Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Δυο ποιήματα κι ένα τραγούδι για την Κυριακή, «πάει κι αυτή η Κυριακή»…

 

Γιάννης Ρίτσος, [Κυριακή]

…………………………….

ΙΙ. Κυριακή, και μας ξύπνησαν οι καμπάνες.

Βγήκαν τα παιδιά με τα ποδήλατα.

Βγήκαν τα πουλιά με τις καρότσες.

Κ’ ένα φύλλο στάθηκε και ρώτησε:

Τι θα γίνω εγώ μονάχο μου στο ψήλωμα

να με δέρνει ο αγέρας και το πέλαγο

κι ούτε να ‘χω ένα σκοινί να το τραβήξετε

να σας φυλλοκαμπανίσω όλο το πράσινο;

 

IV. Χτες μου χάρισαν οι χωριανοί μια κότα.

Σήμερα μου γέννησε ένα αυγό.

Τ’ άσπρο και το κίτρινο θε να το φάω

και το τσόφλι τρούλο θα το βάλω

σε μιαν εκκλησούλα ασβεστωμένη.

 

V. Μαύρο και πορτοκαλί το φτερό της πεταλούδας,-

μπήκε απ’ το παράθυρο, φέγγει την κουρτίνα,

κουβαλάει έναν κηπάκο, τον αφήνει στο τραπέζι,

νάτη πάλι σεργιανίζει, νάτη φεύγει.

Μα πριν φύγει μου ‘πε να σου πω (δε σε γελώ):

Κάθε αυτί του γαϊδουριού κι ένα τρανό καμπαναριό-

αν ανέβεις εκεί πάνω θάιδεις το χρυσό χωριό.

(Γιάννης Ρίτσος, Έξι τραγουδάκια του Φωτούλη)

 

Χουάν Χιλ- Άλμπερτ (Ισπανός)

«Η Κυριακή»

Σίγουρο πράμα η Κυριακή φαντάζει

κι όπως τρανός πατριαρχικός αφέντης

φτάνει στους κάμπους μας.

Την καθημερινή ησυχία διαδέχτηκε

σήμερα μια ησυχία μεγαλειώδης.

Πιο γλύκα, πιο λιακάδα/ πιο ανορεξιά/ πιο μοναξιά.

Το καθισιό ειν’ αυτή τη μέρα απόλυτο:

σπάνιο το πηγαινέλα των πουλιών.

Κάθεται και λουφάζει ο κόσμος όλος.

Και της γης ο σφυγμός μάς δίνει κάτι

απ’ το σβήσιμο της αγνότητάς της/ της ζωτικότητάς της.

Πειρασμοί!/ Τι θα γινόμασταν αν η Κυριακή

δεν τους αράδιαζε όλους σαν νεράιδες

μπρος στους πόθους μας!/ Να κάθεσαι! Να κάθεσαι!

Μια ευωδιά σου πηγαίνει την ψυχή

πιο πέρα απ’ τη δουλειά.

Άλλοι κοιμούνται βαριά, άλλοι γυρνάνε

ξημερώματα . Ο σκύλος τους βιγλίζει/ σαν να ‘ταν ξένοι.

Όλα γίναν μπορετά μέσα σ’ ώρες:

πλήξη, ηδονή, αλλαγές απρόσμενες

και πάνω απ’ όλα τούτο:

το να νιώθεις πως όταν δε δουλεύεις

έχεις μιαν αναπόφευκτη υποχρέωση

που λιγοστοί εκπληρώνουν:

να είσαι ευτυχής για το ότι/ δεν κάνεις τίποτα.

(Χουάν Χιλ- Άλμπερτ, Σύγχρονη ισπανική ποίηση, εκδ. Γνώση)

 

«Πάει κι αυτή η Κυριακή»

Πάει κι αυτή η Κυριακή
και η χαρά μας πάει
ήτανε τόσο βιαστική
όπως και κάθε Κυριακή
Που πριν τη ζήσουμε περνάει

Πάει κι αυτή η Κυριακή
κι ας καρτερούμε μια άλλη
που να ‘ναι ολόκληρη ζωή
που να ‘ναι απέραντη γιορτή
Μια Κυριακή τόσο μεγάλη

Πάει κι αυτή η Κυριακή
κι ας καρτερούμε μια άλλη

 

(Μουσική: Λάκης Παππάς

Στίχοι: Γιάννης Αργύρης

Πρώτη εκτέλεση: Λάκης Παππάς)

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: