Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Ποίηση για «Αγανακτισμένους»: Μαγιακόφσκι, [Όλοι έξω], Κλείτος Κύρου, «Δέκατη πέμπτη κραυγή»…

 

«…Τώρα μέσα στη γενική χρεοκοπία/ μέσα σε συρφετούς από εξαγγελίες και συνθήματα/ μένεις γυμνός ήταν βαριά η καταλήστευση/ δεν έχεις πια τίποτε σου τα πήραν όλα/ σου πήραν τους φίλους τη φωνή σού πήραν/ τα μεγάλα όνειρα έχασες και το μονοπάτι/ φαρμάκι παντού, σκύβεις καρτερικά το κεφάλι…», (Κλείτος Κύρου)…

 

Μαγιακόφσκι, [Όλοι έξω]

“…Πλάι σ’ ανθρώπους περνώ/ που σφίγγουν τα χέρια

σε πλήθος πλάι γιορτινό./ Μα συ καρδούλα μου

τι κλοτσάς στο στήθος;/ Να την που έρχεται εδώ.

«Γεια χαρά, αγαπημένη!»/ Γεμίζω με χάδια

Κάθε σγουρή τριχούλα σου/ χρυσωμένη.

Σαν τι αγέρηδες/ ποιανού Νότου

κάνανε τούτο το θάμα…/Τι γίνεται ολόγυρα!

Γελάνε!/ Σημαίες και φλάμπουρα.

Χρώματα μύρια./ Περνοδιαβαίνουν.

Αφηνίασαν. Χιλιάδες./ Τρέχουν. Εκεί κι εδώ.

Σε κάθε έφηβο του Μαρινέτι το μπαρούτι

σε κάθε γέροντα η σοφία του Ουγκώ.

Το χαμογέλιο περσεύοντας/ πλημμυράει  απ’ τα χείλια.

Όλοι έξω απ’ τα σπίτια!/ Στις πλατείες!

Από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα

κάθε τόπου/ ας πετάξουμε

τη χαρά. το γέλιο, το βουητό-

ασημένια τόπια.”

(Μαγιακόφσκι, Ποιήματα, εκδ. Οδυσσέας)

 

 

Κλείτος Κύρου, «Κραυγή δέκατη Πέμπτη»

Μιλάω με σπασμένη φωνή/ δεν εκλιπαρώ τον οίκτο σας

Μέσα μου μιλούν χιλιάδες

Που κάποτε φώναζαν οργισμένα στον ήλιο

Μια γενιά που έψελνε τα δικαιώματά της

Κουνώντας λάβαρα πανηγυριού, σειώντας σπαθιά

Γράφοντας στίχους εξαίσιους μιας πρώτης νεότητας

Ποτίζοντας τα σπαρτά με περίσσιο αίμα

Μικρά παιδιά που αφέθηκαν στο έλεος τ’ ουρανού

Η γενιά μου ήταν μια αστραπή που πνίγηκε η βροντή της

Η γενιά μου καταδιώχτηκε σα ληστής

Σύρθηκε στο συρματόπλεγμα

Μοίρασε σαν αντίδωρο τη ζωή και το θάνατο

Οι άνθρωποι της γενιάς μου δεν πεθαίναν στα νοσοκομεία

Κραύγαζαν έξαλλοι στα εκτελεστικά αποσπάσματα

Τα χέρια τους ήταν μαγνήτες

Τρώγαν πικρό ψωμί, καπνίζαν εφημερίδες

Ζητώντας ευλαβικά μια θέση σ’ αυτήν τη γη

Όπου κι αν στάθηκαν οι σκιές τους ριζώσαν

Άδικα προσπαθείτε δε θα ξεριζωθούν ποτέ

Θα προβάλλουν μπροστά στα τρομαγμένα σας μάτια

Τώρα τα καταλάβαμε όλα

Καταλάβαμε τη δύναμή μας/ και για τούτο μιλώ

Με σπασμένη φωνή που κλαίει

Κάθε φορά στη θύμησή τους

(Κλείτος Κύρου, Εν όλω, εκδ. ΑΓΡΑ)

 

«Το ζήτημα πια έχει τεθεί: ή θα εξακολουθήσουμε να γονατίζουμε../ ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο απέναντί τους», (Μ. Κατσαρός)!!!!

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: