Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Σύλβια ΠΛΑΘ, μια τραγική ποιήτρια – Το κορίτσι που ήθελε να γίνει Θεός…

 pla8ceb5cebecf8ecf86cf85cebbcebbcebf 

 

  Διάβασα την είδηση στις χθεσινές εφημερίδες (24-3-’09): «Αυτοκτόνησε (κρεμάστηκε) ο Νίκολας Χιουζ, γιος της γνωστής ποιήτριας Σύλβια Πλαθ και του, επίσης γνωστού ποιητή, Τεντ Χιουζ, στο σπίτι του στην Αλάσκα. Ο υιός Χιουζ έπασχε από κατάθλιψη, όπως και η μητέρα του, και ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αλάσκα»…

Διαβάζοντας την είδηση ήρθαν στο νου μου τα ποιήματα, η πολυτάραχη και τραγική ζωή της Σύλβια Πλαθ. Κατέβασα μετά από πολύ καιρό απ’ τη βιβλιοθήκη τον τόμο με τα ποιήματά της (Σύλβια Πλαθ, Ποιήματα, εκδ. Κέδρος) καθώς και τον τόμο «Τεντ Χιουζ, Γράμματα γενεθλίων, εκδ. Μελάνι» με ποιήματα του συζύγου της γραμμένα γι αυτή, τα οποία εκδόθηκαν πολύ αργότερα απ’ το θάνατό της.

    Η Σύλβια ΠΛΑΘ γεννήθηκε στη Βοστόνη το 1932 και πέθανε σε ηλικία 30 ετών αυτοκτονώντας στις 11-2-1963 στο Λονδίνο, στο σπίτι που έζησε ο αγαπημένος της ποιητής Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς.  Η πολυτάραχη ζωή, τα ποιήματα και, κυρίως, η αυτοκτονία της κατέστησαν την Πλαθ μια από τις διασημότερες αμερικανίδες ποιήτριες σήμερα.

 Ο Γέιτς στο ποίημά του «Τρελό κορίτσι», που ωσάν να γράφτηκε γι αυτή, γράφει:

 

Εκείνο το τρελό κορίτσι που αυτοσχεδιάζει τη μουσική του

Την ποίησή του, χορεύοντας στην ακροθαλασσιά

Με την ψυχή του τώρα διχασμένη

Και σκαρφαλώνει, πέφτει, δίχως να ξέρει πού…

Με γόνατο σπασμένο, η κόρη αυτή, δηλώνω εγώ

Είναι κάτι ωραίο και υψηλό, κάτι

Ηρωικά χαμένο που ηρωικά έχει βρεθεί.

 

Δεν έχει σημασία ποια συμφορά το βρήκε

Την τύλιξε μια μουσική απελπισμένη

Και τυλιγμένη, τυλιγμένη μες στο θρίαμβό της

Εκεί που στοίβαζαν δεμάτια και καλάθια

Έβγαλε μια φωνή παράξενη, τραγουδιστή:

«Ω θάλασσα που θάλασσα ποθείς, θάλασσα πεινασμένη».

 

(Ουίλιαμ Μπ. Γέιτς, Μυθολογίες και οράματα, εκδ. Γαβριηλίδης)

 

 

  Αναμφίβολα προικισμένη ποιήτρια, τελειομανής, ιδιοφυής, διαταραγμένη και αυτοκαταστροφική  η Σύλβια Πλαθ άφησε ένα ποιητικό έργο οξύ, για ορισμένους αμφιλεγόμενο, με στιγμές σπάνιας ομορφιάς και τόλμης.

Μικρή χάνει τον πατέρα της. Με το θάνατό του θρυμματίζεται ο ψυχικός της κόσμος και ο πατέρας της θα είναι πάντα παρών τόσο στα ποιήματά της όσο και γενικότερα στη ζωή της.

Σε κάποιο από τα γράμματά της γράφει: «Νομίζω πως θα μου άρεσε να αποκαλώ τον εαυτό μου “το κορίτσι που ήθελε να γίνει Θεός”».

Ερωτεύεται και παντρεύεται τον επίσης διάσημο και γοητευτικό ποιητή Τεντ Χιουζ. Η κατάθλιψή, που είναι παρούσα σ’ όλη της τη ζωή, οδηγεί την Πλαθ στην αυτοκτονία (αυτοκτόνησε στις 11-2-1963 στο σπίτι της στο Λονδίνο, τοποθετώντας το κεφάλι της στο φούρνο του Γκαζιού, αφού πρώτα διασφάλισε καλά τα δυο μικρά παιδιά της από τον κίνδυνο του γκαζιού, απομονώνοντάς τα στο δωμάτιό τους).

 

Ο Τεντ Χιουζ έγραφε αργότερα για το πόσο ανησυχούσε για τα τραύματα που θα άφηνε στα παιδιά ο θάνατός της. Τους αποκάλυψε την αλήθεια όταν έφτασαν στην εφηβεία τους. Ο ίδιος, πάντως, έξι χρόνια μετά το θάνατο της Πλαθ, υπέφερε και από έναν ακόμη χαμό. Η γυναίκα για την οποία εγκατέλειψε την Πλαθ, η Ασία Γουέβιλ, δηλητηριάστηκε  κι αυτή με γκάζι μαζί με την τετράχρονη κόρη της.

 

   Το γεγονός ότι η Σίλβια Πλαθ ήταν νέα, όμορφη και ταλαντούχα και κυρίως το γεγονός της τραγικής της αυτοκτονίας συνέβαλαν στη δημιουργία ενός μύθου γύρω από τη ζωή της και το έργο της.

 

 Δημοσιεύω ένα ποίημά της (δίπλα στη σελίδα «Αμερικάνοι ποιητές» μπορείτε να διαβάσετε άλλα δυο δικά της):

 

 sylvia_plath1

 

Αριελ

 

Ακινησία στο σκοτάδι/ κι ύστερα το άυλο μπλε

Ξεχείλισμα των κορυφών και του βάθους.

 

Λέαινα Θεού!/γινόμαστε ένα

Άξονας από φτέρνες και γόνατα!- Τι αυλάκι

 

Σκίζεται και τρέχει, αδελφή/ της καφετιάς αψίδας

Του λαιμού που εγώ δε φτάνω,

 

Νέγρικα μάτια/ βατόμουρα ρίχνουν σκοτεινιά

Αγκίστρια –

 

Μαύρου αίματος γουλιές γλυκές

Σκιές./ Κάτι άλλο

 

Μες στον αγέρα με τραβά – / Μηροί, μαλλιά;

Νιφάδες απ’ τις φτέρνες μου.

 

Λευκή/ Γκοντάιβα, ξεφλουδίζομαι –

Χέρια νεκρά, νεκρές ακαμψίες.

 

Και τώρα εγώ/ αφρός σταριού, στραφτάλισμα θαλάσσης.

Το κλάμα του παιδιού

 

Το λιώνει ο τοίχος./ Κι εγώ/ είμαι το βέλος,

 

Η δροσοσταγόνα που ίπταται

Αυτοκτονική, ένα με την κούρσα

Μέσα στο κόκκινο

 

Μάτι, το καζάνι της πρωίας.

 

Σύλβια Πλαθ, Ποιήματα, εκδ. Κέδρος

 

 

…Κι ένα ποίημα του Τεντ Χιουζ από το βιβλίο «Γράμματα γενεθλίων» που περιέχει ποιήματα που γράφτηκαν για τη Σύλβια Πλαθ και δημοσιεύτηκαν μετά το θάνατό της:

 

plathplcf87ceb9cebfcf85ceb6 

 

Τεντ ΧΙΟΥΖ

 

 

Τέλειο φως

 

 

Να ‘σαι, με όλη σου την αθωότητα

Καθισμένη ανάμεσα στους ασφόδελούς σου

Σαν σε φωτογραφία στημένη με τον τίτλο «Αθωότητα».

Τέλειο φως στο πρόσωπό σου

Το φωτίζει σαν ασφόδελο.

Όπως για καθέναν από κείνους τους ασφόδελους

Έμελλε να είναι ο μοναδικός σου Απρίλιος στη γη

Ανάμεσα στους ασφόδελούς σου.

Στην αγκαλιά σου σαν αρκουδάκι, ο νέος σου γιος

Μόνο λίγες βδομάδες στην αθωότητά του.

Η Μητέρα και το βρέφος, όπως σε Άγια Εικόνα.

Και δίπλα σου, χαμογελώντας σου,

Η κόρη σου, ούτε δυο ετών.

Σαν ασφόδελος στρέφεις το κεφάλι σου σ΄εκείνη

Λέγοντάς της κάτι.

Τα λόγια σου χάθηκαν στη φωτογραφική μηχανή.

Και η γνώση

Στο ύψωμα που καθόσουν

Ένας οχυρωμένος λόφος

Μεγαλύτερος απ’ το σπίτι σου

Αδύνατο να χωρέσει στη φωτογραφία.

Και η επόμενη στιγμή σου σε πλησιάζει σαν πεζικάριος

Που επιστρέφει αργά απ’ την ουδέτερη ζώνη

Σκυφτός κάτω από κάτι. Ποτέ δε σε έφτασε –

Απλώς έλιωσε μέσα στο τέλειο φως.

 

Τεντ Χιουζ, Γράμματα γενεθλίων, μτφ. Γ. Αντιόχου, εκδ. Μελάνι

 

 

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: