Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Καλό μήνα (1η Ιουνίου 2011) με το ποίημα του μήνα: Τζιουζέπε Ουνγκαρέτι, «Ιούνιος» και Κλείτος Κύρου, «Τοπίο καλοκαιριού»….

 

Τζιουζέπε Ουνγκαρέτι, «Ιούνιος»

“Όταν/ η νύχτα αυτή/ μου πεθάνει

και σαν τρίτος/ να την κοιτάζω θα μπορώ

κι όταν αποκοιμηθώ/ στο θρόισμα

των κυμάτων/ που έρχονται/ να τυλιχτούν

στο φράχτη από ακακίες/ του σπιτιού μου

Όταν ξαναξυπνήσω/ μες στο κορμί σου

που πάλλεται/ σαν τη φωνή του αηδονιού

Εξαντλείται/ όπως το στιλπνό

χρώμα/ του ώριμου σταριού

Στη διαφάνεια/ του νερού

το μεταξένιο χρυσάφι/ της επιδερμίδας σου

θα θαμπώσει

Καθώς θα ξεπετιέσαι

απ’ τις ηχηρές/ πλάκες

του αγέρα θα ‘σαι/ ίδια/ πάνθηρας

Στις κινούμενες/ κόψεις

της σκιάς/ θα φυλλορροήσεις

Μουγκρίζοντας/ σιωπηλή

στον κουρνιαχτό εκείνο/ θα με πνίξεις

Ύστερα/ τα βλέφαρα θα μισοκλείσεις

Θα δούμε τον έρωτά μας να γέρνει/ σαν δειλινό

Ύστερα θα δω γαληνεμένος

στον ασφάλτινο ορίζοντα/ των ιρίδων σου

να μου πεθαίνουν/ οι κόρες των ματιών

Τώρα/ η αιθρία έχει κλείσει

όπως/ την ώρα ετούτη

στην αφρικάνικη πατρίδα μου/ τα γιασεμιά

Τον ύπνο μου έχασα

Τρεμοσβήνω/ στην άκρη ενός δρόμου

σαν πυγολαμπίδα

Θα μου πεθάνει/ η νύχτα αυτή;”

(Τζιουζέπε Ουνγκαρέτι, Ποιήματα, εκδ. Ίκαρος)

(Ungaretti, Giuseppe: από τις κορυφαίες φυσιογνωμίες της ιταλικής ποίησης του εικοστού αιώνα, γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1888 και πέθανε στο Μιλάνο το 1970. Η ποίησή του διακρίνεται για τη νοσταλγική διάθεση και τη μεταφυσική αγωνία της και χαρακτηρίζεται από τη λιτότητα των εκφραστικών της μέσων).

 

Κλείτος Κύρου, «Τοπίο καλοκαιριού»

Στα χέρια σου φυτρώνουν νηπενθή

Και μπλέκονται δυο ήλοι στα μαλλιά σου.

Στα χείλη σου γυρνά τα σιωπηλά σου

Η λέξη που προσμένουμε να ‘ρθεί.

 

Μασχάλη τεντωμένη, γιασεμιά

Στο μέτωπο, ήλιος απ’ άκρη σ’ άκρη.

Τα φύκια, που τα μούσκεψε το δάκρυ

Της θάλασσας, τραβούν φυρονεριά.

 

Τις φτέρνες σου φλογίζει η αμμουδιά,

Το πέλαγο σου σκίζει τις λαγόνες.

Ανάσκελα κι οι ολόγυμνες γοργόνες

Κράζουν με βόγκο τ’ άγουρα παιδιά.

 

Τα στήθη σου αναδεύουν πυρετούς,

Συντάχτηκαν τ’ αστέρια στη ματιά σου.

Κινήσαν απ’ τις ρίζες της καρδιάς σου

Οι άγριοι να σου φέρουν τους λωτούς.

 

Χαράζω τ’ όνομά σου στην ελιά

Και ψάχνω των ανέμων τα λημέρια.

Πεθαίνουν τα ξανθά τα καλοκαίρια

Και φεύγουν για το νότο τα πουλιά.

(Κλείτος Κύρου, «Εν όλω, συγκομιδή», εκδ. ΑΓΡΑ)

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: