Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Τον σκληρό Γενάρη του 2013 δεν υπάρχουν «Αλκυονίδες μέρες»…

"Η διαφορά ανάμεσα στην εργασία και στον καπιταλισμό"

«Η διαφορά ανάμεσα στην εργασία και στον καπιταλισμό»

«Κείνες οι ξαφνικές λιακάδες μες στο καταχείμωνο δεν είναι παρά οι προσπάθειες που κάνει ένα παραπλανημένο περσινό τζιτζίκι να ξαναβρεί τον προσεχή Ιούλιο» (Ο. Ελύτης, Εκ του πλησίον)

 Όμως τον σκληρό Γενάρη του 2013 δεν υπάρχουν «Αλκυονίδες μέρες»…. Εμείς τα «παραπλανημένα τζιτζίκια» φαίνεται πως εγκαταλείψαμε τις προσπάθειες για μια καινούρια άνοιξη, για έναν προσεχή Ιούλιο που θα ζεστάνει τις καρδιές μας και θα φωτίσει τα πρόσωπά μας. Φως στην άκρη του τούνελ δε φαίνεται και το μέλλον μάς προμηνύει πολλή ξηρασία. Επικρατεί ο άψυχος άνθρωπος με τη σιδερένια πυγμή. Οι «σιδερόφραχτοι» σκληροί κι αδίστακτοι μας επιβάλουν για «κράτος και εξουσία» τη λύπη, την απόγνωση, την απελπισία. Μας έκαναν «αξημέρωτη νύχτα τη ζωή μας». Οι «σιδερόφραχτοι», οι άνθρωποι με τη σιδερένια πυγμή, τα άψυχα ανδρείκελα της εξουσίας με τα σκληρά πρόσωπα από θειάφι. Οι «σιδερόφραχτοι» του τρόμου, του παράλογου, της προπαγάνδας, της απελπισίας, των περικοπών στις γάζες – κι όποιος επιζήσει.

Δεν κάνει πολύ κρύο, τουλάχιστον όχι τον περισσότερο καιρό μέσα σε τούτον το σκληρό Γενάρη του ‘13, αλλά εκείνες τις παράξενες ηλιόλουστες μέρες μέσα στην καρδιά του χειμώνα, που ο ελληνικός Γενάρης κρατάει στην αγκαλιά του σαν πρελούδιο και υπόσχεση άνοιξης, οι περισσότεροι άνθρωποι τις νιώθουν απλώς σαν ημέρες που δεν έκανε πολύ κρύο κι όχι σαν προμήνυμα της άνοιξης.

mpota-elladaΔιότι τον σκληρό Γενάρη του 2013 οι άνθρωποι είναι θλιμμένοι. Στον δρόμο συναντάς ανθρώπους που κοιτάζουν με μάτια χωρίς προοπτική, βλέμματα σαν από ξεχασμένες διευθύνσεις. Οι εφημερίδες με μικρές κυκλοφορίες, πού και πού παίρνει κανένα δισέλιδο ο άνεμος σαν να θέλει ο ίδιος να διαβάσει τα νέα κατά μόνας – τι να διαβάσει; για τους διαβητικούς που υποβάθμιζαν τις θεραπείες τους; για τη γενικότερη έλλειψη φαρμάκων, ουρές τη μια μέρα στα φαρμακεία και την άλλη άδεια, ουρές στις εφορίες, ουρές παντού σε μια πόλη που της κόβουν τα δένδρα απ’ τα άλση για καυσόξυλα, που άλλοι στα τζάκια καίνε καρεκλοπόδαρα, άλλοι οικοδομικά υλικά κι άλλοι ό, τι άλλη βρώμικη ύλη βρουν.

Μια λύπη ξεχύνεται από τις κουβέντες των ανθρώπων σ’ έναν δυσοίωνο ουρανό που δεν λέει, παρά «τις αλκυονίδες ημέρες», να ξαστερώσει. Βουρκωμένος ουρανός κι ένα βουβό πλήθος που βαδίζει με σκυφτό κεφάλι και προσπαθεί να κρυφτεί στα καφενεία, να πει τον πόνο του και κάποτε να ακούσει τον δικό σου.  

Μας χρειάζονται τούτη την ακραία ώρα πολλά αυτιά για να ακούν, πολλά μάτια για να βλέπουν, να μην προσπερνούν. Γιατί να μη μιλάμε μεταξύ μας βραδυπορώντας στα σαραβαλιασμένα πεζοδρόμια, γιατί να μην έχουμε την εμπιστοσύνη να πούμε ένα γεια, μια καλημέρα, έτσι διά ζώσης, μακριά από τα τηλέφωνα με τις φορτωμένες αγωνία γραμμές, μακριά από το Διαδίκτυο που κινδυνεύει από υπερθέρμανση, με τόσο συναίσθημα, καλό, κακό, ανάποδο ακουμπισμένο πάνω του.

Rich And Poor

Το έγκλημα συνετελέστη προ πολλού… Τα φαντάσματα των εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων στοιχειώνουν τη ζωή μας, σφαγμένα μεροκάματα παντού, κομματιασμένες ψυχές, χαίνουσες βαθιές πληγές. Το ειδεχθές έγκλημα είναι εδώ , μπρος στα τρομαγμένα μάτια μας.

Στο βιβλίο του «Βία – Έξι λοξοί στοχασμοί» (εκδόσεις Scripta), ο Σλαβόι Ζίζεκ ανασύρει το παλιό ανέκδοτο με τον Πικάσο. Όταν ο αξιωματικός των ναζί τον ρώτησε στο ατελιέ του στο κατεχόμενο Παρίσι, δείχνοντας την «Γκερνίκα», «Εσείς το κάνατε αυτό;», ο Πικάσο απάντησε: «Όχι, εσείς». Παρόμοια, μας λέει ο Ζίζεκ, πρέπει να είναι η απάντησή μας στους  «σιδερόφραχτους» που διατάζουν τη στυγερή εξόντωσή μας: «Να τους πούμε, αυτό είναι το οικτρό αποτέλεσμα της δικής σας πολιτικής».

Κι όμως πρέπει να ξαναβρεί ένα καινούριο νόμισμα η ζωή μας… «Απελπίσου τέλος πάντων ως άνθρωπος, ορθώσου στα νύχια της αγωνίας, γίνου διάττορος» (Ν. Καρούζος)… Να ορθοποδήσουμε, να σηκώσουμε ψηλά το κεφάλι, να στήσουμε αυτί και ν’ αφουγκραστούμε τον «Προφήτη», από το «Δωδεκάλογο του γύφτου*»,  του Κωστή Παλαμά:

«(…) και μην έχοντας πιο κάτω άλλο σκαλί

να κατρακυλήσεις πιο βαθιά

στου Κακού τη σκάλα-

για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί

θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!

τα φτερά,

τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!»

 adikia

*(Ο «Δωδεκάλογος» του Παλαμά θεωρήθηκε για χρόνια ξεπερασμένος. Γράφτηκε σε –άλλη μια- εποχή κατάπτωσης της χώρας μετά τη συντριβή του πολέμου του 1897. Και αποτελεί στο πρώτο του κομμάτι ένα ανελέητο μαστίγωμα των τρωτών μας, τότε και τώρα. Δεν στοχεύει όμως στην ενοχοποίηση του λαού, αλλά στο ξύπνημα της βούλησής του για αντίσταση. Δεν ξέρω ποιο θα ήταν το ισοδύναμο ενός τέτοιου έργου στη σημερινή εποχή, όπου δύσκολα μπορούν να βρεθούν τα λόγια για το πένθος που μας κατατρύχει. Μένει όμως η δύναμη της ματιάς του ποιητή, η απόφασή του να δει το δράμα μας κατάματα. Αυτή είναι η κληρονομιά του και αυτό κάνει τον τίτλο «Ο προφήτης» της ενότητας όπου ανήκουν αυτοί οι στίχοι να αληθεύει. Τα φτερά θα φυτρώσουν και πάλι.)

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Τον σκληρό Γενάρη του 2013 δεν υπάρχουν «Αλκυονίδες μέρες»…

  1. Δεν ξέρω τι να πω. Ώρες ώρες λέω στον εαυτό μου ότι για τούτη την κρίση έχουν ειπωθεί τα πάντα. Το έχουμε αναλύσει όλοι μας στο διαδίκτυο, στις παρέες, με φίλους και κολλητούς. Και άκρη δεν βγαίνει.

    Από την άλλη σκέφτομαι πως αφού έχουμε πιάσει πάτο η μόνη αλλαγή θα είναι προς τα πάνω. Αλλά δεν την βλέπω να έρχεται. Το μόνο που διαπιστώνω με θλίψη είναι ένας ολοένα διογκούμενος κοινωνικός αυτοματισμός. Κοιτάμε να βγάλουμε ο ένας τα μάτια του άλλου και η πολιτική κωλοπαρέα μάς κάνει χάζι.

    Ξένοι ηγέτες άρχισαν να βλέπουν ότι ο δρόμος που μας έβαλαν ήταν τελείως λάθος. Αναλυτές μιλάνε για το λάθος στους υπολογισμούς του ΔΝΤ. Άλλοι λένε πως αν δεν γίνει γενναίο κούρεμα του χρέους δεν υπάρχει σωτηρία. Και όλοι συμφωνούν πως αυτό που κάνουμε μας πάει κατά διαόλου!

    Σήμερα άκουσα τον Ν. Κακλαμάνη να λέει «απορώ με την αντοχή του κόσμου. Πραγματικά δεν την περίμενα». Μας δουλεύουν κιόλας!

    Εύχομαι να αντέξουμε. Φτάνει να βγει από το μυαλό του κάθε χτυπημένου το «ο θάνατός σου η ζωή μου». Κάποτε και οι κανίβαλοι γίνονται μεζές σε άλλους.

    • Γεια σου, Πέτρο, καλό Σαββατοκύριακο!
      Όντως έχουν ειπωθεί τα πάντα… Το μόνο που μένει είναι να αντιδράσει ο κόσμος… Δεν αντιδρά ακόμα δυναμικά, είναι αλήθεια… Αλλά το καζάνι της οργής χοχλάζει… Πότε θα εκραγεί δεν ξέρω, αλλά είμαι σίγουρος ότι κάποια στιγμή με τον έναν ή άλλο τρόπο θα γίνει… Το ζητούμενο για μένα είναι πώς θα διαχειριστεί αυτή τη βαθιά κρίση ο ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο ναι μεν βλέπω πολλά θετικά, αλλά όπως και συ διαπιστώνεις αρκετές φορές η «ορχήστρα» δεν δουλεύει καλά, φαλτσάρει… Ελπίζω ότι τελικά θα καταφέρει την οργή του κόσμου να τη διαχειριστεί πολιτικά, για να μην οδηγηθούμε σε ανεξέλεγτες καταστάσεις που απ’ αυτές μόνο η ακροδεξιά (Χρυσή ΑΥγή και μεγάλο κομμάτι της σαμαρικής Ν.Δ.) θα έχει κέρδη… Είδωμεν…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: