Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Δυο ποιήματα για το καλοκαίρι…

 

Ανδρέας Εμπειρίκος, «Το γάλα του αιγιαλού»

Στην χώρα που ανθούν στις αμμουδιές οι κόρες

Τ’ άστρα ξυπνούν και φέγγουν άναυδα τη νύχτα

Στιλπνά σαν μουσαμάδες των ψαράδων

Ενώ τ’ αστέρια της θαλάσσης πλησιάζουν

Πρώτα λευκά και σχεδόν άχρωμα

Έπειτα κόκκινα και ζωηρά

Με τα πλοκάμια των σφαδάζοντα

Για το εφήβαιον και για τα στήθη

Των νεανίδων.

 

Οι αμμουδιές είναι διάστικτες από κοχύλια

Μ’ ένα φιλί λησμονημένο μες στα βότσαλα

Μ’ ένα πουλί που κούρνιασε στα στήθη

Κόρης γλυκιάς που του μιλάει και λέγει

Πουλί καλό πουλί χρυσό πουλί λαμπρό μαντάτο

Χαϊδεύοντας το στα βυζιά της με λαχτάρα

Σαν χαϊμαλί της ηδονής ή σαν αγόρι.

 

Ο ουρανός είναι διάστικτος από πετράδια

Βάρκες με δίχτυα και ψαράδες πλησιάζουν

Για να ψαρέψουν πριν ο ήλιος τους προφτάσει

Τις κόρες της Ανατολής και της Ευρώπης

Άσπρα κορίτσια ή μελαμψά

Κορίτσια έτοιμα για τα ταξίδια.

Κορίτσια έτοιμα για τους λωτούς

Κορίτσια έτοιμα για τις παλάμες

Και για τα βέλη των ανδρών

Και για τα βέλη του ήλιου

Τώρα που αρχίζει κι ανατέλλει

Ροδίζοντας τα κορφοβούνια

Χρυσίζοντας τις αμμουδιές

Ενώ βουίζουν οι σπηλιάδες

Κ’ η θάλασσα βαθιά στενάζει

Και ψιθυρίζουνε τα φύλλα

Και τιτιβίζουν οι κορυδαλλοί

Ραμφίζοντας μαστούς και ρώγες

Τώρα που ο ήλιος ξεπροβάλλει

Και ντύνει τις κόρες με άσπρα ρίγη

Τώρα που αρχίζουν τα τζιτζίκια

Και γδύνονται οι λογισμοί

Και βάφονται όλα τα λουλούδια

Με πράσινο με κρεμεζί.

(Α. Εμπειρίκος, Ποιήματα, εκδ. Γαλαξία)

 

Φ. Γκ. Λόρκα, «Καλοκαιριάτικο βουκολικό»

Κόλλησε το άλικό σου στόμα στο δικό μου,/ Άστρο, τσιγγάνα εσύ!

Και κάτω από του ήλιου το χρυσάφι, στο καταμεσήμερο,/ το μήλο θα δαγκώσω.

 

Μέσα στα πράσινα λιόδεντρα του λόφου/ ειν’ ένας πύργος μαυριτανικός,

που θυμίζει το μελαχρινό σου χρώμα/ που μυρίζει αυγή και μέλι.

 

Στο λιοψημένο σου κορμί μου δίνεις/ τη θεϊκή τροφή

που κάνει ν’ ανθίζουν τα ήσυχα ρυάκια/ και ν’ αστερώνουν οι άνεμοι.

 

Γιατί δέχεσαι, φως μελαχρινό,/ να μου παραδίνεις μαζί

με του κρινένιου φύλου σου τον έρωτα/ των στηθιών σου τη χλαλοή;

 

Αιτία μήπως είναι το θλιμμένο μου ύφος;/ (Ω θλιβερή μου εμφάνιση!)

και σπλαχνίστηκες ίσως τη ζωή μου/ την ξοδεμένη σε ποιήματα;…..

 

Δαναΐδα της ηδονής είσαι μαζί μου,/ ένας Σάτυρος θηλυκός

που τα φιλιά του έχουν άρωμα από στάχια/ φρυγμένα από τον ήλιο.

 

Θάμπωσε τα μάτια μου με το τραγούδι σου./ Άφησε τα μαλλιά σου

ν’ απλωθούνε μεγαλόπρεπα σαν ένας πέπλος/ από ίσκιο πάνω στο λιβάδι.

 

Ζωγράφισέ μου με το ματωμένο στόμα σου/ έναν ουρανό του έρωτα

σ’ αυτόν που λάμπει, πάνω σ’ ένα φόντο σάρκας, το μενεξεδί/ αστέρι της οδύνης.

 

Ο ανδαλουσιανός μου Πήγασος είναι αιχμάλωτος/ των ορθάνοιχτων ματιών σου.

Θα πετάξει πέρα, σκεφτικός και θλιμμένος/ όταν θα τα δει νεκρά.

 

Και να μη μ’ αγαπούσες, εγώ σ’ αγαπώ/ για τα μαύρα σου μάτια,

όπως ο κορυδαλλός που μοναχά για τη δροσιά της/ αγαπάει την καινούρια μέρα.

 

Κόλλησε το άλικό σου στόμα στο δικό μου,/ Άστρο, τσιγγάνα εσύ,

και άφησέ με, κάτω από του μεσημεριού την κάψα,/ να δαγκάσω αχόρταγος το μήλο.

(Φ. Γκ. Λόρκα, Ποιητικά άπαντα, τ. Α’, εκδ. Εκάτη)

 

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: