Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση 2: «Εραστές»

Amanti_BIG

-Τάσος Λειβαδίτης, «Σε παλιό στυλ»

 

“Οι εραστές είναι ακριβά κύπελλα, όπου ο ένας πίνει τον άλλο.

Το πρωί πηγαίνουν σε ολοπόρφυρους, βασιλικούς δρόμους

και το βράδυ πλαγιάζουν σε κρεβάτια κι από θρύλους πιο βαθιά.

Κι αν καμιά φορά τους δεις να παραπατάνε

ή να παίρνουν μονοπάτια άγνωστα και μυθικά- μην ξαφνιαστείς,

γιατί οι εραστές είναι τυφλοί, με τα ωχρά τους βλέφαρα κλειστά

ο ένας από τη λάμψη του άλλου. Οι εραστές δε βλέπουν, μόνο αγγίζονται,

μα οι ρόγες των δαχτύλων τους είναι τα ίδια τα πελώρια,

τα πάντα έκπληκτα, μάτια του Θεού”

(Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση, τ. 1, εκδ. Κέδρος)

 amanti

-Μίλτος ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, «Οι τρεις εραστές»

 

“Στις βραδινές βρεγμένες στράτες

Αχνίζει ένα φως θαλασσί

Πλατύ χέρι στην καρδιά

Βήματα ερειπωμένα

Τρεις εραστές διαβαίνουν απ΄ τα χέρια πιασμένοι.

 

Ο πρώτος…

Κρέμασε σ’ ένα δέντρο την αγάπη του

Τα μεσάνυχτα προσεύχεται κάτω απ’ το δέντρο

Να κατέβει η αγάπη πιασμένη απ’ τα φύλλα

Να κοπάσει η πλημμύρα των φύλλων που λιώνουν

Τα δάκρυα του στο χώμα τα πίνει ένας σκύλος

Η αγάπη στα κλαδιά τον πετροβολάει

Το δέντρο ουρλιάζει ο αγέρας ο σκύλος

 

Ο δεύτερος…

Χάρισε την αγάπη του σ’ έναν τρελό βιολιστή

Ο τρελός την επήρε τραγούδι

Βρέχει ο ουρανός λουλούδια νομίσματα

Αντηχούνε οι δρόμοι τ’ ολέθριο βιολί

Της αγάπης το τραγούδι το ‘χουν μάθει τώρα όλοι

Με χείλια σμιχτά μελανά το σφυρίζουν

Μόνο αυτός δεν το ξέρει

 

Ο τρίτος…

Έκανε την αγάπη του καράβι

Την κατευόδωσε στις τρεις θάλασσες

Τώρα έγινε πάλι παιδί

Σιάχνει πύργους με άμμο

Και μαζεύει χαλίκια κοχύλια

Και προσμένει να γυρίσει ξανά

Το καράβι η αγάπη

Στην καρδιά τους έχουν κι οι τρεις χαράξει ένα δέντρο

Ένα βιολί σιμά στ’ αυτί θα τους τρελάνει

Κι ο καπετάνιος παίζει στο βυθό με τα κοράλλια. ”

(Σύγχρονη ερωτική ποίηση- Ανθολογία, εκδ. Καστανιώτης)

 

Gustav klimt, "Οι εραστές"

Gustav klimt, «Οι εραστές»

-Ώστιν Κλαρκ (1896-1974), «Η επιθυμία των φτωχών εραστών»

 

“Λυπηθείτε τους φτωχούς εραστές, που ίσως δεν κάνουν ό, τι τους αρέσει

με τα φιλιά τους κάτω από ένα φράχτη, σπίτι που μια σταγόνα της βροχής

μπορεί να καταστρέψει, από άθλιους αιώνες κρεβάτι δεν γνώρισαν,

κάθε βάτο κι αγκάθι τους θυμίζει αγίους.

 

Επιθυμία της είναι η κουρτίνα που θα τη βλέπει τις νύχτες,

ευχάριστη θέση που τ’ όνομά της θα μπορούσε ν’ αλλάξει.

Επιθυμία του- των νυμφευμένων αγκάλιασμα που οι σκέψεις τους

όμοιες να γίνουν μπορούν,

που η φύση τους ρέει χωρίς την ντροπή ή τον ψόγο.

 

Ξαπλωμένοι στο χόρτο σαν να ‘ταν η κίνηση αμάρτημα,

ο ένας του άλλου την ανάσα κρατάει και τρέμει,

να μοιραστούν είναι έτοιμοι τον πανάρχαιο τρόμο- τα φιλιά

ξαναρχίζουν- της  Ιρλανδίας τον τρόμο που τους συντροφεύει.

 

Τις εξουσίες σκεφτείτε, παιδιά, τις θεμελιωμένες επάνω

από τη δική σας άγνοια, που το βλέμμα τους κρύβουν,

και νόμιμα αμείβονται για ν’ αρπάζουν τ’ ανόητα όνειρα των φτωχών εραστών,

των εραστών που, όπως φαίνεται, η επίσημη ευλογία τους λείπει”

(Μαρία Λαϊνά, Ξένη ποίηση του 20ου αιώνα, εκδ, ελληνικά γράμματα)

Advertisements

Single Post Navigation

One thought on “Πες το με ποίηση 2: «Εραστές»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: