Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Όταν οι Έλληνες είναι ενωμένοι!… Αλήθεια, πότε ήσαν;…

Οι Έλληνες αρεσκόμαστε σε- ή αυτοθαυμαζόμαστε με- «εθνικά αφηγήματα», που πόρω απέχουν από την ιστορική αλήθεια…..

Ο όρος «εθνικό αφήγημα» είναι κάπως του συρμού τα τελευταία χρόνια. Είναι χρήσιμος ωστόσο, γιατί υποδεικνύει αμέσως ότι τα (ιστορικά μας) «Αυτονόητα και Δεδομένα» δεν είναι και τόσο γερά εδρασμένα, όσο δείχνουν, στην ιστορική αλήθεια.

Θα ‘μασταν πιο κοντά στην ιστορική μας πραγματικότητα, αν αλλάζαμε κατά μία λέξη τούτους τους στίχους του Σεφέρη: «Γιατί και την “ιστορία” (ο Σεφέρης γράφει “γλώσσα”) τη φορτώσαμε τόσο πολύ, που φαγώθηκε απ’ τα μαλάματα το πρόσωπό της…».

Ως και η ταυτότητα «Γραικός= Έλληνας» δεν καταχωρείται από πάντα στα «Αυτονόητα και Δεδομένα», καθώς είναι γνωστό ότι παλιότερα υπήρξαν έντονες διαμάχες έως ότου επικρατήσει τελικά το «Έλληνας». Αναφέρω αυτό το παράδειγμα, γιατί λίγες μέρες πριν ο Έλληνας βουλευτής στη Γερμανία, Χατζημαρκάκης, πρότεινε ν’ απαιτήσουμε να ονομάζουν οι ευρωπαίοι σύμμαχοί μας τη χώρα μας Hellas και όχι Greece.

Ιδιαίτερα σε καιρούς μεγάλων εθνικών ή οικονομικών κρίσεων αυτού του είδους οι «εθνικές αφηγήσεις» των (ιστορικών) «Αυτονόητων και Δεδομένων»  μας επικαιροποιούνται έντονα.

Όπως τώρα, τα τελευταία δυο χρόνια, που η χώρα απειλείται με πτώχευση από τη βαθιά οικονομική και πολιτική κρίση απ’ την οποία μαστίζεται.

Όλο και πιο συχνά και περισσότερο έντονα ακούμε λόγους που παραπέμπουν στην αίγλη του παρελθόντος, στον ηρωισμό, στην αυταπάρνηση και στη σύμπνοια των Ελλήνων, όταν πρόκειται για τη σωτηρία της πατρίδας.

Ακούς πολιτικούς, ου μην και εκκλησιαστικούς, μας ταγούς αλλά και απλούς πολίτες να λένε: «Όταν οι Έλληνες είναι ενωμένοι μεγαλουργούν, είναι ανίκητοι»!

Δέστε για παράδειγμα τους τρεις πολιτικούς αρχηγούς που μας συγκυβερνούν: ενώ και οι τρεις τους μιλούν για σύμπνοια και ομόνοια, διαπιστώνουμε ότι στην πράξη λειτουργούν και πράττουν περισσότερο για το κομματικό και προσωπικό τους συμφέρον παρά για το εθνικό. Πρόσφατο χοντρό παράδειγμα ο Σαμαράς, ο οποίος μετά τη χθεσινή κρίσιμη συνάντηση των πολιτικών αρχηγών με τον  (δοτό) πρωθυπουργό βγήκε με διάγγελμα να μας πει ότι μόνον αυτός διαπραγματεύτηκε σκληρά με τους τροϊκανούς για να σώσει το 13ο και 14ο μισθό μας, ενώ στην πραγματικότητα συμφώνησε στην πλήρη κατάρρευση των μισθών μας και στη δημιουργία πλέον της γενιάς, όχι των εφτακοσίων αλλά των τετρακοσίων ευρώ!

Αλλά, ας δούμε το ζήτημα και ιστορικά… Πότε στ’ αλήθεια υπήρξαν ενωμένοι οι Έλληνες; Ήταν ενωμένοι οι αρχαίοι στους πολέμους κατά των Περσών, γνωστού όντως ότι ακόμα κι ο Πίνδαρος είχε, ως Θηβαίος, είχε κατηγορηθεί για φιλοπερσικά αισθήματα; Ή μήπως δεν είναι αλήθεια ότι η τότε άλλη μεγάλη στρατιωτική δύναμη, η Σπάρτη, προβάλλοντας προσχηματικούς λόγους δεν συμμετείχε στη μάχη του Μαραθώνα;

Ήταν ενωμένοι στην υπό τον Αλέξανδρο εκστρατεία στην Ασία; Ξεχνάμε το του Αλεξάνδρου «όλοι οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων»;

Ή, για να έρθουμε στα πιο κοντινά χρόνια, πόσο ενωμένοι ήταν κατά την Επανάσταση του ’21; Ξεχνάμε τις συχνές εμφυλιοπολεμικές συρράξεις και τη συνεχή αντιπαλότητα μεταξύ της στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας;

Μήπως ήταν ενωμένοι, όταν έριχναν στο κάτεργο της Ακροναυπλίας τον Κολοκοτρώνη; Όταν «αυτοκτονούσαν» από την Ακρόπολη τον Οδυσσέα Αντδρούτσο, γκρεμοτσακισμένο από το πρωτοπαλίκαρό του, τον Γκούρα (πλήρως εξακριβωμένο αυτό) ή μήπως  όταν ο Καραϊσκάκης έπεφτε νεκρός με πισώπλατο βόλι από αδερφικό χέρι (όχι πλήρως εξακριβωμένο αυτό αλλά το πιθανότερο);

Και πόσο ενωμένοι ήταν στην αντίσταση κατά των Γερμανών κατακτητών; Ξεχνάμε τις διαμάχες ανάμεσα στον ΕΛΑΣ του Άρη Βελουχιώτη και στον ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα, αλλά κι επιπλέον ότι κείνα τα μαύρα χρόνια υπήρξαν και οι δωσίλογοι;

Ή μήπως ήταν ενωμένοι στα χρόνια μετά τον εμφύλιο, όταν οι μισοί Έλληνες ήταν στις φυλακές και στα ξερονήσια;

Αν έλεγε κανείς ότι η έχθρα, η αντιδικία και η σύγκρουση είναι διαρκέστερο γνώρισμά μας από τη συμφωνία και την εθνική ομόνοια, μάλλον θα βρισκόταν πιο κοντά στην αλήθεια.

Αλλά τέτοια ενοχλητικά κεφάλαια δε χωρούν στα εξωραϊσμένα εθνικά αφηγήματα, που είναι υποχρεωμένα να εκλογοτεχνήσουν, παρά να ιστορήσουν, την ιστορική αλήθεια.

Κι είναι άραγε τυχαίο ότι ο Διονύσιος Σολωμός στον εθνικό ύμνο αφιερώνει στη «διχόνοια» τις παρακάτω στροφές υποδεικνύοντάς μας τους δολερούς κινδύνους της:

Διονύσιος Σολωμός, «Εθνικός ύμνος»

…………………….

144

Η Διχόνοια που βαστάει
ένα σκήπτρο η δολερή
καθενός χαμογελάει,
“πάρ’ το”, λέγοντας, “και συ”.

145

Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει
έχει αλήθεια ωραία θωριά·
μην το πιάστε, γιατί ρίχνει
εισέ δάκρυα θλιβερά.

146

Από στόμα οπού φθονάει,
παλληκάρια, ας μην πωθεί,
πως το χέρι σας κτυπάει
του αδελφού την κεφαλή.

147

Μην ειπούν στο στοχασμό τους
τα ξένη έθνη αληθινά:
“Εάν μισούνται ανάμεσό τους
δεν τους πρέπει ελευθεριά”.

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: