Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

ΠΑΣΟΚ: «Τα φωνασκούντα “σοσιαλιστικά” στόματα με τα άγρια αστικά στομάχια»…«Στες ραδιουργίες μας πρέπει να πάμε πάλι…», (μπας και διασωθούμε)…

Ήταν κάποτε το κραταιό ΠΑΣΟΚ. Το κόμμα του Αντρέα, του Μεγάλου Αρχηγού. Το «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ- σοσιαλιστικό κατ’ όνομα, μα στην πράξη ένα κεντρώο αστικό κόμμα που εφάρμοζε νεοφιλελεύθερες πολιτικές, μ’ «ελαφρές» διαφοροποιήσεις απ’ αυτές της Ν.Δ., ώστε να κρατούνται τα (πολιτικά) προσχήματα.

Ένας «σοσιαλισμός» βαλκανοβλαχομπαρόκ με καδραρισμένες και κρεμασμένες στα κομματικά γραφεία τις εικόνες του Μαρξ και του Άρη αλλά και με το «Πράσινο βιβλίο» του σύντροφου Καντάφι παραμάσχαλα, με αριστερή συνθηματολογία, κενής περιεχομένου, για εκμαυλισμό των ψηφοφόρων της αριστεράς, με «κοινωνικοποιήσεις» επιχειρήσεων που έγιναν προβληματικές, με αγροτικούς συνεταιρισμούς που δημιουργήθηκαν υπό την μουσική υπόκρουση των «παιάνων» του Θωμά Μπακαλάκου και που στη συνέχεια απαξιώθηκαν και διαλύθηκαν αφήνοντας πίσω τους βαριά σύννεφα πολιτικής και οικονομικής «δυσοσμίας», με συνεταιριστικά μάρκετ που βούλιαξαν από τη λαφυραγωγία και την κακοδιαχείριση αυτών που «διόρισαν» να τα διαχειριστούν…

Μ’ ένα μέγα δημαγωγό, λαοπλάνο αρχηγό, που πουλούσε στο λαό «φύκια για μεταξωτές κορδέλες», με τις αμερικανικές βάσεις που ολοένα έφευγαν κι ακόμα βρίσκονται εδώ, με το πελατειακό, ρουσφετολογικό σύστημα  να γνωρίζει δόξες λαμπρές, με τα μιλιούνια των «πρασινοφρουρών», ανά την Ελλάδα, να διαγκωνίζονται στο ποιος θα καταλάβει (την καλύτερη) θέση στο δημόσιο, με (πλείστα) στελέχη αλαζόνες ΠΑΣΟΚόμαγκες, των οποίων το «ίζημα», απ’ όλα αυτά τα χρόνια εξουσίας,  το είδαμε στο πρόσωπο του γραφικού Κουλούρη με τα πρόσφατα καραγκιοζιλίκια του… Μια εποχή που έκλεισε σηματοδοτημένη από το «Κιμώνιον άγος»…

Κι ύστερα ήρθε ο Σημίτης, ο «νοικοκύρης» πρωθυπουργός, όπως τον αποκαλούσαν οι υποστηρικτές του ή ο «λογιστής» πρωθυπουργός, όπως τον αποκαλούσαν οι αντίπαλοί του. Το ΠΑΣΟΚ εκτός από «σοσιαλιστικό» (στα χαρτιά) τιτλοφορείται τώρα και ως εκσυγχρονιστικό- κεντροαριστερό. Μ’ έναν Σημίτη που δεν έκρυβε την περιφρόνησή του για ό, τι το ελληνικό, αλλά με ελληνικότατες μικροπονηριές (Greek statistics) μας άβαλε στην ONE με μια πραγματική οικονομία που στηρίζονταν σε πήλινα πόδια σαθρά. Ένας Σημίτης που μας «πούλησε» για οχτώ χρόνια, με την αμέριστη βοήθεια των εξαρτημένων ΜΜΕ, μια πολιτική του «λούστρου»- μ’ αποκορύφωμα την διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων που μας βούλιαξαν οικονομικά- που λίγο αν έξυνες θα σ’ έπαιρνε η μπόχα από το βόρβορο της διαπλοκής και της διαφθοράς….Σημίτης, ο πρωθυπουργός του «ευχαριστώ» στους Αμερικάνους, του «αυτή είναι η Ελλάδα τι να κάνουμε», του «όποιος έχει στοιχεία (για σκάνδαλα) να τα καταθέσει στον εισαγγελέα» και των «Greek statistics»!  

Κι ύστερα ήρθε ο Γιωργάκης, ο και Γ.Α.Π. επονομαζόμενος εν συντομία…

Πήρε το αρχηγικό δαχτυλίδι από το Σημίτη «ελέω πατρός». Αν δεν είχε το «όνομα» δε θα γινόταν ποτέ πρωθυπουργός! Ολίγιστος, χωρίς ρητορική δεινότητα, χωρίς πολιτική ευφυϊα, κακός “manager”, δεν θα τον εμπιστευόταν ούτε επιχείρηση τρίτης κατηγορίας, με το μυαλό του χαοτικό, «μυαλό ανεμόμυλος», και πολιτική συμπεριφορά πολίτη της «Νεφελοκοκκυγίας» του Αριστοφάνη, μακριά από την πεζή πραγματικότητα.

Κι όπως γράφει κι ο Χρήστος Γιανναράς στη χθεσινή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: «Η εξουσία μεγεθύνει εξευτελιστικά τη μετριότητα, τη γελοιοποιεί, τη διαπομπεύει. Ο θλιβερός ολίγιστος των Παπανδρέου, αποκαθηλώθηκε διασυρμένος ανεπανόρθωτα, φορτωμένος την ευθύνη εγκλημάτων καταστροφής της ζωής εκατομμυρίων Ελλήνων και υπόλογος για το διεθνές ρεζίλεμα της χώρας».

Από το «λεφτά υπάρχουν» στον «τιτανικό» της χρεοκοπίας, από το «θα γίνουμε η Δανία του νότου» στο «δε θα γίνουμε Ινδία» κι από το «opengov της συμμετοχικής δημοκρατίας» στη διάλυση των πάντων, από το «πρώτα ο πολίτης» στο «πλήρωνε “μαλάκα” για να μη πτωχεύσουμε»!…Ήρκεσαν δυο χρόνια για να αποδειχτεί περίτρανα «εν τοις πράγμασι» ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός!», και δεν το φώναξε αυτό κάποιο παιδάκι, όπως στο παραμύθι του Άντερσεν, αλλά του το «κράζουν», του Χρυσοχοϊδη προεξάρχοντος, οι ίδιοι οι σύντροφοι του που τώρα διαγκωνίζονται για τη διαδοχή του.

Και τώρα όλοι  αυτοί, «τα φωνασκούντα “σοσιαλιστικά” στόματα με τα άγρια αστικά στομάχια» (Ν. Καρούζος), που τα «λουστήκαμε» για πάνω από είκοσι χρόνια κυβερνητικής εξουσίας, προστρέχουν στον Καβάφη, μπας και διασωθούν:

«Στες ραδιουργίες μας πρέπει να πάμε πάλι-/ να ξαναπιάσουμε την ανιαρά πολιτική μας πάλη».

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: