Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Έλληνες, ο “περιούσιος” λαός, το ιδεολόγημα του μεσσιανισμού και ο Λουκάς Παπαδήμος: άλλος ένας “απαραίτητος και μεγάλος” μεσσίας…

Δύο λαοί στην παγκόσμια ιστορία, οι Ισραηλίτες και οι Έλληνες, πίστεψαν στο δόγμα του «περιούσιου λαού» και «πολιτεύτηκαν» στο διάβα της ιστορίας τους ωσάν να χρίστηκαν «περιούσιοι», μόνον αυτοί, «Θεία χάριτι»!

Σε ό, τι αφορά τους Ισραηλίτες η πίστη αυτή είναι πολύ παλιά ιστορία, η οποία ανάγεται στα χρόνια του Μωϋσή και των Προφητών. Σε ό, τι αφορά τους Έλληνες το «περιούσιο» ιδεολόγημα μάλλον είναι «εφεύρημα» της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας που εφευρέθηκε για να «στηθεί» το νεοελληνικό κράτος πάνω στα θεμέλια της αίγλης των «αρχαίων ημών προγόνων» αλλά και στο χριστιανικό (παράδοξο) «ο Θεός της Ελλάδας» (που πάντα της προσφέρει (ιδιαίτερη) βοήθεια, τη σώζει από μεγάλους κινδύνους και δεν αφήνει να χαθεί).

Έτσι με το αίσθημα του «ανώτερου» πορευτήκαμε, αφού υποτίθεται ότι η «μεγαλοσύνη» μάς έχει δωρηθεί από την Ιστορία ιδιοχείρως.

Αλλά, ατυχώς, το «σύμπλεγμα ανωτερότητας» έχει ένα σοβαρό μειονέκτημα: γειτονεύει επικίνδυνα με το «σύμπλεγμα κατωτερότητας» ή μάλλον μας οδηγεί στο «σύμπλεγμα κατωτερότητας», μεταπίπτει εύκολα σ’ αυτό (με την πρώτη αναποδιά, με την πρώτη σοβαρή κρίση, που μας προσκρούει στον ορθωμένο τοίχο της ωμής πραγματικότητας). Κι όταν τα πράγματα γυρνούν τα πάνω κάτω, όπως καλή ώρα σήμερα, «προσγειωνόμαστε» ανώμαλα κι αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είμαστε τελικά το κέντρο του κόσμου, διότι το κέντρο αυτό έχει παλαιόθεν μετατοπιστεί σ’ αυτούς που ονομάζαμε «βαρβάρους», τότε κλονιζόμαστε και βλέπουμε στον καθρέφτη τη μικρότητά μας και την αδυναμίας, και επειδή δεν το αντέχουμε καταφεύγουμε (συνήθως με την καθοδήγηση ποικίλων δημαγωγών) στις εξηγήσεις που ικανοποιούν την τρωθείσα υπερηφάνεια μας και ισχυριζόμαστε με πάθος ότι εξυφαίνονται συνωμοσίες εις βάρος μας. Και προ του μέγιστου κινδύνου, που ως «δαμόκλεια σπάθη» απειλεί “οι Λάρητες ειν’ ανήσυχοι./ Τρέμουσι της εστίας οι κικροί Θεοί,/ και τα ασήμαντά των σώματα ζητούν/ να κρύψουν, να μικρύνουν, ν’ αφανίσωσι./ Διότι άκουσαν κρότον απαίσιον-/ κρότον Ταρτάρειον, κρότον θανάσιμον-/ ερχόμενον από την κλίμακα, και ευθύς/ οι δείλαιοι Λάρητες, με λιπόθυμον/ όλην την ασθενή αυτών θεότητα,/ εμάντευσαν, ησθάνθησαν, εγνώρισαν/ τα φοβερά των Ευμενίδων βήματα” (Κ. Π. Καβάφης).

Όμως από την δογματική πίστη περί «περιούσιου λαού», είτε εκ της Ιστορίας είτε «εκ του Θεού» (της Ελλάδας) προερχόμενη, αναδύεται και το ιδεολόγημα του «μεσσιανισμού»: εφόσον είμαστε οι ευνοημένοι του Θεού αυτός, ο Θεός της Ελλάδας, δε θα μας αφήσει να χαθούμε και θα μας στείλει ή θα μας υποδείξει το «μεσσία» που θα μας σώσει!…Και μπρος στο χείλος του γκρεμού, λίγο πριν την πλήρη κατάρρευση (όπως μας λένε), τον βρήκαμε (μας τον βρήκαν, δηλαδή) το νέο «μεσσία» στο πρόσωπο του (τραπεζίτη) κ. Λουκά Παπαδήμου!

Γελαστήκαμε, λοιπόν, όλοι όσοι βιαστήκαμε να πιστέψουμε ότι έληξε η μακρά και άγονη εποχή του «μεσσιανισμού», των άξιων, των πετυχημένων και «χαρισματικών»!

Γελαστήκαμε εμείς, το πόπολο, ή τέλος πάντων το 80% του λαού που αποδέχεται, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις τη «λύση» Παπαδήμου, και όχι το πολιτικό σύστημα, το οποίο κατάφερε για άλλη μια φορά, στη δυσκολότερη, για το ίδιο, καμπή της μεταπολιτευτικής μας ιστορίας, να βρει τρόπο να σωθεί, έστω και με κάποιες απώλειες, πλασάροντας τον τραπεζίτη ως σωτήρα! Υποψιάζομαι δε ότι τον Παπαδήμο- μεσσία θα τον φορτωθούμε για πολύ στις πλάτες μας. Και δεν εννοώ τόσο την παράταση του χρόνου ζωής της «εξ ανάγκης» (όπως την ονομάζουν) κυβέρνησής του, αλλά το γεγονός ότι άρχισαν ήδη οι παρασκηνιακές «ζυμώσεις» για τη δημιουργία νέου (κεντροδεξιού- φιλελεύθερου) κόμματος με ηγέτη το «μεσσία» Παπαδήμο, το οποίο (νέο κόμμα) θα κατέβη στις επόμενες εκλογές και θα σαρώσει έχοντας απέναντί του δυο εκφυλλισμένα κόμματα, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., και μια ανυπόληπτη αριστερά, η οποία όσο δεν ενώνεται και δεν δίνει ελπίδα «άλλης» διακυβέρνησης δεν αποτελεί κίνδυνο για το κατεστημένο πολιτικό σύστημα.

Γελαστήκαμε, λοιπόν, και βιαστήκαμε να πούμε ότι μας τέλειωσαν οι «μεσσίες», κι ας μας είχε προειδοποιήσει αυστηρά ο πάντοτε έγκαιρος Κ. Π. Καβάφης:

«Ημείς ν’ ακούμε. Όμως δε μας γελά/ το Απαραίτητος, το Μόνος, το Μεγάλος./ Και Απαραίτητος, και Μόνος, και Μεγάλος/ αμέσως βρίσκεται κανένας Άλλος»…. Όπως ο Παπαδήμος!…Και μη μας διαφεύγει το γεγονός ότι το κατεστημένο πολιτικό σύστημα έχει στον «πάγκο» για «παιχνίδι» κι άλλους Παπαδήμους- μεσσίες…

Το θέμα είναι «εμείς τι κάνουμε;» ή όπως το είπε ο Μανώλης Αναγνωστάκης «το θέμα είναι τώρα τι λες;».

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: