Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Το «αστροπελέκι» που χτύπησε την οικογένεια του Παντελή Μπουκάλα… Ο φοβερός μήνας Αύγουστος!…Κουράγιο, Παντελή!!!

 

Πώς να το δεχτείς, πώς να το «βάλει ο νους σου», πώς να το αντέξεις! Ένα 20χρονο παιδί, ο Σπύρος, γιος του Παντελή και της Σάσας, νεκρό σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Θυσία στο Μολώχ της ασφάλτου, στο Μινώταυρο που καταπίνει ζωούλες τρυφερές, παιδιά που δεν πρόλαβαν ακόμα ν’ ανοίξουν τα φτερά τους, να νιώσουν, να παλέψουν τη ζωή τους, να τη ζήσουν…

«Σφιχτά κρατάμε όσα αγαπάμε/ Μα έρχεται αυτός με τ’ άσπρα μάτια/ Τέλειωσε η ώρα, φτάνει πια/ Έρχεται αυτός με τ’ άσπρα μάτια και μας κόβει/ Από ένα ατέλειωτο φιλί» ( Βύρων Λεοντάρης)….Και πώς να το δεχτείς! Πώς να δεχτείς ότι αυτό το «ατέλειωτο φιλί» από τη μια στιγμή στην άλλη γίνεται ο «τελευταίος ασπασμός», για το παιδί σου…

Ένα ανείπωτο «γιατί;», που ποτέ δε θα βρει απάντηση, ένα «ανείπωτο «γιατί;» μέσα στο φοβερό μήνα Αύγουστο, όχι μόνο για τον Παντελή και τη Σάσα αλλά για κάθε γονιό που χάνει το βλαστάρι του…

Παλικαρόπουλο 20 χρόνων ο Σπύρος Μπουκάλας, τραβούσε τον δρόμο του καβάλα στη μηχανή του, στο άτι της εποχής μας, όταν τον θέρισε, πισώπλατα χτυπώντας τον, το τροχαίο στη δίνη μιας καραμπόλας αυτοκινήτων στην εθνική Αθηνών – Κορίνθου. Γιος του Παντελή, το «πουλί» που μίσεψε για τα μαύρα σκοτάδια του Άδη, για κει όπου «είναι νιοι ξαρμάτωτοι και νιες ξεστολισμένες,/ εκεί είν’ ανύπαντρα παιδιά, σαν μήλα μαραμένα…». Αχ, βρε Παντελή! Από τους κορυφαίους της δημοσιογραφίας μας ο Παντελής, ποιητής, φέτος βραβεύτηκε με το κρατικό βραβείο ποίησης, από τους καλύτερους σύγχρονους λόγιους, σπούδασε οδοντιατρική και τον κέρδισε η αρχαιοελληνική γραμματεία. Πολύ μικρός έμεινε ορφανός από πατέρα, και τώρα τον βρήκε και τούτο το αστροπελέκι…Και πού να βρεις πια «αλεξικέραυνο», πώς να βρεις ξανά το βηματισμό σου, πώς να σταθείς…

Τον γνώρισα, τον Παντελή, καθώς τον είχα προσκαλέσει σε παιδαγωγικές ημερίδες που είχα διοργανώσει στη Λάρισα και στο Βόλο για εκπαιδευτικούς…Ακέριος (με κεφαλαίο Α) χαρακτήρας, λαϊκό παιδί, απλός που σε κερδίζει με το πρώτο, τον αισθάνεσαι φίλο σου, δικό σου άνθρωπο. Έχω διαβάσει σχεδόν όλα του τα βιβλία και διαβάζω καθημερινά τα κείμενά του στην Καθημερινή. Μόλις, το προηγούμενο Σάββατο του τηλεφώνησα για να του πω ότι σε εκδήλωση που διοργανώσαμε στο χωριό μου «για τον πατέρα» διάλεξα ν’ απαγγείλω το ποίημά του «Ανώνυμο». Τον βρήκα σε διακοπές, χάρηκε που του τηλεφώνησα και μ’ ευχαρίστησε…Ποιος να το περίμενε ότι μετά τρεις μέρες θ’ άλλαζε «ο ρυθμός του κόσμου»! Και πού η παρηγόρια τώρα, ποια λόγια και ποια βαθιά συλλυπητήρια μπορούν ν’ ακουμπήσουν την καρδιά και την ψυχή των χαροκαμένων γονιών, ν’ απαλύνουν τον αβάσταχτο πόνο, όταν διαμεσολαβεί ο ωκεανός του πένθους…

 Συντετριμμένος ο συνάδελφός του δημοσιογράφος, και κουμπάρος του, Νίκος Ξυδάκης έγραψε στην Καθημερινή: «Το πικρό μέτρο του κόσμου. Αβάσταχτη. Ανείπωτη. Αδιανόητη. Απαρηγόρητη. Κι εντούτοις πικρό μέτρο του κόσμου. Η απώλεια, μάλιστα η απώλεια του παιδιού, η απώλεια του παλικαριού, είναι η μόνη που δίνει το μέτρο να ζυγίσεις τις άλλες θλίψεις, τις άλλες έγνοιες, τις ήττες και τις καταστροφές, συλλογικές, κοινωνικές, ιστορικές· να τις μετρήσεις με τα σταθμά του πόνου, που ξεπερνά τον άνθρωπο και τον ορίζει. Που του θυμίζει τι είναι. Οναρ σκιάς. Πώς θα ζήσουν οι γονείς; Το γοερό ερώτημα μ’ έσκισε στο τηλέφωνο.

Πώς θα ζήσουν η Σάσα και ο Παντελής χωρίς τον Σπύρο; Πώς επιζεί ο γονιός που χάνει το εικοσάχρονο παιδί του; Ακαριαία μπήκα στη θέση των συντέκνων, έχω παιδί στην ίδια ακριβώς ηλικία, κι έπεσα στα γόνατα ξέπνοος άλαλος μουσκεμένος, σε μια σκοτεινή εσοχή, να μη με βλέπει μάτι. Ακουγα στο κινητό τον άνεμο της Ελευσίνας, και τον γόο. Είδα μπροστά μου πρόσωπα βρεφών και νηπίων, την πρωτότοκη στο Αιγαίο, γκριμάτσες, τσουλούφια, φακίδες, επικά βαφτίσια με κλαρίνα του βάλτου, ποδοσφαιρικές φανέλες, είδα τους εαυτούς γονείς ν’ ασπρίζουν και τα νήπια να αντρεύουν και να σαλπάρουν, άκουσα μπουζουκομπαγλαμάδες σε συμπόσια, άκουσα υποβλητικούς τον Μάντη και τον Πάνθηρα, την Ευδοκία και τον Αλγόρυθμο, άκουγα, έβλεπα, μύριζα, η ζωή περνούσε με αστραπές και μαστιγώματα της μνήμης. Η ζωή. Μπροστά στον θάνατο ψελλίζουμε στερεοτυπικά, μπροστά στον θάνατο του παλικαριού σώνεται ακόμη και το ψέλλισμα, σβήνει κάθε στερεότυπο. Δεν ψελλίζω τίποτε. Σκέφτομαι μόνο ότι ο ποιητής πατέρας έχει γράψει τόσο βαθιά, τόσο συμπονετικά, για την απώλεια, το πένθος και τον θάνατο, ζυμωμένος μαζί τους από παιδί, μα πάντα δοσμένος της ζωής (…)».

 «Κανένα ποίημα δεν είπε δεν θα πει/ το σπαραγμό στο βάθος/ εκεί που κατοικεί γυαλί τριμμένο…», «…Και δωσ’ το. Δωσ’ μου./ Και δώσου θα-/ και δώσου θάνα-/ και δώσου θάνατε/ στα δόντια μου. Και στα τραγούδια μου./ Αν είναι να σε φαρμακώσω/ απ’ το φαρμάκι που ‘γινα,/ ιδού./ Κι αντέχω./ Γιατί τρόπον άλλο/ από τον τρόπο του θανάτου δεν γνώρισα/- μήτε κανείς …» (Π. Μπουκάλας, Ρήματα, εκδ. Άγρα).

Αχ, βρε Παντελή,…Κουράγιο πολύ….

(Γιάννης Π. Τζήκας)

 

Στη μνήμη του αδικοχαμένου 20χρονου Σπύρου Μπουκάλα….

 Κωστής Παλαμάς, «Ο τάφος» (απόσπασμα)

«…Άφκιαστο κι αστόλιστο του Χάρου δε σε δίνω.
Στάσου με τ’ ανθόνερο την όψη σου να πλύνω.
Το χρυσό το χτένισμα με τα χρυσά τα χτένια,
πάρτε απ΄τη μανούλα σας μαλλάκια μεταξένια.
Μήπως και του Χάροντα καθώς θα σε κυττάξει,
του φανείς αχάιδευτο και σε παραπετάξει!

Στο ταξίδι που σε πάει ο μάυρος καβαλάρης,
κύτταξε απ’ το χέρι του, τίποτε να μην πάρεις.
Κι αν διψάσεις μην το πιείς από τον κάτου κόσμο
το νερό της αρνησιάς, φτωχό κομμένο δυόσμο!
Μην το πιείς κι ολότελα κι αιώνια μας ξεχάσεις…
βάλε τα σημάδια σου το δρόμο να μη χάσεις,

κι όπως είσαι ανάλαφρο, μικρό σα χελιδόνι,
κι άρματα δε σου βροντάν παλικαριού στη ζώνη,
κύτταξε και γέλασε της νύχτας το σουλτάνο,
γλίστρησε σιγά – κρυφά και πέταξ’ εδώ πάνω,
και στο σπίτι τ’ άραχνο γυρνώντας, ω ακριβέ μας,
γίνε αεροφύσημα και γλυκοφίλησέ μας!»

 

(Ο Παλαμάς, το 1898, μετά το θάνατο του γιου του Άλκη, σε ηλικία τεσσάρων ετών, δημοσίευσε την ποιητική σύνθεση «Ο Τάφος»).

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: