Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πρώτη του Μάη 2.011, καλό μήνα με το ποίημα του μήνα: Σολωμός, Ρίτσος, Δημουλά…

 

“Του Μαϊου ροδοφαίνεται η μέρα
που ωραιότερη φύση ξυπνάει
και την κάνουν λαμπρά και γελάει
πρασινάδες, αχτίδες, νερά.
Άνθη κι άνθη βαστούνε στο χέρι
παιδιά κι άντρες, γυναίκες και γέροι
ασπροεντύματα, γέλια και κρότοι,
όλοι οι δρόμοι γιομάτοι χαρά.
Ναi, χαρείτε του χρόνου τη νιότη,
άνδρες, γέροι, γυναίκες παιδιά.”

Διονύσιος Σολωμός

 

“Αύριο θα κόψουμε/ κάτι λουλούδια

αύριο θα ψάλουμε κάτι τραγούδια

εις την πολύανθη/ Πρωτομαγιά”  (Δ. Σολωμός)

 

Γιάννης Ρίτσος, «Η εορτή των ανθέων»

“……………………………………….

Κ’ οι προετοιμασίες της γιορτής συνεχίζονταν

με λιγότερες τώρα συζητήσεις, με περισσότερη σιωπή και στόχαση,

 ίσως και με λιγότερη ευθυμία- αισθητά λιγότερη.

«Ας είμαστε έτοιμοι» έλεγαν μονάχα.

Όμως κάτω απ’ αυτή τη θετική σιωπή και σοβαρότητα, μάντευες

πως στη γιορτή θα ξεσπούσε πολλαπλάσια η ευθυμία.

Κι όχι μόνο το μάντευες, μα το ‘βλεπες κιόλας στα μάτια τους

ιδίως  το λιόγερμα. Όταν οι εργάτες σχόλαγαν απ’ τη δουλειά τους,

τα μάτια τους σπιθίζαν/ μυστικά και βαθιά,

μα όχι, γι αυτό λιγότερο φλόγινα/ όπως την ώρα της δύσης

τα τζάμια της συνοικίας, όταν τα βλέπεις απ’ τον κάτω δρόμο,

μενεξελιά, χρυσά και βυσινιά, και πάνω απ’ όλα ρόδινα,

ρόδινα, τόσο ρόδινα μ’ ένα άλλο ρόδινο

σα να φωτίζονταν τα τζάμια από μέσα

σα να φωτίζονταν οι άνθρωποι από μέσα

σα να γδυνόταν η άνοιξη μέσα στα σπίτια

κι απ’ όξω εσύ, να ‘βλεπες πίσω από το τζάμι

ρόδινο, βαθυρόδινο πότε το στήθος της

πότε το χέρι της, τα γόνατά της, την κοιλιά της.

Ο καιρός, όλο ξαστέρωνε. Βρισκόμασταν

στα μέσα του Μάη του ’57 ή ’67 (δεν καλοθυμάμαι)

κ’ η ανθισμένη συνοικία, και πιο κάτω

η πολιτεία ολάκερη, και πιο κάτω

η θάλασσα του Φαλήρου, και πιο πέρα

η Σαλαμίνα κ’ η Αίγινα, κι όλο πιο πέρα

όλα φεγγοβολούσαν στη λιακάδα

κ’ οι αιώνες κ’ οι κολυμβητές κ’ οι γλάροι

αλλάζανε θέσεις και φώτα, ανταλλάζανε

χειρονομίες και συνήθειες, παίζανε,

και με μια μόνο βουτιά, με μιαν ανάσα,

περνούσαν πάνω ή κάτω απ’ τα νησιά. Κι όλα τούτα

στα τέλη του Μάη του ’57 ή ’67. Σκεφτείτε παραπέρα –

Κι ο Πέτρος έπιασε απ’ το μπράτσο το Βασίλη και προχώρησαν

ενώ ο ζευγαρωμένος ίσκιος τους στην άσφαλτο

ήταν κιόλας ένα τετράτροχο άρμα της γιορτής-

αν όχι εκείνο της Αιώνιας Νεότητας

τουλάχιστο της Φιλίας και της Ενότητας,- το ίδιο κάνει.

Γιατί, όπως έλεγε πάλι ο Βασίλης, κοιτάζοντας τον Πέτρο:

«η φιλία είναι η αιώνια νεότητα

κι αν είναι πάντα νέος ο ήλιος, αυτό γίνεται

γιατί είναι φίλος μας, ο ήλιος πιο λαμπρός

πάνω απ’ τη συνοικία, την πολιτεία, τον κόσμο

όσο τη μέρα εκείνη του ’57 ή ’67, στις 28 του Μάη.

Σκεφτείτε παραπέρα -”

(Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα, τ. 3ος, εκδ. Κέδρος)

 

Κική Δημουλά, “B’ προβολής”

“…………………………..

Βροχή στα βόρειά μου του Μαϊου.

Ένα δάσος εκφωνεί τον πανηγυρικό

κίνδυνο της πυκνότητας. Παπαρούνες

ντυμένες το παραδοσιακό τους

δηλητήριο χορεύουν τοπικό κατακόκκινο.

Συγκινημένο το άγαλμα της απορίας μου:

τι θα πει Μάιος σιγά σιγά

με την πάροδο των λέξεων;

 

Βροχή στα βόρειά μου του Μαϊου.

Τα φύλλα των δέντρων

κανιβαλικά χοροπηδούν πάνω στον ήχο.

Ανακινείται δυνατά το σφραγισμένο χώμα

πετάγεται με πάταγο ο φελλός του στεγνού

πίδακες νωπότητας καταβρέχουν

την ντροπαλή αρχή των αρωμάτων.

Χλόη δοκιμάζει τα φτερά της

στους χαμηλούς του χαρακτήρα της ανέμους.

 

Παίζουν κρυφτό τα βόρειά μου

με τα μικρότερά τους χαμομήλια

και η ψυχή κυνηγητό με λάθη

πάντα μεγαλύτερά της- η αιωνία

άνοιξη του αταίριαστου.

 

Βροχή στα βόρειά μου του Μαϊου.

Και τι θα πει Μάιος σιγά σιγά

Με την πάροδο των λέξεων

και ποιος με έφερε εδώ σ’ αυτήν

την τόσο απομακρυσμένη ερώτηση

απ’ το σώμα μου και τώρα πώς

– θέλω τη μάνα μου θέλω τη μάνα μου

να με κουμπώσει στην αρχή μου.  

 

Στο διάολο πα’ να φύγω

το ‘χω ξαναδεί αυτό το έργο

κάποιος παρατάει κάποιον

σε μιαν απομακρυσμένη ερώτηση

ειδοποιούν τα δέντρα τις αρχές τους

πιστολίδι σειρήνες πυροσβεστικές στιγμές

αλλόφρον πλήθος λέξεων κυνηγάει

έναν έρωτα, πιάστε τον, πιάστε τον.

 

Τελικά ο άνθρωπος ήταν αθώος

αφέθηκε ελεύθερος

απλή συνωνυμία αποδείχτηκε

– όλοι οι έρωτες έρωτες λέγονται.  

Κι έτσι καθώς γκρο πλαν απομακρύνεται

ο τύπος μάγκικα λιγάκι αθωωμένος

στραβά ριγμένο το σφύριγμα στις τσέπες

πιάνει εντελώς ξεκρέμαστα κουλτουριάρικα

τελείως ακαταλαβίστικα

μια φυλλοποντή/ μα μια φυλλοποντή.”

(Κική Δημουλά, Ποιήματα, εκδ. Ίκαρος)

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: