ως διακινητές στερεοτύπων και ως θεράποντες της «Μίας και Μοναδικής Σκέψης», ως οι εισηγητές δηλαδή του «πνεύματος της εποχής», επιβάλλουν διά της υπερπροβολής ή διά της υποβολής ορισμένες ιδέες, πρότυπα και στάσεις και απαξιώνουν συστηματικά κάποιες άλλες. Ιδεολογικής συστάσεως λοιπόν είναι, πρώτον, η εθνοφυλετική συμβολική βία που ασκείται εναντίον όσων χαρακτηρίζονται με περισσή ευκολία εθνοπροδότες ή και εξωνημένοι επειδή και μόνον αντιτίθενται στον επιβεβλημένο μέσο όρο ή δεν συμφωνούν μέχρι κεραίας με το κανονικό «εθνικό αφήγημα», δεν αποδέχονται, ας πούμε, ότι είμαστε εκ κληροδοσίας περιούσιος, ιστορικά μοναδικός και αυταποδείκτως φιλόξενος και ενάρετος.

Ιδεολογικής καταγωγής είναι, δεύτερον, η φαλλοκρατική, σεξιστική βία (πρόσφατο θύμα η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Ζωή Κωνσταντοπούλου) που ασκείται με τη συστηματική παρουσίαση της γυναίκας ως ενός πλάσματος που το μοναδικό του προσόν είναι τα σάρκινα κάλλη του.

Ιδεολογικού τύπου είναι, τρίτον, η ρατσιστική βία που ασκείται με τη συνεχή μείωση του άλλου, του ξένου, του μειονοτικού, ο οποίος καταγράφεται ή εικονίζεται συνήθως σαν χαρακτήρας ρκ προοιμίου παραβατικός, αναπόδραστα κακό και δόλιος και οπωσδήποτε υποδεέστερος έναντι της δικής μας κληρονομημένης υπεροχής μας.

3. Αισθητική βία: Υπό το πρόσχημα ότι τα Μ.Μ.Ε. απλώς απεικονίζουν το γούστο του κοινού, νοθεύουν την αισθητική του και την παραχαράσσουν, εκμεταλλευόμενα συν τοις άλλοις τα αβέβαιης εντιμότητας πορίσματα της πανδαμάτειρας AGB. Μας υποχρεώνουν παρ’ όλα αυτά να αποδεχτούμε ότι το κοινωνικό σώμα στο σύνολό του έχει δηλώσει υπακοή στην αυτοκρατορία του «κιτς», ότι μόνο για το χυδαίο και ρηχό (επιφανέστατο παράδειγμα ο φασίζων, ο Θέμος Αναστασιάδης), το κίβδηλο και το βάναυσο είμαστε ικανοί.

4. Συναισθηματική βία: Προσφιλή χρώματα των Μ.Μ.Ε., προπάντων των ηλεκτρονικών και των λαϊκίστικων εντύπων: το κίτρινο, το μαύρο, το κόκκινο του αίματος. Προσφιλή θέματα: οι φόνοι, οι τσελέμπριτι, το ακατάσχετο και ανόητο «κους κους», η πολιτική αβάντα για τους φίλους πολιτικούς και η λασπολογία και καταδίκη για τους πολιτικούς εχθρούς.

Προσφιλείς μορφές λόγου: οι τηλεοπτικοί καβγάδες, οι κραυγές, τα επιφωνήματα, τα μονοσύλλαβα. Και ενόσω ο άμοιρος πολίτης βομβαρδίζεται μ’ αυτές και τις καταναλώνει, αυτές του καταβροχθίζουν ψυχή και πνεύμα, εγκλωβίζοντάς τον σε ό, τι οι Ιάπωνες αποκαλούν «Otaku», εννοώντας το σύνδρομο εκείνο εξαιτίας του οποίου οι μανιώδεις εικονοφάγοι  αποσύρονται σταδιακά από το κοινωνικό τους περιβάλλον και καταποντίζονται σε έναν πλασματικό κόσμο, βλέποντας έτσι τη ζωή τους σαν σε βίντεο και φτάνοντας κάποτε να εφαρμόσουν μέχρι φόνου τα αιματηρά μηνύματα που έχουν εγγραφεί στον αλλοιωμένο ή μάλλον αλωμένο ψυχισμό τους.

5. Γλωσσική βία: Τα Μ.Μ.Ε. δεν διαμορφώνουν μόνον την κοινή γνώμη παρά και την κοινή γλώσσα, μια γλώσσα πρόχειρη, ολιγόλεξη, επιφωνηματική, άχαρη και χρησιμοθηρική, ξενόπληκτη, ρητορική και σε πολλά ανελλήνιστη. Η καθήλωση των κοινωνιών του θεάματος σε ένα προ- πολιτισμικό και προ- λογικό στάδιο έλκει κι από δω, από τη γλωσσική ένδεια και παραχάραξη, την καταγωγή της.

     Θα μπορούσε κανείς να παρατείνει την κωδικοποίηση ετούτη και να υπερβάλλει σε καταγγελτικό τόνο, παραγνωρίζοντας έτσι τις αντιστάσεις ευαισθησίας που υπάρχουν, τις φωλιές αισθητικής και πολιτισμού που δημιουργούνται μέσα στα Μ.Μ.Ε., εκμεταλλευόμενες τη  ίδια τους την ενύπαρκτη ανάγκη να φαίνονται, τάχα μου, πολυφωνικά. Θα μπορούσε επίσης να παρηγορηθεί κανείς αριθμώντας κοινωνικές αντιδράσεις στη μεντιοκρατία- λόγω χάρη το σύνθημα «σπάστε τις οθόνες κι αφήστε τις πολυθρόνες» που έχει γραφτεί σε πολλούς τοίχους των πόλεων (αλλά πώς σπάει κανείς την ψευδαίσθηση ότι η οθόνη ταυτίζεται με την ολότητα του κόσμου και ότι η ύψιστη ελευθερία είναι η ελευθερία του ζάπιγκ;) ή πάλι το σύνθημα «αλήτες – ρουφιάνοι – δημοσιογράφοι» που ακούγεται σε συγκεντρώσεις και πορείες διαμαρτυρίας, και ο ισοπεδωτικός χαρακτήρας του οποίου, εγγενής άλλωστε στα συνθήματα, δεν αναιρεί μιαν αλήθεια που έχει στο βάθος του.

(Γ. Π. Τζ.)

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Η βία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (Μ.Μ.Ε.)….

  1. Θυμάμαι πριν καμιά 10ετία τον Π. Τατσόπουλο (τότε που ήταν σχετικά άσημος) σε τηλεοπτική εκπομπή να διαφωνεί με το τηλεοπτικό “προϊόν” και τις μετρήσεις που γίνονταν (και γίνονται) από τη ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ εταιρεία στο χώρο.
    Όταν ο δημοσιογράφος υποστήριξε πως “δεν ξέρω τι λέτε εσείς, τα προγράμματα που προβάλλονται βρίσκουν απήχηση στο τηλεοπτικό κοινό και αυτό αποτυπώνεται στις μετρήσεις” ο Τατσόπουλος του είχε απαντήσει “κάνετε λάθος, οι μετρήσεις δείχνουν την απήχηση σε αυτό που προβάλλεται, όχι σε αυτό που προτιμά να δει ο κόσμος. Αλλάξτε πρόγραμμα και μετά κάνετε συγκρίσεις”.

    Είτε μας αρέσει είτε όχι, πρέπει να έχουμε στο νου μας και το τηλεοπτικό κοινό. Τα περιβόητα μεσημεριανάδικα δεν τα παρακολουθεί κανένας εργαζόμενος που επιστρέφει κουρασμένος, τρώει και ξαπλώνει. Κάτι γιαγιάδες τα βλέπουν που θεωρούν την τηλεόραση «παράθυρο» στον κόσμο. Νομίζοντας πως αν μάθουν τίνος είναι το παιδί της τάδε μοντέλας, «συμμετέχουν στο γίγνεσθαι». Κάτι σαν το κουτσομπολιό της γειτονιάς ένα πράμα. Τώρα δεν χρειάζεται να βγεις στην αυλή και να φωνάξεις και τις άλλες κυράτσες για να ανταλλάξετε «πληροφορίες». Έχεις το κουτί και αυτό φτάνει.

    Το βράδυ αποχαυνώνονται με τούρκικα ή ποδόσφαιρο και τις μεταμεσονύκτιες ώρες με καμιά αμερικανιά. Αυτό το πράμα είναι η (σκουπιδο)τηλεόραση στην Ελλάδα, ας μην τρέφουμε αυταπάτες πως θα αλλάξει. Πολύ φοβάμαι μάλιστα πως στις μέρες μας αν υποθέσουμε ότι οι τηλεοπτικοί σταθμοί βάλουν τέρμα στη σαβούρα και αποφασίσουν να προβάλλουν ποιοτικές δουλειές, ντοκιμαντέρ, βιβλία, βραδιές ποίησης κλπ, ο ελληνικός λαός (λαουτζίκος) θα πάθει τόσο μεγάλο “““πολιτισμικό””” σοκ που θα βγει στους δρόμους ουρλιάζοντας.
    Ποια μνημόνια και αηδίες;
    Μη τους πειράξεις την Τατιάνα, την Πάνια, τις μαγειροεκπομπές και λοιπές σαβούρες.

    Όσο για τα δελτία ειδήσεων και τις δημοσιογραφικές/ενημερωτικές εκπομπές (αγγλιστί talk show) μάλλον είναι αυτό που λένε “μας ψεκάζουν”…!

    • Γεια σου, Πέτρο…
      Αυτοί οι «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» πόσους και πόσους δε «σταύρωσαν» στα πρωτοσέλιδά τους!… Θυμάμαι την περίπτωση του δημοσιογράφου Περικλή Κοροβέση, τον οποίο η (γελοία) Αγγελική Νικολούλη τον παρουσίασε πρωτοσέλιδα στα (δημοκρατικά, τρομάρα τους!) ΝΕΑ σαν αρχηγό της 17 Νοέμβρη!!!!… Ακόμα εκείνη την ανεκδιήγητη δημοσιογράφο (;), τη Νατάσα Ράγιου, που ύπήρξε και υποψήφια βουλευτής της Ν.Δ., η οποία σε τηλεοπτική εκπομπή της διαπόμπευσε δυο νεαρά κορίτσια και ο πατέρας τους μην αντέχοντας τη μεγάλη προσβολή πήγε και αυτοκτόνησε!!!
      Άτιμη φάρα κι αδίστακτοι δημοσιογράφοι, και έχει πάρα πολλούς από δαύτους ο δημοσιογραφικός «μπαχτσές»!!!
      Με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο οι εύστοχες επισημάνσεις σου… Να είσαι καλά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: