Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (5): «Πληγωμένη άνοιξη»…

_1_~1

-«Έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο» (Νίκος Καρούζος)

 

“Η άνοιξη αυτή μας βρήκε όλους απροετοίμαστους

κι ανόρεξους ή αδιάφορους –

απροετοίμαστη κι η άνοιξη, σε κάθε της βήμα κοντοστέκεται

σαστίζει και σωπαίνει κάτω απ’ τα λίγα της δέντρα– δε ρωτάει.

Το φως επιστρέφει

απ’ το περσινό καλοκαίρι κατάκοπο κι αφηρημένο, απόμακρο,

παραξενεμένο απ’ την καινούρια του νεότητα…”

(Γ. Ρίτσος, Οδηγός ασανσέρ, Κέδρος)

 

Πίνακας του Picasso

Πίνακας του Picasso

Μίλτος Σαχτούρης, «Ἡ πληγωμένη  Ἄνοιξη»

 

“Ἡ πληγωμένη Ἄνοιξη τεντώνει τὰ λουλούδια της
οἱ βραδινὲς καμπάνες τὴν κραυγή τους
κι ἡ κάτασπρη κοπέλα μέσα στὰ γαρίφαλα
συνάζει στάλα-στάλα τὸ αἷμα
ἀπ᾿ ὅλες τὶς σημαῖες ποὺ πονέσανε
ἀπὸ τὰ κυπαρίσσια ποὺ σφάχτηκαν
γιὰ νὰ χτιστεῖ ἕνα πύργος κατακόκκινος
μ᾿ ἕνα ρολόγι καὶ δυὸ μαύρους δεῖχτες
κι οἱ δεῖχτες σὰ σταυρώνουν θά ῾ρχεται ἕνα σύννεφο
κι οἱ δεῖχτες σὰ σταυρώνουν θά ῾ρχεται ἕνα ξίφος
τὸ σύννεφο θ᾿ ἀνάβει τὰ γαρίφαλα
τὸ ξίφος θὰ θερίζει τὸ κορμί της”

(Μίλτος Σαχτούρης, Ποιήματα, 1945-1971, Κέδρος)

 EYAG2

Βύρων Λεοντάρης, «Το αίμα της άνοιξης»

 

“Ετούτη η άνοιξη έχασε πολύ αίμα

Άνοιξη όλο καρδιά

Άνοιξη όλο ξεκίνημα

Ετούτη η άνοιξη πληγώθηκε βαριά

– νιότη μας έχασες πολύ αίμα […]

Άνοιξη όλο ξαστεριά

άνοιξη όλο στήθος,

γενναία μας άνοιξη, πληγώθηκες βαριά

-νιότης μας έχασες πολύ αίμα.

Μάτωσαν  όλες οι αυγές, βαρύνανε τα αρώματα,

τρομάζει ο άνεμος, τινάζεται- αίμα μπρος και πίσω του,

αίμα παντού-

δεν ξέρει πια που να καλπάσει…[…]

ετούτη η άνοιξη πληγώθηκε βαριά

-νιότη μας έχασες πολύ αίμα.

Είδαμε ουρανούς θολούς από χειρονομίες απελπισίας,

ημέρες πιο σπαραχτικές κι από το πρόσωπο τρελού παιδιού,

βαδίσαμε στην  άμμο, που βουλιάζει,

ήρθαν πειρατικά στη χώρα της καρδιάς

-πολλά χέρια χαθήκαν μέσα απ’ τα δικά μας,

πολλά γράμματα μείνανε χωρίς απάντηση,

γράμματα που, άσπρες πυρκαγιές εξόριστες, περιδινούνται

στο πέλαγος της πίκρας.

 

Όμως παλέψαμε σκληρά,

για να μη γίνουμε του πόνου παίγνια,

για να μην πούμε: «Φτάνει πια,

αρκετά βασανίστηκε ο άνθρωπος στη γη.

Τώρα ας χαθούμε. Ας παραδώσουμε την ελπίδα στον όλεθρο

κι ας συντριφτεί το μέτωπό της

στα παγωμένα σκαλοπάτια των μνημείων

κι ας σαλπίσει υποχώρηση το θάρρος».

 

Για να μην πούμε: «Φτάνει πια,

τώρα ας χαθούμε, ας μη γεννούμε άλλα παιδιά»,

για να μην πούμε: «Φτάνει πια»

 και μείνουν οι οχιές να γεννούν οχιές,

τα τέλματα να ξερνούν τέλματα,

και δεν είναι πια στόματα να φιλιούνται

και δεν είναι πια δάχτυλα να παρηγορούν,

βήματα να θροΐζουν την άνοιξη,

 

μα μοναχά τα σύννεφα να βήχουν,

μα μόνο τα παράλυτα βουνά

κι οι φρικαλέες χειρονομίες των κεραυνών

και σαν κουφοί, ακατάληπτα,

νεκροταφεία να μιλούν με νεκροταφεία…

γι αυτό παλέψαμε σκληρά.

Ποιος έχει τώρα δάχτυλα να λογαριάσει,

χείλια να τραυλίσει,

τι χάσαμε και τι κερδίσαμε;

 Όρθιοι, με ακόπαστη μανία της ομορφιάς στο πρόσωπο,

Αλύγιστοι καταμεσί στη θύελλα καταχτήσαμε

την αστραπή της δύσκολης ελπίδας.”

(Βύρων Λεοντάρης, Ψυχοστασία, ύψιλον/βιβλία)

 261777_117540695006654_113238925436831_142811_4707260_n

Κώστας Καρυωτάκης, «Άνοιξη»

“Έτσι τους βλέπω εγώ τους κήπους.

Στον κήπο απόψε μου μιλεί μια νέα μελαγχολία.
Βυθίζει κάποια μυγδαλιά τον ανθοχαμόγελό της
στου βάλτου το θολό νερό. Και η θύμηση τής νιότης
παλεύει τόσο θλιβερά την άρρωστη ακακία…
Εξύπνησε μια κρύα πνοή μες στη σπασμένη σέρα,
όπου τα ρόδα είναι νεκρά και κάσα η κάθε γάστρα.
Το κυπαρίσσι, ατελείωτο σα βάσανο, προς τ’ άστρα
σηκώνει τη μαυρίλα του διψώντας τον αέρα.
Και πάνε, πένθιμη πομπή λες, της δεντροστοιχίας
οι πιπεριές και σέρνονται τα πράσινα μαλλιά τους.
Οι δύο λατάνιες ύψωσαν μες στην απελπισία τους
τα χέρια. Κι είναι ο κήπος μας κήπος μελαγχολίας.”

(Κ. Καρυωτάκης, Άπαντα, εκδ. Πέλλα)

*«Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη να “ρθει» (Pablo Neruda)

Advertisements

Single Post Navigation

3 thoughts on “Πες το με ποίηση (5): «Πληγωμένη άνοιξη»…

  1. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Με περιμένατε;
    Να που ήρθα με τα δώρα της ποίησης.

    Ανοιξη

    Φούντωσε ἡ Ἄνοιξη καὶ δῶ σὲ κάθε δέντρου κλῶνο.
    Τὰ πάρκα λουλουδίσανε καὶ κεῖνα.
    Μὰ δὲ μοῦ λέει ἡ γιορτερὴ χαρά τους, παρὰ μόνο
    πὼς λείπω μακριὰ ᾿πό σέν᾿ Ἀθήνα.

    Ἔρχεται ἀκάλεστη, βουβή, μέσ᾿ στοῦ ἡλίου τὸ θάμπος
    βροχούλα ποὺ κανεὶς δὲν ὑποπτέφτη
    καὶ νοιώθω, ἡ νοσταλγία σου καθὼς μ᾿ ἀνάφτει, σάμπως
    ξεχωριστὰ γιὰ μένανε νὰ πέφτη.
    ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ
    (Παρίσι. Ἄνοιξη 1927, συλλογή: Ξεφάντωμα)

    Δύο τραγούδια τῆς Ἄνοιξης
    Ι
    Μοῦ φαίνεται, πὼς ἡ ἄνοιξη
    Σὰν κελαηδᾶ μὲ τρέμει
    Μὴν τῆς ζητήσω ἕνα σκοπὸ
    Νὰ δώσει τοῦ ἔρωτά μου
    Μὴν τῆς ζητήσω ἕνα φιλὶ
    Νὰ σοῦ φιλήσω τὴν καρδιὰ
    Νὰ σοῦ χαρίσω δυὸ φτερὰ
    Καὶ νὰ σὲ δῶ δικιά μου
    ΙΙ
    Ἔλα νὰ δεῖς τὴν ἄνοιξη ποὺ περπατάει
    Ποὺ μὲ τὰ σύννεφα ἀγκαλιὰ μᾶς χαιρετάει
    Ἔλα νὰ δεῖς τὴν κόρη μου πῶς ἔγινε μεγάλη
    Καὶ τραγουδάει μὲ μιὰ φωνὴ ποὺ δὲν ἦταν δικιά της
    Καὶ τραγουδάει μ᾿ ἕνα παλμὸ ποὺ εἶναι τοῦ κόσμου ὅλου
    Σὰν νὰ βρέχει τὰ χείλια της στὴ βρύση τ᾿ οὐρανοῦ
    Σὰν νὰ πετάει ἡ καρδούλα της μὲ κάθε χελιδόνι
    Καὶ νὰ μὴν ξέρει ἡ ἄνοιξη ἂν εἶν᾿ δικιά της κόρη!
    Γ. ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

    Και τέλος, μερικοί στίχοι του Σαχτούρη:

    …Να κριθεί κάθε άνοιξη από τη χαρά της
    από το χρώμα του το κάθε λουλούδι
    από το χάδι του το κάθε χέρι
    απ’ τ’ ανατρίχιασμά του το κάθε φιλί.
    Μ. ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ (Αστεροσκοπείο)

    Και πάντα Καρούζος:
    «Έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο »

    αλλά και
    «Ο Γιάννης στο έαρ»
    (Ξέρω ότι τα ξέρετε, αλλά τα υπενθυμίζω.)

    Χωρίς μουσική πού πάω;

    ΑΝΟΙΞΗ σε μουσική Yann Tiersen από το σάουντρακ της ταινίας ‘Amelie’

    Spring Symphony – ANDRE RIEU

  2. Καλημέρα Αγγελική, να έχεις μια όμορφη Κυριακή!!!… Ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα δώρα σου… Και βέβαια σε περίμενα!… Μου ‘χεις γίνει πλέον «απαραίτητη» για τους σχολιασμούς σου – κοσμήματα στο μπλογκ μου!… Για αυτό σε «ανακηρύσσω» (!) συνδιαχειρίστρια σε ό, τι τουλάχιστον αφορά τις αναρτήσεις μου για την ποίηση… Ήδη το προηγούμενο σχόλιό σου με στίχους για την ποίηση το ανάρτησα στη σελίδα «Για την ποίηση και τους ποιητές»…
    «Βγάλε ψυχή μου τραγούδι/ να πολεμήσω την Άνοιξη./ Ξένος είμαι στο σπίτι μου/ ξένος στους δρόμους/ με λένε Γιάννη δεν έχω τίποτα δικό μου.» (Ν. Καρούζος)….
    «Ο Γιάννης/ ο ταπεινός εγώ , και φιλαμαρτήμων» (Ν. Καρούζος): Προσφέρω στην καλή μου φίλη Αγγελική δώρα ποίησης και μουσικής:

    -Ανδρέας Εμπειρίκος, «Έαρ σαν πάντα»
    “Καλύπτουσα τα κύματα του δορυάλωτου χωριού με το κόκκινό της φόρεμα
    Πρώτα μικρή κι έπειτα μεγάλη
    Ανεβαίνει στην κορφή του πύργου
    Και πιάνει τα σύννεφα και τα συνθλίβει επί του στήθους της
    Ίσως ποτέ να μην υπήρξε μεγαλύτερος καημός από το δικό της
    Ίσως ποτέ να μην έπεσαν ψίθυροι πιο πεπυρακτωμένοι στην επιφάνεια ενός προσώπου
    Ίσως ποτέ δεν εξετέθη στην κατανόηση ανθρώπου έκθεσις πιο εκτεταμένη
    Έκθεσις πιο ποικίλη πιο περιεκτική από την ιστορία που λεν τα νέφη αυτής της εξομολογήσεως
    Εδώ κι εκεί τα κόβουν λαιμητόμοι
    Θερμές σταγόνες πέφτουνε στη γη
    Ο γήλοφος που σχηματίσθηκε στο κυριώτερο σημείο της πτώσεως
    Φουσκώνει και ανεβαίνει ακόμη
    Κανείς δασμός δεν είναι βαρύτερος από μια τέτοια σταγόνα
    Κανένα διαμάντι πιο βαρύ
    Κανείς μνηστήρ πιο πλήρης πάθους
    Στιλπνά τα κράσπεδα του λόφου και γυαλίζουνε στον ήλιο
    Στην κορυφή του περιμένει μια λεκάνη
    Είναι γιομάτη ως επάνω
    Κι απ’ τα νερά της αναδύεται μια πολύ μικρή παιδίσκη ωραιοτάτη.
    Ελπίδα μας αυριανή.”
    (Από τη συλλογή Ενδοχώρα (1945))

    -Μπ. Μπρεχτ, “Άνοιξη”:
    «Έρχεται η άνοιξη. / Το παιχνίδι των φίλων ανανεώνεται
    Οι εραστές ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλο.
    Ένα χάδι γλυκό από το χέρι του αγαπημένου
    Κάνει του κοριτσιού το στήθος να πονάει.
    Η ματιά της που γλιστράει και φεύγει τον κυριεύει.
    Μέσα σε νέο φως/ φαντάζει για τους εραστές το τοπίο της άνοιξης…».
    « Ποτέ τόσο πολύ δε σε είχα αγαπήσει, καρδιά μου
    Όσο τότε που σ’ άφησα κείνο το απογευματινό.
    Το δάσος με κατάπιε, το μπλαβί του δάσους, καρδιά μου
    Που πάνω του στα δυτικά κρέμονταν κιόλας τα χλωμά αστέρια.
    Δε γέλασα και λίγο, κάθε άλλο, καρδιά μου
    Γιατί σε σύγκρουση ήρθα παίζοντας με τη σκοτεινιασμένη μοίρα-
    Στο μεταξύ αργοσβήναν κιόλας πίσω μου τα πρόσωπα
    Μέσα στο δειλινό το μπλε του δάσους.
    Όλα ήταν όμορφα ετούτο το μοναδικό απογεματινό, καρδιά μου
    Όσο δεν ήταν ποτέ κι ούτε ποτέ θα γίνουν…
    (Μπρεχτ, ποιήματα, εκδ. Σύγχρονη εποχή)
    …….

    Ciao Aggeliki, buona Domenica, tanti baci:-)))

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: