Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Η UNESCO τιμά τον Καβάφη… Το υπουργείο Πολιτισμού «αγρόν αγοράζει?»… Τέσσερα ποιήματά του από τα «Αποκηρυγμένα»…. «γελώσι ξένοι εν πατρίδι δυστυχεί»…

Πίνακας του Δ. Ψυχογιού.

Πίνακας του Δ. Ψυχογιού.

Ο διεθνής Καβάφης, ο πιο πολυμεταφρασμένος Έλληνας ποιητής, ο ποιητής που δημιούργησε (ποιητική) «σχολή», που επηρέασε ποιητές, διάσημους και μη, απ’ όλη την υφήλιο….

Μπορεί όλος ο κόσμος να τον τιμά  και η Unesco να έχει κηρύξει το 2013 ως έτος Καβάφη, ωστόσο το υπουργείο πολιτισμού δεν έχει κάνει την ανάλογη κήρυξη, που αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση.

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης είναι ο μεγαλύτερος σύγχρονος ποιητής της Ελλάδας, το όνομα του δοξάζει τη χώρα μας σε όλον τον κόσμο κι όμως, η Ελλάδα δεν έχει τον τιμήσει ποτέ.

Φέτος συμπληρώνονται 150 χρόνια από τη γέννηση του και 80 χρόνια από το θάνατο του και είναι πολύ σημαντικός ο εορτασμός του, καθώς με αυτόν τον τρόπο συνδέεται η εκπαίδευση και ο πολιτισμός.

Το υπουργείο Πολιτισμού είχε κηρύξει το 2003, έτος Καβάφη, ωστόσο η προσπάθεια δεν τελεσφόρησε, πλην μερικών εξαιρέσεων.

Ο εορτασμός του μέγιστου των ποιητών της χώρας μας από την Unesco έχει ιδιαίτερη σημασία και οικουμενική διάσταση. Το ίδιο ισχύει και για το Ίδρυμα Ωνάση που τον τιμά για τα 150 χρόνια από τη γέννηση του. Η πολιτεία θα τον τιμήσει με τις ανάλογες εκδηλώσεις άραγε;

Ε, όταν ένας Τζαβάρας προΐσταται του υπουργείου Πολιτισμού, τι να περιμένεις!….

cavafy_531408933

-Επιλέγω για δημοσίευση εδώ τέσσερα ποιήματά του από τα «Αποκηρυγμένα(1886-1898)», καθώς τα ποιήματα της συλλογής αυτής, σε σύγκριση με «Τα ποιήματα (1897-1933)» και «Τα ανέκδοτα (1877-1923)», είναι τα πλέον άγνωστα στο ευρύ αναγνωστικό κοινό….

1. Ώραι Mελαγχολίας

Οι ευτυχείς την φύσιν βεβηλούσι.
Της λύπης είναι τέμενος η γη.
Aγνώστου πόνου δάκρυ στάζει η αυγή·
αι ορφαναί εσπέραι αι χλωμαί πενθούσι·
και ψάλλει θλιβερά η εκλεκτή ψυχή.

Aκούω στεναγμούς εν τοις ζεφύροις.
Βλέπω παράπονον επί των ίων.
Aισθάνομαι του ρόδου αλγεινόν τον βίον·
μυστηριώδους λύπης τους λειμώνας πλήρεις·
κ’ εντός του δάσους του πυκνού λυγμός ηχεί.

Τους ευτυχείς οι άνθρωποι τιμώσι.
Και τους υμνούσι ψευδοποιηταί.
Aι πύλαι, πλην, της φύσεως είναι κλεισταί
εις όσους αδιάφοροι, σκληροί γελώσι,
γελώσι ξένοι εν πατρίδι δυστυχεί.

2. Βακχικόν

Aπό του κόσμου κεκμηκώς την πλάνον αστασίαν,
kavafis2εντός του ποτηρίου μου εύρον την ησυχίαν·
ζωήν κ’ ελπίδα εν αυτώ και πόθους εσωκλείω·
δότε να πίω.

Μακράν εδώ των συμφορών, των θυελλών του βίου,
αισθάνομ’ ως διασωθείς ναύτης εκ ναυαγίου
κ’ εν ασφαλεί ευρισκόμενος εντός λιμένος πλοίω.
Δος μοι να πίω.

Ω! υγιής του οίνου μου ζέσις, απομακρύνεις
πάσαν ψυχράν επιρροήν. Φθόνου ή καταισχύνης,
ή μίσους, ή διαβολών, δεν με εγγίζει κρύο·
δότε να πίω.

Την άχαριν αλήθειαν γυμνήν δεν βλέπω πλέον.
Άλλην απήλαυσα ζωήν, και κόσμον έχω νέον·
εν των ονείρων τω ευρεί ευρίσκομαι πεδίω —
δος, δος να πίω!

Και αν ήναι δηλητήριον, και ανεύρω την πικρίαν
της τελευτής εντός αυτού, εύρον πλην ευτυχίαν,
τέρψιν, χαράν, και έπαρσιν εν τω δηλητηρίω·
δότε να πίω!

3. Ο Oιδίπους

(Εγράφη έπειτα από ανάγνωσιν περιγραφής της ζωγραφιάς
«Ο Οιδίπους και η Σφιγξ» του Γουστάβου Μορώ.)

Επάνω του η Σφιγξ είναι πεσμένη
με δόντια και με νύχια τεντωμένα
και μ’ όλην της ζωής την αγριάδα.
Ο Οιδίπους έπεσε στην πρώτη ορμή της,
τον τρόμαξεν η πρώτη εμφάνισή της —
τέτοια μορφή και τέτοιαν ομιλία
δεν είχε φαντασθή ποτέ έως τότε.
Μα μ’ όλο που ακκουμπά τα δυο του πόδια
το τέρας στου Οιδίποδος το στήθος,
συνήλθε εκείνος γρήγορα — και διόλου
τώρα δεν την φοβάται πια, γιατί έχει
την λύσιν έτοιμη και θα νικήση.
Κι’ όμως δεν χαίρεται γι’ αυτήν την νίκη.
Το βλέμμα του μελαγχολία γεμάτο
την Σφίγγα δεν κυττάζει, βλέπει πέρα
τον δρόμο τον στενό που πάει στας Θήβας,
και που στον Κολωνό θ’ αποτελειώση.
Και καθαρά προαισθάνεται η ψυχή του
που η Σφιγξ εκεί θα τον μιλήση πάλι
με δυσκολώτερα και πιο μεγάλα
αινίγματα που απάντησι δεν έχουν.

4. Φωναί Γλυκείαι

Είν’ αι γλυκύτεραι φωναί όσαι διά παντός
εσίγησαν, όσαι εντός
καρδίας μόνον λυπηράς πενθίμως αντηχούσιν.

Εν τοις ονείροις έρχονται δειλαί και ταπειναί
αι μελαγχολικαί φωναί,
και φέρουν εις την μνήμην μας την τόσον ασθενή

αποθανόντας ακριβούς, ους κρύα κρύα γη
καλύπτει, και δι’ ους αυγή
ποτέ δεν λάμπει γελαστή, ανοίξεις δεν ανθούσιν.

Στενάζουν αι μελωδικαί φωναί· κ’ εν τη ψυχή
η πρώτη ποίησις ηχεί
του βίου μας — ως μουσική, την νύκτα, μακρυνή.

(Πηγή: Κ. Π. Καβάφης, Άπαντα ποιητικά, εκδ. ύψιλον/βιβλία)

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Η UNESCO τιμά τον Καβάφη… Το υπουργείο Πολιτισμού «αγρόν αγοράζει?»… Τέσσερα ποιήματά του από τα «Αποκηρυγμένα»…. «γελώσι ξένοι εν πατρίδι δυστυχεί»…

  1. αγαπητέ, ρίχτε και μια (δεοντολογικώς τουλάχιστον απαραίτητη) αναφορά στην πηγή τών εικόνων σας : η πρώτη επάνω, που είναι χρωματικά επεξεργασμένη φωτογραφία τού Καβάφη, προέρχεται ας πούμε από το βλογ σημειωματάριο κήπων – την είδα τυχαία ψάχνοντας για κάτι άλλο καβαφικό –

    (δεν έχετε εδώ διεύθυνση μαίηλ για να σάς το πω αλλιώς)

    και καλή χρονιά

    • Καλή χρονιά, αγαπητέ Χάρη!…
      Δε σε καταλαβαίνω…. Η «πηγή», simiomatariokipon,υπάρχει πάνω στη φωτογραφία και δεν καταλαβαίνω το λόγο που θα ‘πρεπε να κάνω και ξεχωριστή μνεία!!!….
      Τέλος πάντων, αλλάζω τη φωτογραφία σου και βάζω άλλη!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: