Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Μακρυγιάννης και Κολοκοτρώνης για την Επανάσταση του ’21…(σήμερα δεν είμαστε, οφείλουμε να) «Είμαστε στο εμείς»…

 

Γιάννης Μακρυγιάννης- Απομνημονεύματα

 [Τρεμπιέν] (πολύ καλά)

Εκεί οπούφκιανα τις θέσιες εις τους Μύλους ήρθε ο Ντερνύς να με ιδεί. Μου λέγει: τι κάνεις αυτού; Αυτές οι θέσεις είναι αδύνατες, τι πόλεμο θα κάμετε με το Μπραήμη αυτού;

Του λέγω: είναι αδύνατες οι θέσεις κι εμείς, είναι δυνατός ο θεός που μας προστατεύει και θα δείξωμεν την τύχην μας σ΄αυτές τις θέσεις τις αδύνατες. Κι αν είμαστε ολίγοι εις το πλήθος του Μπραήμη, παρηγοριόμαστε μ΄έναν τρόπο ότι η τύχη μας έχει του Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος Παλαιόθεν και ως τώρα όλα τα θηρία πολεμούν να μας φάνε και δε μπορούνε τρώνε από εμάς και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν κι όταν κάνουν αυτήνη την απόφαση λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν. Η θέση όπου είμαστε σήμερα εδώ είναι τοιαύτη και θα ιδούμε την τύχη μας οι αδύνατοι με τους δυνατούς. Τρεμπιέν (πολύ καλά) λέγει κι αναχώρησε ο ναύαρχος.

(Γιάννης Μακρυγιάννης- Απομνημονεύματα)

 

[Τα αγάλματα]

Είχα δυο αγάλματα περίφημα, μια γυναίκα κι ένα βασιλόπουλο, ίδια φαίνονταν οι φλέβες, τόση εντέλειαν είχαν. Όταν χάλασαν τον Πόρο, τα χαν πάρει κάτι στρατιώτες, και στ΄ Άργος θα τα πωλούσαν των Ευρωπαίων χίλια τάλαρα γύρευαν .. Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα: «Αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην το καταδεχθείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι΄ αυτά πολεμήσαμε».

(Γιάννης Μακρυγιάννης- Απομνημονεύματα)

 

[Είμαστε στο εμείς ….]

Κι όσα σημειώνω το σημειώνω γιατί δεν υποφέρνω να βλέπω το άδικον να πνίγει το δίκιον. Δια κείνο έμαθα γράμματα εις τα γεράματα και κάνω αυτό το γράψιμον το απελέκητο, ότι δεν είχα τον τρόπον όντας παιδί να σπουδάξω ήμουν φτωχός κι έκανα τον υπηρέτη και τιμάρευα άλογα κι άλλες πλήθος δουλειές έκανα, να βγάλω το πατρικό μου χρέος, όπου μας χρέωσαν οι χαράμηδες και να ζήσω κι εγώ σε τούτην την κοινωνίαν, όσο έχω τ΄ αμανέτι του Θεού εις το σώμα μου. Κι αφού ο Θεός θέλησε να κάμει νεκρανάσταση εις την πατρίδα μου, να την λευτερώσει από την τυραγνίαν των Τούρκων, αξίωσε κι εμένα να δουλέψω κατά δύναμη λιγότερο από το χερότερον πατριώτη μου Έλληνα. Γράφουν σοφοί άντρες πολλοί, γράφουν τυπογράφοι ντόπιοι και ξένοι διαβασμένοι για την Ελλάδα – ένα πράμα μόνον με παρακίνησε κι εμένα να γράψω, ότι τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί και σοφοί κι αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι όλοι μαζί και να μην λέγει ούτε ο δυνατός «εγώ», ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει εγώ όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε εις το «εμείς» και όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθομεν γνώση, αν θέλομεν να φκιάσομεν χωριόν, να ζήσομεν όλοι μαζί. Έγραψα γυμνή την αλήθεια, να ιδούνε όλοι οι Έλληνες ν΄ αγωνίζονται δια την πατρίδα τους, δια την θρησκείαν τους, να ιδούνε και τα παιδιά μου και να λένε: «Έχομεν αγώνες πατρικούς, έχομεν θυσίες», αν είναι αγώνες και θυσίες. Και να μπαίνουν σε φιλοτιμίαν και να εργάζονται εις το καλό της πατρίδας τους, της θρησκείας και της κοινωνίας.

(Απομνημονεύματα, Γιάννης Μακρυγιάννης)

 

Θεόδωρος ΚολοκοτρώνηςΑπομνημονεύματα

 Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς …….

Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς. Ημείς αν δεν είμεθα τρελοί δεν εκάναμεν την επανάστασιν, διατί ηθέλαμεν συλλογισθεί πρώτον δια πολεμοφόδια, καβαλαρία μας, πυροβολικό μας, πυριτοθήκες μας, τα μαγαζιά μας, ηθέλαμεν λογιαριάσει την δύναμιν την ειδική μας, την τούρκικη δύναμη. Τώρα οπού ενισήσαμεν, οπού ετελειώσαμεν με καλά τον πόλεμό μας, μακαριζόμεθα, επαινόμεθα. Αν δεν ευτυχούσαμεν ηθέλαμεν τρώγει κατάρες, αναθέματα. Ομοιάζομεν σαν να είναι εις ένα λιμένα πενήντα εξήντα καράβια φορτωμένα  ένα από αυτά ξεκόβει, κάνει πανιά, πηγαίνει εις την δουλειά του με μια μεγάλη φορτούνα, με μεγάλο άνεμο, πηγαίνει, πουλεί, κερδίζει, γυρίζει οπίσω σώον. Τότε ακούς όλα τα επίλοιπα καράβια και λέγουν: «Ιδού άνθρωπος, ιδού παλικάρια, ιδιού φρόνιμος και όχι σαν εμεις οπού καθόμεθα έτσι δειλοί, χαϊμένοι» και κατηγορούνται οι καπετανάιοι ως άναξιοι. Αν δεν ευδοκιμούσε το καράβι ήθελε ειπούν: «Μα τι τρελός να σηκωθεί με τέτοια φορτούνα, με τέτοιο άνεμο! Να χαθεί ο παλιάνθρωπος, επήρε τον κόσμο εις το λαιμό του».

(Θεόδωρος Κολοκοτρώνης- Απομνημονεύματα)

 

[Το Μισολλόγι εχάθη]

Την ημέρα των Βαϊων, έκαμαν γιουρούσι στο Μεσολόγγι οι ήρωες του Μισολογγιού, σε τόσες χιλιάδες ασκέρι, σε τόσα κανόνια, χαντάκια, καβαλαριά, εγλίτωσαν 2000, και το γυναικόπαιδο έγινε θύμα. Μας ήρθε είδησις, μεγάλη Τετράδη, εις το δειλινό, που είχε παύσει η Συνέλευσις, και είμεθα εις κάτι ίσκιους. Μας ήλθε είδησις ότι το Μισολόγγι εχάθη. Έτσι εβάλαμεν τα μαύρα όλοι, μισή ώρα εστάθη σιωπή που δεν έκρινε κανένας, αλλ΄ εμέτραε καθένας με τον νούν του τον αφανισμόν μας. Βλέποντας εγώ την σιωπήν, εσηκώθηκα εις το πόδι, και τους ομίλησα λόγια δια να εμψυχωθούν. Τους είπα ότι το Μεσολόγγι εχάθη ενδόξως, και θα μείνει αιώνας αιώνων η ανδρεία.  Εάν βάλομεν τα μαύρα και οκνεύσομεν, θα πάρομεν το ανάθεμα και θα πάρομεν το αμάρτημα των αδυνάτων όλων. Με απεκρίθηκαν: «Τι να κάμομεν τώρα, Κολοκοτρώνη;» «Τι να κάμομεν;» τους λέγω. «Την αυγήν να κάμομεν συνέλευσιν, να αποφασίσομεν κυβέρνησιν πέντε, έξι, οκτώ άτομα δια να μας κυβερνήσουν, και να διαλέξομεν και άτομα να αποφασίσουν να ανταποκρίνονται με τα εξωτερικά (που τότε ήτο περασμένος και ο μινίστρος  «Κάνιγγ» εις την Κωνσταντινούπολιν), η επιτροπή της συνελεύσεως δια τα εξωτερικά να δίδει λόγον εις την Κυβέρνησιν, και εις τον λαόν, και ημείς οι άλλοι να σκορπίσομεν εις τες επαρχίες και να πιάσομεν γενικώς τα άρματα, ως τα πρωτοπιάσαμεν εις την Επανάστασιν».

(Θεόδωρος Κολοκοτρώνης- Απομνημονεύματα)

                                                 

Advertisements

Single Post Navigation

8 thoughts on “Μακρυγιάννης και Κολοκοτρώνης για την Επανάσταση του ’21…(σήμερα δεν είμαστε, οφείλουμε να) «Είμαστε στο εμείς»…

  1. » Αν ειναι να μεινουμε εμεις νηστικοι , ας παει στο διαβολο η ελευθερια.
    Εφαγαν αυτοι , ας φαμε και εμεις τωρα»
    Ετσι τα ειπε ο μακρυγιαννης στην πρωτη εθνικη συνελευση του 1843-44
    Το «αυτοι» του μακρυγιαννη σημαινει τους ελληνες που ειχαν ερθει απο το εξωτερικο και που σαν πιο μορφωμενοι , ηταν φυσικο να κυριαρχουν στην δημοσια διοικηση , μεγαλο λαμογιο φιλε μου ο μακρυγιαννης και πολλα λεφτα , ολοκληρη περιοχη με το ονομα του υπαρχει . που τα βρηκε?

    • Κατ’ αρχή ευχαριστώ για το σχόλιο, μα διαφωνώ….
      Οι ήρωες δεν είναι, βέβαια, άγιοι, έχουν κι αυτοί τις ανθρώπινες αδυναμίες τους, κι ο Μακρυγιάννης, όπως είναι ανθρώπινο, είχε κι αυτός τις δικές του.
      Ο Μακρυγιάννης γεννήθηκε από φτωχή οικογένεια μα στη συνέχεια σαν έμπορος έγινε αρκετά πλούσιος και δε νομίζω να καταδεχόταν έτσι ξεδιάντροπα να χαρακτηριστεί «λαμόγιο», όπως λες. Δεν ξέρω πού το διάβασες, αλλά στα διαβάσματά μου για το Μακρυγιάννη δε θυμάμαι να διάβασα κάτι τέτοιο.
      Γράφει ο Μακρυγιάννης: «Είχε πάει η μητέρα μου να μαζέψει καλαμποκιές για τα ζώα και με γέννησε εκεί και με τύλιξε με τις καλαμποκιές και με πήγε εις το σπίτι…».
      Ο Μακρυγιάννης 7 χρονών μόλις, αναγκάζεται να πιάσει δουλειά για να συντηρήσει τον εαυτό του. Στα 1811 πάει στην Άρτα και γίνεται επιστάτης σε κάποια οικογένεια προύχοντα της εποχής. Έπειτα χάρη στις ικανότητές του καταπιάνεται με το εμπόριο και κατορθώνει να αποκομίσει σημαντικά κέρδη. Και γράφει πάλι ο ίδιος: «Ύστερα άρχισα το εμπόριο και με είχαν οι κάτοικοι Ρωμαίγοι και Τούρκοι ως ταμίαν και καζάντησα του Θεού τα ελέγη και έφκιασα εκεί σπίτι, και είχα και μετρητά και ομολογίες πλήθος και τις έχω ως σήμερον, περίπου από σαράντα χιλιάδες γρόσια. Και το κιμέρι μου γιομάτο. Απόκτησα ό,τι ήθελα και δεν είχα την ανάγκη αλλουνού».
      Όσο για την ονομασία, απ’ τ’ όνομά του, της συνοικίας «Μακρυγιάννη», νομίζω ότι τη δικαιούταν, γιατί η προσφορά του, πανθομολογούμενα, ήταν μεγάλη τόσο στον Αγώνα του ’21, όσο και μετά, κυρίως, με την «Επανάσταση της 3ης του Σεπτέμβρη 1843» (απαίτηση από τον Όθωνα για Σύνταγμα).

      • ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ on said:

        δυστυχώς απόγονοι και συνεχιστές του μακρυγιάννη είναι οι σημερινοί πολιτικοί. Αλλα λενε αλλα κάνουν. Εξοργιστικό είναι δρόμοι και πλατειες να έχουν το όνομά του.

  2. καλημερα , τα περι μακρυγιαννη τα διαβασα στο βιβλιο του β.ραφαηλιδη Ιστορια (κωμικοτραγικη) του νεοελληνικου κρατους σε ενα αποσπασμα που εχει αφιερωμενο στο βιβλιο του Γερασιμου Κακλαμανη , Η ΕΛΛΑΣ ΩΣ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ . θα προσπαθησω , οσο ειναι δυνατον να συνοψισω σε λιγες γραμμες τα επιχειρηματα του , Γραφει λοιπον εκτος των αλλων …
    Ο Μακρυγιαννης ειναι ο ηγετης της επαναστασης της 3ης Σεπτεμβριου του 1843 ,(που χαρισε στην Ελλαδα συνταγμα) Ναι, αλλα πρεπει να δουμε τι σοι συνταγμα ηταν αυτο . Για τα πανηγυρια ηταν. Ο Μακρυγιαννης δεν υπηρξε ποτε προοδευτικος ανθρωπος και ο αγωνας του κατα της βαυαροκρατιας ηταν ταυτοχρονα και αγωνας υπερ της βαρβαροκρατιας.
    Αυτος ο τρομερα φιλοδοξος δημαγωγος , που ονειρευτηκε να γινει ο αρχων της Ελλαδας , για να πετυχει το σκοπο του , ανοιξε τις φυλακες και πηρε μαζι του τους εγκληματιες του κοινου ποινικου δικαιου. Κι΄ας μην ξεχναμε τον αισχρο του ρολο στην υποθεση του σοφου Καιρη.
    Προκαλει καταπληξη το γεγονος πως η Ελλαδα ειναι απο τις πρωτες χωρες στον κοσμο που επεβαλαν το γενικο δικαιωμα ψηφου , το 1877.
    Στην Ευρωπη , η Ελλαδα επεται μονο της Γαλλιας που επεβαλε το γενικο δικαιωμα ψηφου το 1848 . Η χωρα που δημιουργησε τον κοινοβουλευτισμο , η Αγγλια , επεβαλε το γενικο δικαιωμα ψηφου μολις το 1918 . Τι συμβαινει , λοιπον?
    Για να καταλαβουμε τι συμβαινει , πρεπει πρωτα να πουμε πως ενω στις αλλες χωρες το δικαιωμα ψηφου στις γυναικες δινεται λιγα χρονια μετα απο το γενικο δικαιωμα ψηφου στους ανδρες , στην Ελλαδα οι γυναικες αποκτουν δικαιωμα ψηφου μολις το 1952, τρια χρονια μετα τη ληξη του εμφυλιου πολεμου και σε αποσταση 75 ετων απο το γενικο δικαιωμα ψηφου των ανδρων . Γιναμε τυποις δημοκρατες πριν απο τους κατ’ουσιαν δημοκρατες εγγλεζους . γιατι στην ελλαδα δημοκρατια σημαινει πλειοψηφια και τιποτα αλλο .
    γραφει παρακατω , Λιγο πριν την «επανασταση » του 1843 , ο Οθων ειχε ιδρυσει με δανεια την Εθνικη Τραπεζα που ηταν το καμαρι του .
    Προσεξτε τι γραφει η εφημεριδα » Ζεφυρος » στις 12/11/1841 σχετικα με την υπο ιδρυσιν Τραπεζα , με μια ειρωνεια που σπαει κοκκαλα και που λεει τα παντα για την «επανασταση» του Μακρυγιαννη ‘ «Καθως ο ακανθοχοιρος ταραττεται εις καθεν κτυπον , τοιουτοτροπως και οι εντιμοι και ευσυνειδητοι τοκογλυφοι μαινονται οσακις ακουουν οτι συσταινεται χρηματικη Τραπεζα . Την φοραν αυτην , ο Θεος να φυλαξη τους τοκογλυφους απο την αποπληξιαν και προ παντων απο την αυτοχειριαν .Λεγουν οτι ειδον ενα νεγρον να βαστα σχοινι σαπουνισμενον . Η
    Οσονουπω συστασις της Τραπεζης αποτελει την φημην αυτην αληθινην »

    Δεν υπηρχε αλλος τροπος να κανεις «δουλειες» τοτε στην Ελλαδα , αν δεν σε «συνεδραμαν» οι λησταρχοι παρατραπεζιτες , σε μια εποχη που δεν υπηρχαν τραπεζες . Κατι πλουσιοι , σαν τον Μακρυγιαννη , τον πλουσιοτερο γηγενη ελληνα της εποχης , καταληστευαν τους παντες .
    ειναι ενα πολυ καλο βιβλιο που δεν περιοριζεται μονον στην καταγραφη των ιστορικων γεγονοτων αλλα στοχαζεται πανω σ΄αυτα . συγνωμη αν σας κουρασα .

    • Καλισπέρα…Σεβαστός ο Ραφαηλίδης, μα ιστορικός δεν ήταν. Πολλά απ’ αυτά που καταμαρτυρεί στο Μακρυγιάννη έχει δίκιο. Ήταν πράγματι εγωκεντρικός και φιλόδοξος. Όμως, σαν τι σύνταγμα να περιμέναμε το 1843, έστω κι αυτό το «για τα σκουπίδια» που γράφει ο Ραφαηλίδης, νομίζω ότι ήταν μια κατάκτηση, ένα βήμα, σε κείνα τα ταραγμένα χρόνια με μια Ελλάδα που μόλις είχε βγει από μια σκλαβιά 400 χρόνων.
      Υπάρχει σήμερα μια τάση «αποδόμησης» γενικά της υπερτονισμένης και «μυθοποιημένης» σε ένα βαθμό προσωπικότητας του Μακρυγιάννη. Ξέρω ότι κυκλοφορεί ένα τέτοιο βιβλίο, του καθηγητή Γ. Γιαννουλόπουλου, αν θυμάμαι καλά, το οποίο όμως δεν έχω διαβάσει.
      Σε ό,τι αφορά τώρα το δημοσίευμα του Ζέφυρου πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, γιατί ταραγμένη ήταν η εποχή τότε και οι αντιπαλότητες προσωπικές και πολιτικές έντονες.
      Τέλος, είπαμε, δεν ήταν άγιοι οι ήρωες κι ο Μακρυγιάννης είχε πράγματι ως άνθρωπος πολλές αδυναμίες, μα δεν μπορούμε να αναιρέσουμε την προσφορά του στον Αγώνα και μετά (πολέμησε ο άνθρωπος σε πολλές μάχες) κι αυτή (η προσφορά του) είναι καταγεγραμμένη απ’ όλους τους ιστορικούς.
      Ευχαριστώ

  3. Ο Μακρυγιάννης ήταν πλούσιος όταν ξέσπασε η Επανάσταση. Μέχρι τον θάνατό του, αυτό που κυρίως επιδίωξε, ήταν να διατηρήσει ή να αυξήσει τον πλούτο του, και μάλιστα, αρκετές φορές εις βάρος του έθνους. Τον ίδιο του τον τίλο (στρατηγός) τον οφείλει στην αποζημίωσή του κατά τον εμφύλιο του 1824 για να κυνηγήσει τους Κολοκοτρώνηδες και τους λοιπούς που αντιστάθηκαν στον αγγλογαλλικό παράγοντα. Ως προς την στρατιωτική του ανδρεία, εκτός του ότι φαίνεται εύκολα, ο ίδιος -προς τιμήν του- λέει ότι ήταν δειλός και απέφευγε τα δύσκολα. Όπου όμως έβλεπε χρήματα, έτρεχε από τους πρώτους. Στο τέλος κατηγορούσε τους χρηματοδότες του, χωρίς όμως να χαρακτηρίζει τις δικές του πράξεις, παρά με κάτι μισόλογα (με το βουλευτικό ήταν το δίκιο και η πατρίδα…. δεν ήξερε κανείς τι να κάμει… ήμουν άμαθος από τέτοια).

    Η θεοποίησή του αποτελεί μια ακόμα απόδειξη της χαμηλής ενημέρωσης που υπάρχει για το -σκοτεινό έτσι κι αλλιώς- 1821, αφού ο ένας αναπαράγει τον άλλον με δυο-τρία τσιτάτα. Αρκεί να διαβάσει κάποιος όλα τα απομνημονεύματά του και να έχει μια στοιχειώδη ενημέρωση για τα γεγονότα, ώστε να δει, ότι ούτε ο Μακρυγιάννης δεν εκθειάζει τόσο τον εαυτό του. Κατά τα άλλα, τα απομνημονεύματα αποτελούν ένα αχρονολόγητο συνοθύλευμα, ένα μνημείο αντιφάσεων, αλλά δείχνουν και την έλλειψη μπέσας, του κυριότερου χαρακτηριστικού που ξεχώριζε τα παλικάρια από τα μη. Κι αυτή όμως η έλλειψη μπέσας είναι ιδιόρρυθμη, σαν να ήθελε να ήταν άλλος απ’ τον εαυτό του και μπερδεύει τους δυο χαρακτήρες μεταξύ τους. Ως προς τα πολιτικά ζητήματα, είναι τελείως ανενημέρωτος και μηρυκάζει διάφορα που άκουγε από τους φραγκοφορεμένους, ανακατεύοντάς τα με έναν Θεό, ελαστικό στην ανεντιμότητα και στην εγωπάθεια.

    Όσο για το «Σύνταγμα» είναι κουβέντα που έχει να κάνει όχι μόνον με την θεοποίησή του, αλλά με κάτι ευρύτερο: την συνειδητή, πλαστή χρήση του από τους «πεφωτισμένους» ως αυτόματη απόδειξη της κατοχύρωσης της «ελευθερίας» έναντι της «τυραννίας». Πρόκειται για αντιστροφή των γεγονότων της Ιστορίας. Αντί να απολογούνται οι «αντισυνταγματικοί» θα έπρεπε να δίνουν εξηγήσεις οι «φωτισμένοι» πώς έγινε και μετά από 2-3 αιώνες «φως», «κοινωνικά δικαιώματα», «ισονομία» κλπ βρισκόμαστε ακόμα στο σκοτάδι, στην αδικία, στην ανισότητα. Άρα…

    • Δεν διαφωνώ επί της ουσίας με όσα γράφεις για το Μακρυγιάννη… Όντως είχε τις ανθρώπινες αδυναμίες του και πράγματι ήταν φιλάργυρος… Η «θεοποίησή» του (αρχής γενομένης με εισήγηση Γ. Σεφέρη) είναι λάθος… Δεν πρέπει όμως να είμαστε ισοπεδωτικοί… Παρά τις όποιες αδυναμίες του προσέφερε στον Αγώνα, κι αυτό δεν πρέπει να το παραβλέπουμε… Ιδιαίτερα η συμβολή του για το «Σύνταγμα» (το έστω κουτσουρεμένο) ήταν καθοριστική… Εν τέλει θέλω να πω ότι το Μακρυγιάννη δεν πρέπει ούτε να τον «θεοποιούμε» ούτε όμως και να τον ρίχνουμε στο ιστορικά «Τάρταρα» ως «αγύρτη»… Και οι «ήρωες» άνθρωποι ήσαν με τα καλά και με τα κακά τους και έτσι πρέπει να κριθούν από την ιστορική έρευνα… Ήδη τα τελευταία χρόνια απ’ όσο γνωρίζω υπάρχει σχετική βιβλιογραφία αποδόμησης του «μακρυγιαννικού μύθου» από έγκριτους επιστήμονες.. Και καλώς υπάρχει, αποκαθιστώντας έτσι την ιστορική αλήθεια… «Εθνικόν είναι ό, τι το αληθές», έγραψε ο Σολωμός.
      Ευχαριστώ για το σχόλιό σου, να ‘σαι καλά!

  4. Με μπερδεύεις αγαπητέ
    Η σύντομη ανάλυση έχει να κάνει όχι τόσο με τον Μακρυγιάννη, αλλά με το πώς εμείς βλέπουμε το κορυφαίο ιστορικό γεγονός. Ούτε ισοπέδωση, ούτε καταβαράθρωση επιχειρώ, ούτε προσπάθεια αποδόμησης του Μακρυγιάννη βλέπω.
    Όσο για το θέμα «Σύνταγμα», αυτό κι αν είναι πλαστό, όχι μόνο «μακρυγιαννικώς» αλλά γενικώς. Οι Βρετανοί το 1862 έδιωξαν τον Όθωνα, το 1843 είχαν αποφασίσει να τον «κοντύνουν», γι’ αυτό άφησαν ή βοήθησαν να εξελιχθεί μια «οικονομική κρίση» που οφειλόταν κυρίως στην μη εκταμίευση της 3ης και τελευταίας δόσης του οθωνικού δανείου. Το Σύνταγμα ήταν (όπως πάντα) το πρόσχημα.
    Το ότι ο Μακρυγιάννης ψεύδεται συστηματικά θέλει πολλά λόγια για να ειπωθεί, γι αυτό και το απέφυγα. Ωστόσο, όπως είπα, νομίζω ότι κατέχεται από μια ψυχολογία, κάτι μεταξύ τύψεων και επιθυμίας να ήταν ο «άλλος» που περιγράφει. Δήθεν εκτός των φατριών, ακομμάτιστος, υπεράνω των αδυναμιών. Αυτό όμως που αξίζει να βγει από τον Μακρυγιάννη δεν είναι το ανθρώπινο στοιχείο, αλλά το ΜΕΓΑ πολιτικό ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ. Και γι αυτό λέει αρκετά, ειδικά στην αρχή, αλλά με τι να τα συγκρίνει κάποιος; Με τον Τρικούπη, τον Φωτάκο, τον Παπαρρηγόπουλο, τον Κορδάτο (μπρρ); με τι; Δεν είναι θέμα συγκερασμού ή μέσου όρου. Έχει παραποιηθεί η ιστορία όχι μόνον στον «αριστερό» λόγο, αλλά και στον «παραδοσιακό».
    Και για τον Σεφέρη: αυτός μίλησε «λογοτεχνικώς», αλλά ως «αυθεντία» τον προεκτείναμε. Να πω και για τον Σεφέρη και τον αγνωστο πολιτικό ρόλο του; Θα το αποφύγω.
    Κι εγώ σ’ ευχαριστώ για την απάντηση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: