Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Τι γυρεύουν οι ποιητές στο «πολιτικό παζάρι»?…

Συχνά ακούμε πολιτικούς (αρχηγούς και μη) να διανθίζουν τον πολιτικό τους λόγο με στίχους ποιητών, κατά προτίμηση αυτών που αποκαλούμε «μείζονες», όπως για παράδειγμα ο Σολωμός (μιας κι αυτός είναι και εθνικός) και ο Καβάφης (αυτός είναι ίσως ο πλέον «κακοπαθημένος», καθώς «αξιοποιείται» κατά κόρον και κατά το δοκούν, μάλλον εξαιτίας του «βάρους» που του προσδίδει η παγκόσμια αίγλη του).

Δεν πέρασε καν χρόνος, και θα θυμάστε ότι ο Γιώργος Καρατζαφέρης μπρος στο προεδρικό μέγαρο μεταξύ των άλλων που είπε στους δημοσιογράφους για την απόφασή του να άρει την εμπιστοσύνη του στην κυβέρνηση Παπαδήμου απήγγειλε (μελοδραματικό τω τρόπω) και στίχους του Καβάφη από το ποίημά του «Che fece… il gran rifiuto»: “Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει. Αν ρωτιόταν πάλι όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο τ’ όχι το σωστό σε όλη τη ζωή του”.

Μάλιστα, ο Καρατζαφέρης είχε κάνει κι ένα λάθος στην απαγγελία του, το οποίο επισημάνθηκε από δημοσιογράφους και μη, καθώς αντί για «ο αρνηθείς» που είναι το σωστό αυτός απήγγειλε «ο αρνητής».

Το περασμένο Σαββατοκύριακο στη διάρκεια της συζήτησης επί των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης Σαμαρά και πάλι ο Καβάφης είχε την «τιμητική» του.

Ο Αλέξης Τσίπρας στην πρωτολογία του απηύθυνε προς τα κόμματα της τρικομματικής συγκυβέρνησης του «πολυφορεμένους» είναι αλήθεια στίχους του Καβάφη: «Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους».

Την επομένη, την Κυριακή το βράδυ, στη δευτερολογία του, ο Αντώνης Σαμαράς απάντησε στον Τσίπρα με τους επίσης καβαφικούς στίχους: «Αποχαιρέτα τη, την Αλεξάνδρεια που χάνεις». Μόνο που ο Σαμαράς διάλεξε λάθος ποίημα. Γιατί τόσο ο ίδιος όσο και οι σύμβουλοί του, μάλλον είναι ποιητικά άσχετοι, ειδάλλως θα πρόσεχαν ότι ο τίτλος του ποιήματος, απ’ όπου οι στίχοι, είναι «Απολλείπειν ο Θεός Αντώνιον», και σίγουρα ο αντίπαλός τους πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θ’ απαντούσε ανάλογα. Όπως κι έγινε την επομένη, όταν ο Αλέξης Τσίπρας σε συνέντευξή του θύμισε στα «ποιητικά ξεφτέρια» της Ν.Δ. τον «ασύμφορο» για τον Αντώνη Σαμαρά τίτλο του ποιήματος, προσθέτοντας μάλιστα και τους στίχους του Βάρναλη: «Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα! Προσμένουν, ίσως, κάποιο θάμα».

Τέλος πάντων, όσες φορές οι πολιτικοί στο δημόσιο λόγο τους προσφεύγουν στην ποίηση αυτή εκπίπτει σε ευφυολόγημα χάριν εντυπωσιασμού, σε πολιτικό φληνάφημα.

Και, για να μην τους τσουβαλιάσω όλους, οι περισσότεροι των πολιτικών δεν έχουν και καμιά ιδιαίτερα αγαπητική σχέση με την ποίηση, μάλλον για «επιδερμική» σχέση πρόκειται και η ποίηση «αξιοποιείται εκ του προχείρου».

Επί της ουσίας οι περισσότεροι των πολιτικών μας φαίνεται πως έχουν αποδεχτεί την άποψη του Πλάτωνα, ο οποίος εξόριζε τους ποιητές από την ιδανική του πολιτεία σαν φαντασιοκόπους κι επικίνδυνους.

Αλλά και η ίδια η ποίηση ποτέ δεν είχε αγαθές σχέσεις με την πολιτική και την εξουσία. Η ποίηση από τη φύση της είναι αντιεξουσιαστική και ως εκ τούτου πάντα στέκεται «απέναντι», βρίσκεται σε συνεχή «εμπόλεμη διαμάχη» με κάθε είδους εξουσία. Πώς αλλιώς, ειδάλλως τι ποίηση θα ήταν;

Η ποίηση επίσης ποτέ δεν αφορούσε τους πολλούς, αλλά πάντα ήταν υπόθεση των ολίγων και «μυημένων». Η ποίηση, εκτός από ελάχιστες μεγάλες ιστορικές στιγμές, δεν κατάφερε να (συν)συγκινήσει, να (συν)εμπνεύσει και να (συν)εγείρει τους πολλούς.

Και σήμερα, στους σκληρούς καιρούς της βαθιάς μνημονιακής κρίσης, ενώ γράφονται ποιήματα, αυτά δεν καταφέρνουν να ξεπεράσουν το στενό κύκλο των ολίγων και «μυημένων».

Την αδυναμία αυτή της ποίησης την είχε επισημάνει από τη δεκαετία του ’50 ακόμα ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος στο ποίημά του «Στίχοι, 2»:

“Στίχοι που κραυγάζουν

στίχοι που ορθώνονται τάχα ξιφολόγχες

στίχοι που απειλούν την καθεστηκυία τάξη

και μέσα στους λίγους πόδες τους

κάνουν ή ανατρέπουν την επανάσταση,

άχρηστοι, ψεύτικοι, κομπαστικοί,

γιατί κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα

κανένας στίχος δεν κινητοποιεί τις μάζες.

(Ποιες μάζες; Μεταξύ μας τώρα –

ποιοι σκέφτονται τις μάζες;

Το πολύ μια λύτρωση ατομική, αν όχι ανάδειξη.)

Γι αυτό κι εγώ δε γράφω πια

για να προσφέρω χάρτινα ντουφέκια

όπλα από λόγια φλύαρα και κούφια.

Μόνο μιαν άκρη της αλήθειας να σηκώσω

να ρίξω λίγο φως στην πλαστογραφημένη μας ζωή.

Όσο μπορώ, κι όσο κρατήσω.”

(Τίτος Πατρίκιος, Ποιήματα II, 1953 – 1959, εκδ. Κέδρος)

 

Παρομοίως και ο Μανόλης Αναγνωστάκης συμφωνώντας με τον Πατρίκιο, μνημονεύοντας μάλιστα δυο στίχους από το παραπάνω ποίημα, γράφει στο τελευταίο του ποίημα από τη συλλογή «Στόχος» με τίτλο «Επίλογος»:

“Κι όχι αυταπάτες προπαντός.

Το πολύ πολύ να τους εκλάβεις σα δυο θαμπούς

προβολείς μέσα μες στην ομίχλη.

Σαν ένα δελτάριο σε φίλους που λείπουν με τη

μοναδική λέξη: ζω.

«Γιατί», όπως πολύ σωστά είπε κάποτε

κι ο φίλος μου ο Τίτος,

«Κανένας στίχος σήμερα δεν κινητοποιεί τις μάζες

κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα».

Έστω.

Ανάπηρος, δείξε τα χέρια σου. Κρίνε για να κριθείς.”

(Μανόλης Αναγνωστάκης, Τα ποιήματα, 1941 – 1971, εκδ. Νεφέλη)

 … Όταν η ποίηση κατεβαίνει στους δρόμους, τότε βρίσκει τον πραγματικό κι ουσιαστικό της ρόλο….

Poesia e’ in strada: Η ποίηση είναι στους δρόμους.

Μεγάλες νύχτες, θερινές, απόλυτες, δικές μας…

 «… Πάλι νύχτα μ’ άσωτα βιολιά/ μέσα στους μισοχαλασμένους μύλους

 Κρυφομιλούσες με μια μάγισσα/ στους κόρφους σου έκρυβες μια χάρη

 Που ήταν το ίδιο το φεγγάρι.

 Φεγγάρι εδώ φεγγάρι εκεί/ αίνιγμα διαβασμένο από τη θάλασσα

 Για το δικό σου το χατίρι/ ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα

 Βαθύ γαρίφαλο ακρωτήρι.»

 (Ο. Ελύτης, Ήλιος ο πρώτος)

Γιάννης Ρίτσος, τρία αποσπάσματα από τον «Ορέστη»

 «Μέσα σ’ αυτή τη νύχτα την ελληνική — τόσο ζεστή, τόσο γαλήνια,
τόσο ανεξάρτητη από μας κι αδιάφορη, επιτρέποντας μας
μιαν άνεση — να ‘μαστε μέσα της, να την κοιτάμε απ’ τα μέσα
κι από μακριά ταυτόχρονα• να βλέπουμε τη νύχτα
γυμνή ας τις ελάχιστες φωνές των γρύλλων της,
ως τις ελάχιστες, φρικιάσεις του μαύρου δέρματος της.

……………………………….

 Τί όμορφη νύχτα —
κάτι δικό μας, πού μακραίνει, αποσπασμένο από μας, και το ακούμε
σα σκοτεινό ποτάμι να πορεύεται κατά τη θάλασσα,
φέγγοντας πότε – πότε κάτω απ’ τα κλαδιά, στο σπίθισμα των άστρων,
μέσα σε τούτο το δυναστικό, το ανήλεο καλοκαίρι,
με αδιόρατες παύσεις, στιγμιαίες, με τυχαία σκιρτήματα (ίσως κάποιος
να ρίχνει πέτρες στο ποτάμι) — αυτή ή μικρή αναπήδηση
κι αστράφτουν χαμηλά τα τζάμια των αμπελουργών.

……………………………………..

 

Μεγάλες νύχτες, θερινές, απόλυτες, δικές μας,
ανάμικτες αστέρια, ιδρωμένες μασκάλες, σπασμένα ποτήρια, —
ένα έντομο βομβίζει ευγενικά στ’ αυτί της ησυχίας,
οι ζεσταμένες σαύρες μπρος στα πόδια νεανικών αγαλμάτων,
οι γυμνοσάλιαγκοι στα παγκάκια, των κήπων ή και μέσα στο κλειστό σιδηρουργείο
σεργιανώντας επάνω στο πελώριο αμόνι, αφήνοντας
στο μαύρο σίδερο λευκές γραμμές από σπέρμα και σάλιο.

Όλα ένας έρωτας — μαγεία και θάμβος, (όπως έλεγε κάποτε ή μητέρα),
όταν πλατιά, σαρκώδη, δροσερά, τα φύλλα της νύχτας
εγγίζουνε τα μέτωπα μας κι ó καρπός πού πέφτει
είναι ένα μήνυμα ορισμένο κι αμετάδοτο
όπως ό κύκλος, το τρίγωνο ή ο ρόμβος. Συλλογιέμαι
ένα πριόνι πού σκουριάζει σ’ ένα εγκαταλελειμμένο ξυλουργείο,
κ’ οι αριθμοί των σπιτιών μετακινούνται πέρα στον ορίζοντα —
3, 7, 9, — ο αριθμός ó αναρίθμητος.

…………………………………….

Όταν βγαίνει ή σελήνη, χαμηλώνουν τα σπίτια στην πεδιάδα κάτω,
τα καλαμπόκια τρίζουν απ’ τ’ αγιάζι ή απ’ το νόμο της αύξησης,
τ’ ασβεστωμένα δέντρα φέγγουνε στη βάση τους σα θερισμένες κολώνες
σ’ έναν πόλεμο αθόρυβο, ενώ oι ταμπέλες των μικρομάγαζων
κρέμονται σαν χρησμοί επαληθευμένοι πάνω απ’ τις κλεισμένες πόρτες.
Οι αγρότες θα κοιμήθηκαν με τα μεγάλα χέρια τους πάνω στην κοιλιά τους
και τα πουλιά με τα μικρά τους χέρια ελαφρά γαντζωμένα απ’ τα κλαδιά μες στον ύπνο τους
σα να μην προσπαθούν να κρατηθούν, σα να μην είναι τίποτα ή προσπάθεια,
σα να μην έγινε τίποτα, σα να μην πρόκειται τίποτα να γίνει —
ανάλαφρα- ανάλαφρα, σα να ‘χει εισδύσει ό ουρανός στα φτερά τους,
σαν κάποιος να περνάει το στενόμακρο διάδρομο μ’ ένα λύχνο στο χέρι
κι είναι όλα τα παράθυρα ανοιχτά κι έξω στο ύπαιθρο ακούγονται
τα ζώα ν’ αναμηρυκάζουν γαληνιαία σαν μέσα στην αιωνιότητα.
……………………………………….
Μ’ αρέσει αυτή ή νωπή ησυχία. Κάπου εδώ κοντά, σ’ ένα χαγιάτι,
μια νέα γυναίκα θα χτενίζει τα μακριά μαλλιά της
και πλάι της θ’ ανασαίνουν τ’ απλωμένα εσώρουχα στο φεγγαρόφωτο.
Όλα ρευστά, γλιστερά, ευτυχισμένα. Μεγάλες υδρίες μες στους λουτήρες
θαρρώ πώς χύνουνε νερό στων κοριτσιών τους αυχένες και τα στήθη,
γλιστράνε τα μικρά, αρωματικά σαπούνια στα πλακάκια,
οι φυσαλίδες διασχίζουν τους θορύβους των νερών και των γέλιων,
μια γυναίκα γλίστρησε κι έπεσε,
γλίστρησε το φεγγάρι απ’ το φεγγίτη,
όλα γλιστρούν απ’ το σαπούνι — δεν μπορείς να τα κρατήσεις
ούτε μπορείς να κρατηθείς• — αυτό το γλύστρημα
είναι ó επανερχόμενος ρυθμός της ζωής• οι γυναίκες γελάνε
τραντάζοντας λευκούς, πανάλαφρους πυργίσκους σαπουνάδας
επάνω στο δασάκι του εφηβαίου τους. Έτσι να ‘ναι ή ευτυχία;»

(Γιάννης Ρίτσος, Τέταρτη διάσταση, Κέδρος)

 

Προγραμματικές δηλώσεις και προγραμματισμένες εκποιήσεις: «Αγαπούλα, ξεπούλα!»….Κι ένα ποίημα του Αναγνωστάκη αφιερωμένο «συντροφικά» στον Δον Κυρφώτη της συγκυβέρνησης….

Και με τη βούλα Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη!

Πήρε ψήφο εμπιστοσύνης, όπως αναμενόταν άλλωστε, η τρικομματική συγκυβέρνηση του κωλοτούμπα Σαμαρά, του «υπό ανασύσταση» και μετά μανίας αντιπολιτευόμενου το ΣΥΡΙΖΑ, Βενιζέλου, και, βεβαίως, του «με προοδευτικό πρόσημο» (τρομάρα του!) συνεταίρο τους, του «Καρατζαφέρη της αριστεράς», του Δον Κυρφώτη….

Η τρόικα από τη μια μεριά και το «Τρίο Στούτζες» από την άλλη… Οι «Τρεις ιππότες της κολάσεως» που άτεγκτα επιτάσσουν και επιβάλλουν και οι «Τρεις καμπαλέρος με τα τροϊκανά σομπρέρος»,  οι οσφυοκάμπτες υποτακτικοί τους,  που εκτελούν τις πιρουέτες τους στο «χαβά που τους βαράνε»…

Έκλεψαν την ψήφο του λαού παραμυθιάζοντάς τον για τάχα μου επαναδιαπραγμάτευση και απαγκίστρωση, και μόλις είκοσι μέρες μετά τις εκλογές οι «κακές» λέξεις εξαφανίστηκαν από το λεξιλόγιό τους!… Τώρα μιλούν για «τροποποιήσεις» στο μνημόνιο, αν και πότε θα ευαρεστηθούν τα αφεντικά τους όχι να τις δεχτούν αλλά απλά ν’ αρχίσουν να τις συζητούν…

«Εδώ διαπραγμάτευση, εκεί αναθεώρηση, πού είναι η απαγκίστρωση», έγραφε, όχι η ΑΥΓΗ ή ο Ριζοσσπάστης, αλλά μια δική τους εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ!

Για μια «επιμήκυνση», μονοετή ή διετή, που τους την είχαν υποσχεθεί μάλιστα όπως διέρρεαν, μας ζάλισαν τον τελευταίο καιρό, κι όπως αποδείχτηκε από την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων αλλά κι από τη συζήτηση στη Βουλή «άνθρακας ο θησαυρός» τους! Όχι μόνο επιμήκυνση δεν πήραν, αλλά έβαλαν την ουρά τους κάτω από τα σκέλια, και σαν καλά «σκυλάκια» δεσμεύτηκαν, για άλλη μια φορά, στην απόλυτη εφαρμογή του μνημονίου.

Και ήταν απλά διαδικαστικό θέμα να επιβεβαιωθεί η πλήρης υποταγή τους στους τροϊκανούς με την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων στη Βουλή από το Σαμαρά.

Είχε προηγηθεί, βλέπετε, η συνέντευξη του αρχιτραπεζίτη, και ΜΚΟ διαθέτοντος μετά του κυρίου Μάνου, υπουργού τους των οικονομικών, του Γιάννη Στουρνάρα, στους «Financial Times»… Ο κ. Στουρνάρας δήλωσε «ευθαρσώς και με παρρησία»  ότι το Μνημόνιο έχει εκτροχιαστεί. Μην πάει το μυαλό σας στις συριζικές φαντασιώσεις περί επαπειλούμενης ανθρωπιστικής καταστροφής και ύφεσης διαρκείας. Όχι, ο άνθρωπος διευκρίνισε: «Δεν μπορούμε να ζητήσουμε τίποτε από τους δανειστές πριν το Πρόγραμμα ξαναμπεί στην τροχιά του». Και η εφημερίδα κατάλαβε: «Η Ελλάδα παραιτείται από το αίτημά της για επαναδιαπραγμάτευση»!

Τώρα η κυβέρνηση του «Τρίο Στούτζες», αφού τους τέλειωσε η προεκλογική «επαναδιαπραγμάτευση» και η «σταδιακή απαγκίστρωση», ρίχνουν το κύριο βάρος της αντιλαϊκής πολιτικής των στις αποκρατικοποιήσεις, τουτέστιν ιδιωτικοποιήσεις…

«Όλα στο σφυρί», ήταν ο τίτλος ενός άρθρου στο χθεσινό ΒΗΜΑ!…. Για «αγγελτήριο πώλησης γης και ακινήτων… Ανάγνωση γενικού πωλητηρίου της Ελλάδας» αντί προγραμματικών δηλώσεων κυβέρνησης εκλεγμένης με την εξαγγελία επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου μίλησε ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας από το βήμα του Κοινοβουλίου, τονίζοντας ότι η συγκυβέρνηση Σαμαρά αποτελεί συνέχιση των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου!

Ζήλωσαν, οι «Τρεις καμπαλέρος με τα τροϊκανά σομπρέρος» τη μεγάλη επιτυχία της γνωστής διαφήμισης του «προέδρου»- Σπυριδάκη με την ατάκα «Αγαπούλα, την κουκούλα» και την υιοθέτησαν μετατρέποντάς την στο «Αγαπούλα, ξεπούλα!» (όπου «Αγαπούλα» διάβαζε Ελλάδα)!

«Όλα στο σφυρί», λοιπόν… «Το πωλητήριον η Ελλάς», όλα στο ξεπούλημα «στις διεθνείς αγορές και στα παζάρια», ξεκινώντας, βέβαια, από τα ασημικά και τα φιλέτα σε εξευτελιστικές τιμές!

Ο κουτσαβάκης πρωθυπουργός.

Θα ήθελα επιπλέον να σημειώσω, το διαπίστωσαν όλοι όσοι παρακολούθησαν τη χθεσινοβραδινή δευτερολογία του Σαμαρά στο κλείσιμο της συζήτησης επί των προγραμματικών δηλώσεων, το εξυπνακίστικο και κουτσαβάκικο ύφος και λεξιλόγιο με το οποίο απάντησε ο κουτσαβάκης- πρωθυπουργός κυρίως στον Αλέξη Τσίπρα και το ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στους υπόλοιπους της αντιπολίτευσης…

«Αβανταδόρο του λόμπυ της δραχμής», αποκάλεσε τον Τσίπρα, αυτός ο «τζάμπα μάγκας» αντιμνημονιακός μέχρις να τον «τσουβαλιάσουν» στην κυβέρνηση Παπαδήμου, αυτός ο αρχιαβανταδόρος της υποταγής, της διαπλοκής και της διαφθοράς!

«Αυτός και η κυβέρνησή του, είπε ακόμα, φέρνουν το νέο, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ φέρνει το παλιό»!… Και δεν έπεσε το ταβάνι της Βουλής να τον πλακώσει! Ποιος, ο Σαμαράς! Μας δουλεύει άγρια ο μασκαράς! Μια ματιά να ‘ριχνες στα υπουργικά και βουλευτικά έδρανα θόλωνε το μάτι σου από οργή βλέποντας τα πολιτικά ρεμάλια τόσο του κόμματός του όσο και του συνεταίρου του, του ΠΑΣΟΚ, που τον στηρίζουν…. Μάλιστα, αυτοί, κατά τον Σαμαρά, φέρνουν το «νέο»! Ε, δεν είμαστε καλά!

Τέλος, ο κουτσαβάκης στη Βουλή μα γραικύλος απέναντι στους τροϊκανούς, Σαμαράς, αφού κακοποίησε τον Ελύτη στο γνωστό προεκλογικό σποτ της Ν.Δ., χθες βράδυ τον ξανάπιασε ο ποιητικός του οίστρος, και χρεώνοντας τα έργα και τις ημέρες του Φωτόπουλου της ΔΕΗ στο ΣΥΡΙΖΑ, απηύθυνε στον Αλέξη Τσίπρα, κατηγορώντας τον σαν κρατιστή, τους στίχους του Καβάφη: «Αποχαιρέτα την, την Αλέξάνδρεια που χάνεις»… Μόνο που ο Σαμαράς μάλλον λάθος ποίημα διάλεξε, γιατί ξέχασε φαίνεται ότι ο τίτλος του ποιήματος είναι «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον», ένας τίτλος που του «ταιριάζει γάντι»!

Και με την ευκαιρία να του θυμίσω κι εγώ δυο άλλους στίχους του Καβάφη που αφορούν τον ίδιο όσο και τους άλλους δυο κυβερνητικούς συνεταίρους του:

«Υπεροψίαν και μέθην έχει ο Δαρείος… Βλάπτουν κ’ οι τρεις τους την Συρία το ίδιο ».

Και μιας και μπλέξαμε με την ποίηση θυμίζω στους «Τρεις καμπαλέρος με τα τροϊκανά σομπρέρος» το ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη, «Θεσσαλονίκη, μέρες του 1969 μ.Χ.», ιδιαίτερα δε το αφιερώνω στον Δον Κυρφώτη, καθότι ο ποιητής υπήρξε σύντροφός του στα χρόνια του Κ.Κ.Ε εσ.:

«Στην οδό Αιγύπτου- πρώτη πάροδος δεξιά-

τώρα υψώνεται το Μέγαρο της Τράπεζας Συναλλαγών.

Τουριστικά γραφεία και πρακτορεία μεταναστεύσεως.

Και τα παιδάκια δεν μπορούν πια να παίξουνε από

τα τόσα τροχοφόρα που περνούνε.

Άλλωστε τα παιδιά μεγάλωσαν, ο καιρός εκείνος πέρασε που ξέρατε

τώρα πια δε γελούν, δεν ψιθυρίζουν μυστικά, δεν εμπιστεύονται.

Όσα επιζήσαν, εννοείται, γιατί ήρθανε βαριές αρρώστιες από τότε:

Πλημμύρες, καταποντισμοί, σεισμοί, θωρακισμένοι στρατιώτες.

Θυμούνται τα λόγια του πατέρα: εσύ θα γνωρίσεις καλύτερες μέρες.

Δεν έχει σημασία τελικά αν δεν τις γνώρισαν,

λένε το μάθημα οι ίδιοι στα παιδιά τους

ελπίζοντας πάντοτε πως κάποτε θα σταματήσει η αλυσίδα.

Ίσως στα παιδιά παιδιών τους ή στα παιδιά

των παιδιών των παιδιών τους.

Προς το παρόν, στον παλιό δρόμο που λέγαμε,

υψώνεται η Τράπεζα Συναλλαγών-

συναλλάσσομαι, εσύ συναλλάσσεσαι, αυτός συναλλάσσεται-

τουριστικά γραφεία και πρακτορεία μεταστεύσεως

-εμείς μεταναστεύουμε, εσείς μεταναστεύετε, αυτοί μεταναστεύουν-

όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει, έλεγε κι ο Ποιητής.

Η Ελλάδα με τα ωραία νησιά, τα ωραία γραφεία, τις ωραίες εκκλησιές.

Η Ελλάς των Ελλήνων».

Αυτά ο σύντροφος ποιητής Δον Κυρφώτη μου…. Και συ «συναλλάσσεσαι  στο Μέγαρο της Τράπεζας Συναλλαγών», και τα παιδιά μας «μεταναστεύουν κι όπου και να ταξιδέψουμε η Ελλάδα μας πληγώνει»…. «Η Ελλάς των Ελλήνων» η ξεπουλημένη…

Μπράβο, Δον Κυρφώτη μου, «άξιος ο μισθός σου»!!!

 

«Πείτε στον Τσίπρα να μη μας προδώσει!»….

Πάνω από ενάμισι εκατομμύριο Έλληνες πολίτες ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ και του έδωσαν το εκπληκτικό για την Αριστερά 27% με την ελπίδα για μια δικαιότερη κοινωνία και την έξοδο της χώρας από την κόλαση του μνημονίου. Ήξεραν πολύ καλά τι ψήφιζαν όλοι αυτοί, γιατί, αν ήθελαν «λάιτ» επαναδιαπραγματεύσεις και αόριστες απαγκιστρώσεις (που μετεκλογικά έγιναν εφαρμόζουμε πιστά το μνημόνιο, και βλέπουμε…) θα ψήφιζαν τη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ ή τη ΔΗΜΑΡ του κυρ Φώτη.

Όλοι αυτοί δεν ξύπνησαν ένα ωραίο πρωινό κι έγιναν ξαφνικά Αριστεροί και κομμουνιστές… Τη συνεπή αντιπολιτευτική και κυρίως αντιμνημονιακή στάση του ΣΥΡΙΖΑ εκτίμησαν- τους αγώνες του μαζί με το λαό στις μεγαλειώδεις αντιμνημονιακές διαδηλώσεις και στις πλατείες των Αγανακτισμένων- και του εμπιστεύτηκαν την ψήφο τους με την ελπίδα της «κάθαρσης» από τη μνημονιακή τραγωδία που ζει ο λαός μας τα τελευταία δυόμισι  χρόνια.

Γι αυτό και μετεκλογικά, από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, την ίδια συνέπεια κι ανυποχώρητη στάση απαιτούν από το ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με το λαό για το λαό, και δεν πρέπει να τους απογοητεύσει. Να μην αρχίσει να «βάνει νερό στο κρασί του», να μην υποκύψει στις «νουθεσίες» και στις απειλές των φερέφωνων του κατεστημένου και των συστημικών σειρήνων.

Να συνεχίσει αταλάντευτα στην υπεράσπιση της κοινωνίας, στην καταγγελία και έξοδο από το μνημόνιο της καταστροφής, ξεκαθαρίζοντας μια και καλή ότι δεν είναι ένα κόμμα «από τα ίδια», ότι η χώρα πρέπει να πάρει οριστικό διαζύγιο από το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που ταλανίζει τη χώρα από τη Μεταπολίτευση και δώθε.

Γι αυτό, κι όχι γιατί «αύριο» θα τους χαρίσει τον επίγειο «σοσιαλιστικό παράδεισο», πάνω από ενάμισι εκατομμύριο ψηφοφόροι τον εμπιστεύτηκαν, γι αυτό τον ψήφισαν, γι αυτό και του εναπόθεσαν την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Γι αυτό και είναι χιλιάδες οι πολίτες- ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ- που στέλνουν αγωνιώδη μηνύματα, είτε διά ζώσης είτε τηλεφωνικά είτε ηλεκτρονικά, στην Κουμουνδούρου: «Πείτε στον Τσίπρα να μη μας προδώσει»!

Έτσι απλά, καθαρά, λαϊκά, αλλά με σθένος κι ανυποχώρητα ο απλός κόσμος δηλώνει την αγωνία του για το αύριο και την ολόθερμη διάθεσή του για στήριξη, με μόνη «κόκκινη γραμμή» να μην προδοθεί για άλλη μια φορά.

Διαβάστε και το σχετικό κείμενο- ρεπορτάζ της Βασιλικής Σιούτη στη σημερινή απεργιακή Ελευθεροτυπία με τίτλο: «Να μη μας προδώσει ο Τσίπρας»:

«Εδώ και λίγο καιρό, πολύς κόσμος, όταν συναντά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τους λέει με αγωνία: “Πείτε στον Τσίπρα να μη μας προδώσει”. Είναι πολίτες που κατά καιρούς πίστεψαν σε κόμματα, σε πολιτικούς, απογοητεύτηκαν, ένιωσαν προδομένοι και αποστασιοποιήθηκαν. Εδώ και λίγο καιρό αποφάσισαν να εμπιστευτούν και πάλι κάποιους. Αποφάσισαν να ελπίσουν ξανά.

Ήταν η ανάγκη που τους έκανε να αναζητήσουν στήριγμα. Ήταν η απόγνωση που τους έκανε να θέλουν από κάπου να πιαστούν. Ήταν που ο Αλέξης Τσίπρας είναι ακόμα άφθαρτος κι έλεγε δυνατά αυτά που οι περισσότεροι σκέφτονταν….

Ο κόσμος αυτός ξέρει ότι δε θα του λύσει κανείς τα προβλήματα αμέσως. Και ούτε πιστεύει πια σε «μάγους». Ειλικρίνεια και συνέπεια θέλει κι ας είναι δύσκολος ο δρόμος.

«Μη μας κοροϊδέψετε». «Δεν έχουμε άλλη ελπίδα». Είναι ακόμα δυο εκφράσεις που λένε συχνά. Κι αν η Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ δεν σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και δεν ανταποκριθεί στην ευθύνη, η ήττα κατά πάσα πιθανότητα θα είναι διαρκείας και θα αφορά όλη την Αριστερά και όλη την κοινωνία. Αυτό κάποιοι το αντιλαμβάνονται και κάποιοι ίσως όχι.

Είναι αλήθεια ότι ο Αλέξης Τσίπρας  δεν έχει υποχωρήσει μέχρι στιγμής. Κάποιοι- ακόμα και προεκλογικά- το έκαναν όμως και δεν μπορεί να αγνοηθεί. Υπήρχαν στελέχη που παραβλέποντας τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ για καταγγελία του Μνημονίου έλεγαν περίπου ότι, ε, λένε και μια κουβέντα παραπάνω και όταν έρθει η ώρα θα βάλουν νερό στο κρασί τους. Αν είναι να βάλουν νερό στο κρασί τους, όμως, ο κόσμος πρέπει να το ξέρει από πριν, γιατί ακριβώς αυτό ήταν που έκανε τη διαφορά από τους άλλους, που δήλωναν εξαρχής ότι το κρασί τους ήταν νερωμένο.. Κάθε άλλη στάση δεν είναι έντιμη απέναντι σε μία κοινωνία που ματώνει και δεν έχει δικαίωμα κανείς να την εμπαίζει.

Τους λέει και κάτι ακόμα ο κόσμος: «Να μη γίνετε ΠΑΣΟΚ». Αυτό λέει και κάτι ξέρει, γιατί βλέπει κάποια σημάδια. Μπορούν ωστόσο να το αποφύγουν. Εδώ είναι που χρειάζεται ο έλεγχος της κοινωνίας. Ακόμα κι αν θέλουν, να μην μπορούν».

Αυτά, λοιπόν, τα σωστά η Βασιλική Σιούτη στη σημερινή απεργιακή Ελευθεροτυπία…. Κλείνω τούτο το κείμενο και με το δικό μου μήνυμα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ: Να είναι αυτοί που θα κάνουν «τα αδύνατα δυνατά» για να ΔΙΑΨΕΥΣΟΥΝ τον εθνικό μας ποιητή που είπε: «Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ και αγαπημένε. Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε»…

Ε, δε θ’ αντέξει ο λαός μας κι άλλη μια προδοσία, κι όποιος τολμήσει να το επιχειρήσει θα τον ξαποστείλει κακήν κακώς στα «Τάρταρα» της ιστορίας….

 

 

 

Δυο ποιήματα για το καλοκαίρι…

 

Ανδρέας Εμπειρίκος, «Το γάλα του αιγιαλού»

Στην χώρα που ανθούν στις αμμουδιές οι κόρες

Τ’ άστρα ξυπνούν και φέγγουν άναυδα τη νύχτα

Στιλπνά σαν μουσαμάδες των ψαράδων

Ενώ τ’ αστέρια της θαλάσσης πλησιάζουν

Πρώτα λευκά και σχεδόν άχρωμα

Έπειτα κόκκινα και ζωηρά

Με τα πλοκάμια των σφαδάζοντα

Για το εφήβαιον και για τα στήθη

Των νεανίδων.

 

Οι αμμουδιές είναι διάστικτες από κοχύλια

Μ’ ένα φιλί λησμονημένο μες στα βότσαλα

Μ’ ένα πουλί που κούρνιασε στα στήθη

Κόρης γλυκιάς που του μιλάει και λέγει

Πουλί καλό πουλί χρυσό πουλί λαμπρό μαντάτο

Χαϊδεύοντας το στα βυζιά της με λαχτάρα

Σαν χαϊμαλί της ηδονής ή σαν αγόρι.

 

Ο ουρανός είναι διάστικτος από πετράδια

Βάρκες με δίχτυα και ψαράδες πλησιάζουν

Για να ψαρέψουν πριν ο ήλιος τους προφτάσει

Τις κόρες της Ανατολής και της Ευρώπης

Άσπρα κορίτσια ή μελαμψά

Κορίτσια έτοιμα για τα ταξίδια.

Κορίτσια έτοιμα για τους λωτούς

Κορίτσια έτοιμα για τις παλάμες

Και για τα βέλη των ανδρών

Και για τα βέλη του ήλιου

Τώρα που αρχίζει κι ανατέλλει

Ροδίζοντας τα κορφοβούνια

Χρυσίζοντας τις αμμουδιές

Ενώ βουίζουν οι σπηλιάδες

Κ’ η θάλασσα βαθιά στενάζει

Και ψιθυρίζουνε τα φύλλα

Και τιτιβίζουν οι κορυδαλλοί

Ραμφίζοντας μαστούς και ρώγες

Τώρα που ο ήλιος ξεπροβάλλει

Και ντύνει τις κόρες με άσπρα ρίγη

Τώρα που αρχίζουν τα τζιτζίκια

Και γδύνονται οι λογισμοί

Και βάφονται όλα τα λουλούδια

Με πράσινο με κρεμεζί.

(Α. Εμπειρίκος, Ποιήματα, εκδ. Γαλαξία)

 

Φ. Γκ. Λόρκα, «Καλοκαιριάτικο βουκολικό»

Κόλλησε το άλικό σου στόμα στο δικό μου,/ Άστρο, τσιγγάνα εσύ!

Και κάτω από του ήλιου το χρυσάφι, στο καταμεσήμερο,/ το μήλο θα δαγκώσω.

 

Μέσα στα πράσινα λιόδεντρα του λόφου/ ειν’ ένας πύργος μαυριτανικός,

που θυμίζει το μελαχρινό σου χρώμα/ που μυρίζει αυγή και μέλι.

 

Στο λιοψημένο σου κορμί μου δίνεις/ τη θεϊκή τροφή

που κάνει ν’ ανθίζουν τα ήσυχα ρυάκια/ και ν’ αστερώνουν οι άνεμοι.

 

Γιατί δέχεσαι, φως μελαχρινό,/ να μου παραδίνεις μαζί

με του κρινένιου φύλου σου τον έρωτα/ των στηθιών σου τη χλαλοή;

 

Αιτία μήπως είναι το θλιμμένο μου ύφος;/ (Ω θλιβερή μου εμφάνιση!)

και σπλαχνίστηκες ίσως τη ζωή μου/ την ξοδεμένη σε ποιήματα;…..

 

Δαναΐδα της ηδονής είσαι μαζί μου,/ ένας Σάτυρος θηλυκός

που τα φιλιά του έχουν άρωμα από στάχια/ φρυγμένα από τον ήλιο.

 

Θάμπωσε τα μάτια μου με το τραγούδι σου./ Άφησε τα μαλλιά σου

ν’ απλωθούνε μεγαλόπρεπα σαν ένας πέπλος/ από ίσκιο πάνω στο λιβάδι.

 

Ζωγράφισέ μου με το ματωμένο στόμα σου/ έναν ουρανό του έρωτα

σ’ αυτόν που λάμπει, πάνω σ’ ένα φόντο σάρκας, το μενεξεδί/ αστέρι της οδύνης.

 

Ο ανδαλουσιανός μου Πήγασος είναι αιχμάλωτος/ των ορθάνοιχτων ματιών σου.

Θα πετάξει πέρα, σκεφτικός και θλιμμένος/ όταν θα τα δει νεκρά.

 

Και να μη μ’ αγαπούσες, εγώ σ’ αγαπώ/ για τα μαύρα σου μάτια,

όπως ο κορυδαλλός που μοναχά για τη δροσιά της/ αγαπάει την καινούρια μέρα.

 

Κόλλησε το άλικό σου στόμα στο δικό μου,/ Άστρο, τσιγγάνα εσύ,

και άφησέ με, κάτω από του μεσημεριού την κάψα,/ να δαγκάσω αχόρταγος το μήλο.

(Φ. Γκ. Λόρκα, Ποιητικά άπαντα, τ. Α’, εκδ. Εκάτη)

 

«Mεγάλη φτώχεια πλάκωσε, παιδί μου» …

«Φτωχοί», Pablo Picasso

Φτώχεια κι απελπισία….

Μιλώντας στο BHMA 99,5 ο επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Εργασίας ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ καθηγητής Σάββας Ρομπόλης ανέφερε πως το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα των μισθωτών, δηλαδή αυτό που απομένει μετά τους φόρους και τις μειώσεις των μισθών, έχει σήμερα μειωθεί κατά 50% σε σχέση με το 2009!

Επίσης τόνισε πως οι άνεργοι το 2012 θα ξεπεράσουν το 1.200.000 και υπολογίζοντας τους μη εγγεγραμμένους άνεργους που φθάνουν το 6%, εκτίμησε πως θα προσεγγίσουν το 1.400.000, οδηγώντας την ανεργία άνω του 24% το 2012!

Τα ελληνικά νοικοκυριά ακολουθούν μοιραία και αγεληδόν το ελληνικό κράτος στο σπιράλ πτώχευσης και παρακμής. Διότι απλούστατα πολλοί νομοταγείς μισθωτοί και εργαζόμενοι δεν θα μπορούν να πληρώσουν τους υπέρογκους φόρους, πολλαπλάσιους από κάθε περασμένη χρονιά, καθώς μάλιστα βρίσκονται ήδη εκτός προϋπολογισμού, εξαντλημένοι από διαδοχικές μειώσεις εισοδήματος, εξαντλημένοι από έκτακτες εισφορές, με μειωμένα ή μηδενισμένα τα αποθέματα ανάγκης, βαρυνόμενοι από άνεργα τέκνα ή άλλους συγγενείς.

Οι πολίτες ξεπερνούν το όριο αντοχής, το κράτος δεν μπορεί να συγκεντρώσει αναγκαίους πόρους για συντήρηση θεμελιωδών λειτουργιών. Η κουτοπόνηρη αναβολή των φορολογικών δηλώσεων σε μετεκλογικό χρόνο ανέβαλε απλώς την έκρηξη της βόμβας. Δυστυχώς όμως η βόμβα απασφαλίζεται μες στο καλοκαίρι: πολλοί συνεπείς πολίτες δεν θα παραμείνουν συνεπείς. Το χρέος θα τους λυγίσει, θα τους οδηγήσει σε ακούσια πλην αναγκαστική παύση πληρωμών. Δεν θα πληρώνουν, όχι γιατί αρνούνται να πληρώσουν, όχι από ανυπακοή, αλλά γιατί δεν έχουν, γιατί δεν μπορούν.

 Δυστυχώς, η κυβερνώσα πολιτική τάξη ενώπιον της ιστορικής πρόκλησης αποδεικνύεται διπλά ανίκανη και άβουλη: Δουλικότητα και ανεπάρκεια προς τα έξω, λεηλασία και αδικία προς τα μέσα, λεηλασία στρεφόμενη προς τους νομοταγείς και παραγωγικούς.

Το αποτέλεσμα είναι διπλά ολέθριο. Η χώρα αποδέχεται στόχους τους οποίους αδυνατεί να επιτύχει, και στην ασυλλόγιστη πορεία προς τους στόχους εξοντώνει τους πολίτες της και εξευτελίζεται διεθνώς. Καταρρακωμένo κράτος και απροστάτευτοι, απελπισμένοι  άνθρωποι…

Όλα τα παραπάνω μπορούν να συνοψιστούν στις λέξεις: πλάκωσε μεγάλη φτώχεια!… ή όπως το ‘λεγε και η γιαγιά μου: «φτώχεια και των γονέων, παιδάκι μου!»…

Την είδαμε να ξετυλίγεται εν έτι 2012, σαν σκηνές από την Κατοχή, στην πλατεία Συντάγματος, στο Πεδίον του Άρεως, στα κοινωνικά συσσίτια, τη βλέπουμε καθημερινά γύρω μας, στην πόλη μας, στη γειτονιά μας…

 Γιάννης Ρίτσος, [Μεγάλη φτώχεια]

Μεγάλη φτώχεια πλάκωσε, παιδί μου,/ και το ψωμί το τρώμε με το δράμι.

Πέθανε η κόρη εψές του μπάρμπα Τίμου- δεκάξι χρονών, σαν το κρύο νερό-

κ’ η σεμνούλα η Πηνιώ του μπάρμπα Τσάμη/ την κακιά στράτα πήρε από καιρό.

 

Η φτώχεια τους ανθρώπους έχει αγριέψει./ Προχτές τη Δημαρχία είχαν κυκλώσει

μάνες, παιδιά, που η πείνα τα ‘χει ρέψει,/ κι άλλος ψωμί ζητούσε, άλλος δουλειά,

μ’ αντίς ψωμί- σαν πήρε να σουρουπώσει-/ με το ξύλο τους διώξαν τα σκυλιά.

 

Τα μάτια τους παράξενα σπιθίζαν,/ κ’ είχαν σφιχτά τα χείλη. Ακολουθούσα

και γω μαζί, και την καρδιά μου αγγίζαν/ τα λόγια τους σα γνώριμη λαλιά,

και πόθησα, δεν ξέρω πώς, να κλειούσα/ όλους μ’ ίδια στοργή στην αγκαλιά.

 

Λες κ’ ήτανε παιδιά μου σαν και σένα/ και γω ήμουνα γι αυτούς  καλή μητέρα,

κ’ είχα τα μάτια, γιε μου δακρυσμένα/ σαν από λύπη, σαν από χαρά,

κ’ ήμουνα νέο πουλί που στον αγέρα/ δοκίμαζα πρωτάνοιχτα φτερά.

(Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα, τ. 1ος)

 

 

 

 

Ο ρατσισμός κατά του Mario Balotelli, και η «Προφητεία» του Πιέρ Πάολο Παζολίνι…

Ο Mario Balotelli «King Kong» στη Gazzetta dello sport!

Ο ρατσισμός καλά κρατεί στα ευρωπαϊκά γήπεδα… Η εκδήλωσή του δεν έλειψε κι από τα γήπεδα στα οποία διεξήχθη το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοασφαίρου, που έληξε χθες με θριαμβεύτρια την εθνική Ισπανίας.

Κύριος στόχος της ρατσιστικής συμπεριφοράς από «φιλάθλους» υπήρξε, για άλλη μια φορά, ο έγχρωμος σέντερ φορ της εθνικής Ιταλίας, ο σούπερ Mario Balotelli. Ήδη η UEFA διέταξε να πραγματοποιηθεί έρευνα για τις ρατσιστικές εκδηλώσεις Κροατών «φιλάθλων»- αναμεσά τους και το ρίξιμο στο γήπεδο τσαμπιά από μπανάνες- εναντίον του Mario Balotelli!

Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που τόσο ο Balotelli όσο και πολλοί άλλοι έγχρωμοι ποδοσφαιριστές γίνονται αποδέκτες τέτοιων ρατσιστικών εκδηλώσεων.

Μπανάνες κατά του Balotelli!

 Οι ρατσιστικές εκδηλώσεις από τους tifosi (οπαδούς των ομάδων) είναι ένα φαινόμενο που «ευδοκιμεί» εδώ και πολλά χρόνια στα ιταλικά γήπεδα. Θυμίζω την περίπτωση του Ντι Κάνιο, πρώην ποδοσφαιριστή της Λάτσιο, ο οποίος χαιρετούσε τους οπαδούς της ομάδας του μέσα στο γήπεδο με το γνωστό ναζιστικό χαιρετισμό επευφημούμενος και καταχρηκροτούμενους.

Η Λάτσιο μπορεί να χαρακτηριστεί σαν η «σφηκοφωλιά» τέτοιων εκδηλώσεων στην Ιταλία, αλλά το απεχθές φαινόμενο του ρατσισμού, δυστυχώς, υπάρχει και εκδηλώνεται σ’ όλα τα γήπεδα των ιταλικών ομάδων.

Ο Mario Balotelli, όσο αγωνιζόταν στην Ιταλία (στην Ίντερ)- τώρα αγωνίζεται στην αγγλική ομάδα- δέχτηκε ουκ ολίγες φορές ρατσιστικές επιθέσεις από τους Ιταλούς tifosi- το λιγότερο ήταν ν’ ακούει απ’ τους αντίπαλους οπαδούς το σύνθημα «Είσαι Αφρικανός, όχι Ιταλός»- με συνέπεια εξοργισμένος να δηλώσει αρκετές φορές ότι «κάποια στιγμή μπορεί και να σκοτώσω κάποιον που μου επιτίθεται ρατσιστικά»!

Λίγες μέρες πριν η ιταλική αθλητική εφημερίδα, Gazzetta delo sport, μια από τις μεγαλύτερες σε κυκλοφορία στον κόσμο, έπεσε σε βαρύ δημοσιογραφικό παράπτωμα. Μετά τη νίκη της εθνικής Ιταλίας κατά της εθνικής Αγγλίας, δημοσίευσε σκίτσο στο οποίο ο Balotelli παρουσιάζεται σαν ο Κινγκ Κογκ σκαρφαλωμένος στο Μπιγκ Μπεν του Λονδίνου!

Το σκίτσο έκανε το γύρο του κόσμου με την επισήμανση του ρατσιστικού υπονοούμενου του σκίτσου απ’ όλους. Η ιταλική εφημερίδα αναγκάστηκε αμέσως την επομένη να ζητήσει συγγνώμη για την «άτυχη» στιγμή.

Διαβάζοντας τις ιταλικές εφημερίδες σχημάτισα τη γνώμη ότι πράγματι ο σκιτσογράφος της ιταλικής εφημερίδας δεν έκανε το σκίτσο με ρατσιστική πρόθεση. Όμως το κακό έγινε, και τόσο η Gazzetta delo sport όσο κι άλλες εφημερίδες πρέπει να είναι πολύ προσεκτικές σε τέτοιου είδους ευαίσθητα θέματα.

Τώρα ο Mario Balotelli, μετά τα δυο φοβερά γκολ κατά της εθνικής Γερμανίας και τη νίκη της ιταλικής εθνικής ομάδας, έγινε ο εθνικός ήρωας των Ιταλών. Τώρα ο σούπερ Μάριο είναι «βέρος» Ιταλός και ίνδαλμα εκατομμυρίων φιλάθλων, και η Gazzetta delo sport, διορθώνοντας το «ρατσιστικό» λάθος της, μετά τη νίκη επί της Γερμανίας βγήκε με πρωτοσέλιδο τίτλο: «SIAMO NOI= είμαστε εμείς!!!», κι από κάτω μια μεγάλη φωτογραφία του Mario Balotelli!

Αλλά ο σημερινός έγχρωμος εθνικός ήρωας της Ιταλίας βίωσε στο πετσί του το ρατσισμό από μικρό παιδάκι:

Ο Μπαλοτέλι, γεννημένος εκεί, στο Παλέρμο, στις 12 Αυγούστου του 1990, είναι το δεύτερο παιδί μιας οικογένειας μεταναστών από την Γκάνα με το όνομα Μπάργουα. Ένα εκ γενετής πρόβλημά του στα έντερα, με αλλεπάλληλα χειρουργεία, φαίνεται πως υποχρέωσε τους φυσικούς γονείς του σε ηλικία τριών ετών να τον παραδώσουν στην Πρόνοια. Δόθηκε σε ανάδοχη οικογένεια, στην Μπρέσια, με ετήσια ανανέωση της αναδοχής, χωρίς κανονική υιοθεσία…

Ο νεαρός Μάριο δεν διέθετε υπηκοότητα, καθότι μη υιοθετημένος, αν και είχε γεννηθεί στην Ιταλία και δεν γνώρισε άλλη χώρα.

Σύμφωνα με τον ιταλικό νόμο, ο Μπαλοτέλι έπρεπε να περιμένει να φτάσει στην ηλικία των 18 ετών ώστε να κάνει αίτηση για υπηκοότητα. Αρνήθηκε να παίξει για την Εθνική Γκάνας λέγοντας πως τον ενδιαφέρει να εκπροσωπήσει τη χώρα που τον μεγάλωσε και τον φρόντισε, τους γονείς που τον αγάπησαν δίπλα στα δικά τους παιδιά, αν και τίποτε δεν ήταν εύκολο στη διαδρομή: «Δεν είχα παρέες, δεν με ήθελαν, αν και ήξεραν ότι γεννήθηκα στην Ιταλία».

Ο Balotelli στην αγκαλιά της θετής μάνας του.

Η «μάνα» του σήμερα είναι μια ηλικιωμένη Ιταλίδα, που στο πλευρό της το βράδυ της νίκης κατά των Γερμανών πανηγύρισαν περήφανοι για τον Μάριο όχι μόνο εκατομμύρια Ιταλοί αλλά ουσιαστικά ολόκληρος ο ευρωπαϊκός Νότος.

Ο Balotelli μετά τον αγώνα με τη Γερμανία για να εκφράσει τη μεγάλη του ευγνωμοσύνη στη θετή μητέρα του δήλωσε:

«Σήμερα είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου, ειδικά όταν μετά τον αγώνα πήγα κοντά στη μάνα μου, με αγκάλιασε και της είπα ότι αυτά τα γκολ τα αφιερώνω σ’ εκείνη. Ήθελα πολύ να την κάνω ευτυχισμένη».

*Περισσότερα για τη ρατσιστική βία στα ιταλικά γήπεδα σ’ ένα παλιότερο κείμενό μου, που δημοσιεύτηκε στις 22 Απριλίου του 2009 κι αφορά και τον Μάριο Μπαλοτέλι, εδώ.

 

 -Η «Προφητεία» του Πιέρ Πάολο Παζολίνι…

Διαβάστε τώρα ένα απόσπασμα από το ποίημα «Προφητεία» του μεγάλου Ιταλού σκηνοθέτη και συγγραφέα Πιέρ Πάολο Παζολίνι, ο οποίος από τη δεκαετία του ’60 «προφητεύει» την είσοδο στην Ευρώπη εκατομμυρίων κατατρεγμένων και εξαθλιωμένων «γιων» της μαύρης ηπείρου, της Αφρικής. Ένα ποίημα του Παζολίνι ύμνος στον «Αλή με τα Γαλάζια Μάτια»….

Πιέρ Πάολο Παζολίνι, «Προφητεία»

(απόσπασμα)

(Στον Ζαν-Πωλ Σαρτρ, που μου διηγήθηκε την ιστορία του Αλή με τα Γαλάζια Μάτια.)

 

Ήταν στον κόσμο ένας γιος

Και μια μέρα πήγε στη Καλαβρία:

Ήταν καλοκαίρι, και ήσαν

Αδειανά τα χαμόσπιτα,

Καινούρια, σαν από ζαχαρωτό ψωμί,

Από παραμύθια με νεράιδες στο χώμα

Των περιττωμάτων. Αδειανά. Σαν χοιροστάσια χωρίς χοίρους,

Στο κέντρο κήπων χωρίς πρασινάδα χωραφιών χωρίς χώμα,

Καναλιών χωρίς νερό. Καλλιεργημένες από το φεγγάρι οι πεδιάδες.

Βλαστάρια μεγαλωμένα μέσα από στόματα σκελετών. Ο άνεμος

Απ’ το Ιόνιο ανακάτευε άχυρα μαύρα

Όπως στα όνειρα τα προφητικά:

Και η σελήνη, στο χρώμα των περιττωμάτων,

Καλλιεργούσε χωράφια

Που ποτέ δεν αγάπησε το καλοκαίρι.

Και ήταν η εποχή του γιου

Που τούτη η αγάπη μπορούσε

Ν’ αρχίσει, και δεν άρχισε.

Ο γιος είχε μάτια

Από καμένο άχυρο, μάτια

Χωρίς φόβο, και τα είδε όλα

Όσα ήταν στραβά: τίποτε

Δε γνώριζε από γεωργία,

Από μεταρρυθμίσεις, από τους

Συνδικαλιστικούς αγώνες, από τα Κοινωφελή Ιδρύματα,

Αυτός. Είχε όμως εκείνα τα μάτια…

Ο Αλή με τα Γαλάζια Μάτια,

Ένας από τους τόσους γιους των γιων,

Θα κατεβεί από το Αλγέρι, πάνω σε καράβια

Με πανιά ή κουπιά. Θα είναι

Μαζί του χιλιάδες άνθρωποι

Μικρόσωμοι και με τα μάτια

Των φτωχών σκύλων των πατεράδων

Πάνω στις βάρκες τις φτιαγμένες στα Βασίλεια της Πείνας.

Θα φέρουν μαζί τους τα μωρά,το ψωμί και το τυρί, στα λαδόχαρτα της Δευτέρας του Πάσχα.

Θα φέρουν τις γιαγιάδες και τα γαϊδούρια,

Πάνω στις τριήρεις τις κλεμμένες στα αποικιακά λιμάνια.

Θα ξεμπαρκάρουν στον Κρότωνα, στο Πάλμι,

Κατά εκατομμύρια, ντυμένοι με ασιάτικα

Κουρέλια και με αμερικανικά πουκάμισα.

Μεμιάς οι Καλαβρέζοι θα πουν

Όπως αλήτες σε αλήτες:

«Να οι παλιοί αδερφοί,

Με τους γιους και με το ψωμί και το τυρί!».

Από τον Κρότωνα και το Πάλμι θ’ ανεβούν

Στη Νεάπολη, κι από κει στη Βαρκελώνη

Στη Θεσσαλονίκη και στη Μασσαλία,

Στις Πολιτείες της Διαφθοράς.

Ψυχές και άγγελοι, ποντίκια και ψείρες,

Με σπέρμα της Αρχαίας Ιστορίας,

Θα πετάξουν μπροστά στους νέγρους.

Αυτοί πάντα ταπεινοί

Αυτοί πάντα αδύναμοι

Αυτοί πάντα φοβισμένοι

Αυτοί πάντα κατώτεροι

Αυτοί πάντα ένοχοι

Αυτοί πάντα υπήκοοι

Αυτοί πάντα μικροί,

Αυτοί, που δε θέλησαν ποτέ να γνωρίσουν,

Αυτοί που είχαν μάτια μόνο για να παρακαλούν,

Αυτοί που έζησαν σα ληστές,

Στο βάθος της θάλασσας, αυτοί που έζησαν σαν τρελοί

Στη μέση τ’ ουρανού,

Αυτοί που φτιάξανε

Νόμους έξω από το νόμο,

Αυτοί που προσαρμόστηκαν

Σ’ έναν κόσμο κάτω από τον κόσμο

Αυτοί που πίστεψαν

Σ’ έναν θεό δούλο του θεού,

Αυτοί που τραγούδησαν

Στις σφαγές των βασιλιάδων,

Αυτοί που χόρεψαν

Στους πολέμους των αστών,

Αυτοί που προσευχήθηκαν

Στους εργατικούς αγώνες

καταθέτοντας την τιμιότητα

Των χωριάτικων θρησκειών,

Ξεχνώντας την τιμή

Του υποκόσμου,

Προδίνοντας την ειλικρίνεια

Των βαρβαρικών λαών

Πίσω από τους δικούς τους Αλή με τα Γαλάζια

Μάτια – θα βγουν κάτω από τη γη για να ληστέψουν –

Θ’ ανέβουν από το βάθος της θάλασσας για να σκοτώσουν –

Θα κατεβούν από τα ύψη του ουρανού

Για ν’ αρπάξουν – και για να μάθουν στους συντρόφους

Εργάτες τη χαρά της ζωής –

Για να μάθουν στους αστούς

Τη χαρά της ελευθερίας –

Για να μάθουν τους χριστιανούς

Τη χαρά του θανάτου

Θα καταστρέψουν τη Ρώμη

Και πάνω στα ερείπιά της

Θα καταθέσουν το σπόρο

Της Αρχαίας Ιστορίας.

Ύστερα με τον Πάπα και με το κάθε άγιο μυστήριο

Θα πάνε σαν τους τσιγγάνους

Τον ανήφορο προς τη Δύση και το Βορρά

Με τις κόκκινες σημαίες

Του Τρότσκι να κυματίζουν…

(Πιέρ Πάολο Παζολίνι, Ποίηση σε σχήμα τριαντάφυλλου, εκδ. Τυπωθήτω)

Καλό μήνα με το ποίημα του μήνα, 1η Ιουλίου 2012,: Οδυσσέας Ελύτης, [Γυμνός, Ιούλιο μήνα] και Γιάννης Ρίτσος, [Υπέροχες νύχτες του Ιουλίου]….

«Ψελλιστί παίρνεται ο υπνάκος μέσα σ’ ένα στεντόρειο μεσημέρι,

γεμάτο τζιτζίκια που μαίνονται. Ιούλιος. Α, νάρθει η ώρα που θα

δαγκώνεις το περγαμόντο και που ύστερα θα πίνεις πίνεις δροσερό

νερό, καφέδες, και σιγάρο ατελεύτητο σαν την Ελλάδα.»

(Ο. Ελύτης, Εκ του πλησίον, Ίκαρος)

 

Οδυσσέας Ελύτης, [Γυμνός, Ιούλιο μήνα]

«Μυρίσαι το άριστον (VIII)»

Γυμνός, Ιούλιο μήνα, το καταμεσήμερο. Σ’ ένα στενό κρεβάτι

ανάμεσα σε δυο σεντόνια χοντρά, ντρίλινα, με το μάγουλο πάνω

στο μπράτσο μου, που το γλείφω και γεύομαι την αρμύρα του.

Κοιτάζω τον ασβέστη αντικρύ στον τοίχο της μικρής μου κάμαρας.

Λίγο πιο ψηλά το ταβάνι με τα δοκάρια. Πιο χαμηλά η κασέλα

όπου έχω αποθέσει όλα μου τα υπάρχοντα: δυο παντελόνια,

τέσσερα πουκάμισα, κάτι ασπρόρουχα. Δίπλα, η καρέκλα με

την πελώρια ψάθα. Χάμου, στ’ άσπρα και μαύρα πλακάκια,

τα δυο μου σάνταλα. Έχω στο πλάι μου κι ένα βιβλίο.

Γεννήθηκα για να ‘χω τόσα. Δε μου λέει τίποτα να παραδοξολογώ.

Από το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε. Μόνο πού ‘ναι

πιο δύσκολο. Κι από το κορίτσι που αγαπάς επίσης φτάνεις, αλλά

θέλεις να ξέρεις να τ’ αγγίξεις οπόταν η φύση σου υπακούει. Κι από

τη φύση- άλλα θέλει να ξέρεις να της αφαιρέσεις την αγκίδα της.

(Ο. Ελύτης, Ο μικρός ναυτίλος, Ίκαρος)

«Ανάπαυλα», Βαν Γκογκ

Γιάννης Ρίτσος, [Υπέροχες νύχτες του Ιουλίου]

Α, υπέροχες νύχτες του Ιουλίου με τα μαντολίνα των τζιτζικιών

και των γρύλων – έλεγε, -

το φωταγωγημένο βαποράκι της κωλοφωτιάς αγκυροβολημένο στο

παλιό τζάκι της καλύβας,

η καλύβα στα καλάμια της ακροποταμιάς –

δε σου ζητούν αποδείξεις,

οι φλέβες του νερού κάτω απ’ το χώμα δίχως ερώτηση,

υπάρχουμε,

μεγάλοι κύκλοι δροσιάς στην πυρωμένη έκταση της

θερινής νύχτας,

τ’ αλώνια με τα άλογα μετέωρα,

οι θεριστάδες κοιμισμένοι στις θημωνιές,

 τα κορίτσια ξύπνια,

η αψάδα του αμπελιού γλείφοντας τη γλώσσα της,

το σκυλί του κυνηγού κοιτάζοντας το φεγγάρι.

Ο μικρός ακούρευτος βοσκός

ένιωσε μονομιάς την ευγένεια των ζώων και των άστρων,

τη ζέστα του μαλλιού, τη δροσιά του νερού,

το χέρι που έλειπε απ’ τη μέση του,

τη μεγάλη απουσία εκείνου που δεν ήξερε πώς περίμενε,

έφτιαξε με θυμάρι μια στρωμνή για δύο

και ξάπλωσε μόνος,

σε λίγο σηκώθηκε κ’ έκλαψε στο λαιμό του κριαριού του,

(μαζί κλάψαμε, για άλλο ο καθένας),

κλαίγανε και τα πρόβατα στην ασημένια νύχτα –

Άγνωστη γνώση

                    γνώση του σώματος,

                                               άγνωστο σώμα.

(Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα, τ. 3ος, Κέδρος)

«Το μεγάλο μας τσίρκο» 39 χρόνια μετά και πάλι επί σκηνής!… Αποσπάσματα από το διαχρονικά επίκαιρο θεατρικό του Ιάκωβου Καμπανέλη….

Πέρασαν 39 χρόνια από το πρώτο ανέβασμα του, θρυλικού πια, θεατρικού έργου του Ιάκωβου Καμπανέλη….

Τώρα «Το μεγάλο μας τσίρκο» βρίσκεται και πάλι επί σκηνής από το ΚΘΒΕ σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη,  που μετά τις πρώτες παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη ο θίασος θα περιοδέψει ανά την Ελλάδα. Η πεμιέρα δόθηκε χθες Πέμπτη, 28-6-’12, στο Θέατρο Δάσους…

 Θα ξανακουστούν λοιπόν πάλι από σκηνής:

-Το «Καλήν εσπέραν» από την Έναρξη του έργου:

 «Καλήν εσπέραν αφεντάδες/ καλώς ορίσατε κυράδες

μέλισσες μάζεψαν τη γύρη/ την έφεραν στο πανηγύρι 

οι μέλισσες ζυμώνουν μέλι/ ήλιε μου φάε και μη σε μέλει

τα φίδια φέραν το φαρμάκι/ τα παλικάρια το μεράκι

το μπρούσκο βράζει στο βαρέλι/ ήλιε μου πιες και μη σε μέλει

με όσα πω κι ότι κι αν δείτε/ μη μου το παραξενευτείτε

όσα χωράνε στην αλήθεια/ δεν τα βαστάν τα παραμύθια»

-Από τη σκηνή του έργου «Η φυγή του Όθωνα» το:

«… Καθώς τα μαγειρέψαν και τα φτιάξαν/ από ξαρχής το λάκκο μας εσκάψαν

κι από κοντά οι μεγάλοι μας προστάτες/ αγάλι αγάλι εγίναν νεκροθάφτες.

Και ποιος πληρώνει πάλι τα σπασμένα/ και πώς να ξαναρχίσω πάλι απ’ την αρχή

κι ας ήξερα τουλάχιστο γιατί;…

στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες/ ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες

εφτά ο τόκος, δέκα το φτιασίδι/ σαράντα με το λάδι και το ξύδι.

Κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε/ βουβός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί

την Ελλάδα που βγαίνει στο σφυρί…».

-Από το «Τραγουδιστής πλανόδιος και ράφτης»:

«… Απ’ τα χρεόγραφά μας θα οικονομήσουν/ θα δώσουν και θα πάρουν θα καλοκαρδίσουν

οι ξένοι τραπεζίτες και οι κερδοσκόποι/ μισοτιμής πουλιούνται/ του φτωχού οι κόποι…».

Από την παράσταση του ΚΘΒΕ.

Αισθάνομαι πολύ τυχερός που εκείνο τον καιρό βρέθηκα, αδειούχος στρατιώτης, στην Αθήνα, και είδα αυτή τη μεγάλη θεατρική παράσταση, την παράσταση ορόσημο για το ελληνικό θέατρο αλλά και για τα πολιτικά μας πράγματα.

Μια θεατρική παράσταση προάγγελος των φοιτητικών αγώνων κατά της Χούντας με κορύφωση το «Πολυτεχνείο ‘73».

Ατέλειωτες ουρές έξω από το θέατρο και μέσα αγωνιστικός παλμός, πατριωτική, δημοκρατική έξαρση και συγκίνηση… Γράφει η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» (7-7-1973):  «Στο ευρύχωρο και παλαιότατο υπαίθριο θέατρο “Αθήναιο” στήθηκε ένα λαϊκό πανηγύρι ποιότητας και- θα λέγαμε ακόμη- εθνικού φρονηματισμού…».

Και ο καθηγητής Γιώργος Κουμάντος γράφει στην εισαγωγή του ομώνυμου βιβλίου, τυπωμένο από τις εκδόσεις Ερμείας, το Μάη του 1975, και το οποίο ανέσυρα από τη βιβλιοθήκη μου, όπου βρισκόταν καταχωνιασμένο εδώ και τριάντα χρόνια περίπου:

«…Έτσι υποδεχτήκαμε “Το μεγάλο μας τσίρκο”- στιγμές από το παρελθόν μας, κινητοποιημένες για να μας βοηθήσουν σε μια δύσκολη στιγμή του παρόντος. Στο κείμενο ήταν η Ελλάδα που μας φώναζε να μη λυγίσουμε στη σκληρή περιπέτεια… Κι οι ηθοποιοί, ο Καζάκος με το γρανιτένιο πάθος της αλύγιστης αντοχής, η Καρέζη με το φλεγόμενο πάθος του ξεσπάσματος δεν υπηρετούσαν μόνο την τέχνη- υπηρετούσαν ένα λαό. Ο λαό ήταν παρόν, μετείχε στην παράσταση με τη  αίσθηση ότι επιτελεί ένα καθήκον, όπως σε μια διαδήλωση, όπως σε μια επιστράτευση. Οι παραστάσεις ήταν μαζικές πολιτικές εκδηλώσεις, οι μεγαλύτερες της της Επταετίας. Πριν από το Πολυτεχνείο».

Υπέροχοι, αγωνιστές τολμηροί και θαρραλέοι, οι πρωταγωνιστές της παράστασης: ο Κώστας Καζάκος (και η σκηνοθεσία δική του), η Τζένη Καρέζη, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Καλαβρούζος, Περλέγκας, Κολοβός, και πολλοί άλλοι. Και βέβαια αξέχαστα η μουσική και τα τραγούδια της παράστασης τραγουδισμένα από τον αλησμόνητο Νίκο Ξυλούρη.

Γράφει ο αξέχαστος μεγάλος θεατρικός μας συγγραφέας, Ιάκωβος Καμπανέλης, στην εισαγωγή του βιβλίου του: «“Το μεγάλο μας τσίρκο” ανέβηκε το καλοκαίρι του 1973 από τη Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο. Το έργο σημείωσε τη μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία του Θεάτρου μας, με πάνω από 400.000 θεατές στην Αθήνα και στις επαρχιακές πόλεις. Αυτό όμως κανείς δεν το ‘ξερε όταν οι δυο τους (Καρέζη και Καζάκος) αποφάσιζαν το ανέβασμά του. Εκείνη τη  ώρα διακινδύνευαν τα πάντα και πολλοί φίλοι τους τους συμβούλευαν να μην προχωρήσουν. Δε λιγοψύχησαν. Την τόλμη τους εκείνη, που δεν πρέπει η κατοπινή επιτυχία να την μειώσει ή να την επαλείψει, νιώθω την υποχρέωση τώρα που το έργο εκδίδεται να τη μνημονέψω πρώτη – πρώτη».

Διαχρονικά επίκαιρο το θρυλικό θεατρικό έργο του Καμπανέλη: τότε, το 1973, ο λαός μας καταδυναστευόμενος από τη Χούντα των συνταγματαρχών, και σήμερα στους σκληρούς καιρούς των μνημονίων της φτώχειας, της ανεργίας και της εξαθλίωσης του λαού μας.

Κάποιος έγραψε αυτές τις μέρες, και συμφωνώ μαζί του, ότι, αν το έργο παίζονταν πριν τις δυο τελευταίες εκλογές, θα μπορούσε ν’ αλλάξει ακόμα και το εκλογικό αποτέλεσμα και η Ν.Δ. να μην ερχόταν πρώτη!

Ας δούμε όμως και τι γράφει, μεταφέροντάς μας στο κλίμα της εποχής, η Κατερίνα Αγγελιδάκη στην εφημερίδα «Το ποντίκι» (χθες, 28-6-’12) στο  άρθρο της με τίτλο «Καλήν εσπέραν αφεντάδες»:

«Ήμουν, θυμάμαι, μικρή. Σε μια επαρχιακή πόλη της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Και σε μια εποχή που οι μεγάλοι πίστευαν πως οι μικροί δεν καταλαβαίνουν και πολλά. «Το μεγάλο μας τσίρκο», που περιόδευε τότε σε όλη την Ελλάδα, ήταν η πρώτη θεατρική παράσταση που παρακολούθησα στη ζωή μου. Με μάτια και στόμα ορθάνοιχτα. Ακόμα και σήμερα, τόσα χρόνια και τόσες παραστάσεις μετά, αυτήν την πρωταρχική μέθη ζηλεύω και αναζητώ. Θυμάμαι σαν να ’ναι τώρα την Τζένη Καρέζη να αλωνίζει τη σκηνή με την μπαλωμένη τραγιάσκα της και τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, δακρυ­σμένο Κολοκοτρώνη, να βροντοφωνάζει: «Οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους και οι ζωντανοί με τους ζωντανούς». Θυμάμαι το κοινό να σηκώνεται όρθιο. Μερικοί έκλαι­γαν. Άλλοι αγκαλιάζονταν. Σχεδόν όλοι τραγουδούσαν τους στίχους των τραγουδιών …». (όλο το άρθρο εδώ)

-Αποσπάσματα από το θεατρικό κείμενο του Ιάκωβου Καμπανέλη…

α. Από τη σκηνή της παράστασης «Ο Αντρόνικος». Μιλάει ο «Ζητιάνος», που ιδωμένος με «σύγχρονο μάτι» μπορεί ν’ αντιστοιχηθεί με κάποιον από τους χιλιάδες εξαθλιωμένους της Ελλάδας του μνημονίου ή ακόμα και με την ίδια την Ελλάδα, που φαύλοι και ανίκανοι πολιτικοί την κατάντησαν ζητιάνα, να ζητιανεύει «ελεημοσύνη» στις διεθνείς αγορές και στα παζάρια…

Ζητιάνος: «… Θα μου δώσετε τώρα μια ελεημοσύνη; Πεινάω χριστιανοί, καταλαβαίνετε; Αν σας ενοχλεί που λέω την αλήθεια, πληρώστε με τουλάχιστον επειδή έχω το θάρρος της γνώμης μου!… Δηλαδή τη θέλετε να λέω, πώς θέτε να βγάζω το ψωμί μου; Κάνω δύσκολο επάγγελμα, υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός, η χώρα γέμισε ζητιάνους, την αλήθεια την ξέρουμε όλοι, δε συγκινεί κανένα! Αν δε βρει το δικό σου αλλόκοτο να πεις, δε γυρίζει ούτε στραβός να σε κοιτάξει! Λες τα σύκα – σύκα και τη σκάφη – σκάφη είσαι μπαγιάτικος! Λες κάτι αλλόκοτο, όλοι κρυφοκοιτάνε, χαμογελάνε, αλλά ως εδώ και μη παρέκει! Άγιοι Πάντες έχουμε μπει σε αδιέξοδο!… “Σώσον Κύριε τον λαόν σου”…».

β.  Από τη σκηνή του έργου «Το άγαλμα»:

Άγαλμα: «… Κι αν θέτε στ’ αλήθεια να τιμήσετε εμάς τους παλιούς, μη μας τηράτε πλέον. Κάμετε δικό σας δρόμο, πάτε μπροστά και λησμονήστε μας! Εμάς το έργο μας και ο καιρός μας πέρασε και δε μοιάζει με το δικό σας. Μη σας λένε πως εμείς, αγράμματοι, μ’ ένα ξεροκόμματο και με την πίστη στο Χριστό κάναμε θάματα!…Που ‘σαι ορέ Καραϊσκάκη να τα πεις καλύτερα!…

Εμείς επολεμήσαμε για να ‘χετε εσείς τα γράμματα και το ψωμί που δεν είχαμε και να μη χρειάζεστε θάματα για να ζήσετε ζωή ανθρώπινη… Έι Παπαφλέσσα σήκω και βοήθα. Αφήστε το δικό μας αγώνα και κοιτάτε το δικό σας… Πού είναι η Τρίτη του Σεπτέμβρη, πού είναι το Σύνταγμά σας;… Ο Σεπτέμβρης είναι παιδί του Μάρτη κι εσείς παιδιά δικά μας. Οι πεθαμένοι με τα πεθαμένα κι οι ζωντανοί με τα ζωντανά.. Εμείς τι άλλο να θέμε;.. Πού ‘σαι Καραΐσκο!… Φλέσσα!… Ανδρούτσο… Έμπα μπροστά γέρο πλαπούτα… Άι μπράβο… παίξε μας ένα τσάμικο…».

 

-Τραγούδια από την παράσταση:

-«Καλήν εσπέραν αφεντάδες» με το Νίκο Ξυλούρη εδώ

-«Λαέ μη σφίξεις κι άλλο το ζωνάρι» με τον Ξυλούρη και χορωδία εδώ

-«Ξεριζωμός» με το Νίκο Ξυλούρη και τη Τζένη Καρέζη εδώ

Από τραπεζίτη σε τραπεζίτη μας πάνε (στο χαμό)… Ο πατενταρισμένος μνημονιακός Γιάννης Στουρνάρας και η ΜΚΟ του…

«Οι τράπεζες ξαπλωμένες στα φαρδιά πεζοδρόμια

σαν προϊστορικά ζώα που χωνεύουν τη λεία τους» (Τάσος Λειβαδίτης)

 Αυτά, λοιπόν, τα «προϊστορικά ζώα», που γράφει ο Λειβαδίτης, χωνεύουν και ξαναχωνεύουν τη λεία, την οποία τους την προσφέρουν αφειδώς υποτακτικές κυβερνήσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο… Ζούμε εδώ και χρόνια την περίοδο της «Διεθνούς τραπεζοκρατίας»!

«Σώζουν τις τράπεζες και όχι τους ανθρώπους», έγραφε πριν λίγες μέρες ο νομπελίστας Αμερικανός οικονομολόγος, Paul Krugman, στους The New York Times (το άρθρο του εδώ).

 Και ο γνωστός Έλληνας οικονομολόγος, Γιάννης Βαρουφάκης, δήλωσε πρόσφατα σε συνέντευξή του στο αυστραλιανό ABC: «…στην Ευρώπη, είτε πρόκειται για την Ελλάδα ή την Ισπανία, αυτό που έχουμε τώρα είναι αφερέγγυες τράπεζες που βρίσκονται σε θανάσιμο εναγκαλισμό με αφερέγγυα κράτη. Έτσι, τα κράτη δανείζονται από τον πυρήνα της Ευρώπης, προκειμένου να δώσουν στις τράπεζες και οι τράπεζες δανείζονται για να δώσουν στο κράτος και έτσι τράπεζες και κράτη είναι εγκλωβισμένοι σε ένα θανάσιμο εναγκαλισμό που αναμένεται να καταλήξει σε ναυάγιο πολύ γρήγορα.» (η συνέντευξή του, με τίτλο «Η Ελλάδα είναι τελειωμένη», εδώ).

Μετά απ’ αυτή τη γενική εισαγωγή, ας πάμε στις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, που αφορούν την εξεύρεση του νέου τσάρου της οκονομίας…

Το παλιό γνωστό αγωνιώδες ερώτημα που έθεσε πριν από πολλά χρόνια ο Κωνσταντίνος Καραμανλής: «Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;», σήμερα βρίσκει πολύ εύκολα την απάντησή του: «Μα, είναι οι τράπεζες, ηλίθιε!».

Από τραπεζίτη σε τραπεζίτη μας πάνε (στο χαμό)… Τον διεθνή τραπεζίτη, τον Παπαδήμο, τον κάνανε πρωθυπουργό «για να μας σώσει». Αφού τους «τελείωσε» ο Παπαδήμος και η Ελλάδα δε «σώθηκε», βρήκανε το Ράπανο, το διοικητή της Εθνικής τράπεζας, που μας τον παρουσίασαν σαν τον ικανότερο «διασώστη» μας. Αλλά φευ(!), ο επίδοξος «διασώστης» μας τραπεζίτης, με πρόσχημα τους λόγους υγείας,  δεν αποδέχτηκε τη θέση του υπουργού Οικονομίας, γιατί ο Σαμαράς δεν του έδωσε για συνεργάτες τους φίλους του Ζαννιά και Γιαννίτση, αλλά του φόρτωσε τον Σταϊκούρα!

Μετά το κυβερνητικό «ατύχημα» του Ράπανου το τρίο της συγκυβέρνησης δεν «κώλωσε», αφού διαβασμένοι άνθρωποι καθώς είναι είχαν υπόψη τους τους στίχους του Καβάφη: «… Και απαραίτητος, και μόνος, και μεγάλος/ αμέσως πάντα βρίσκεται κανένας άλλος».

Ψάχναν, τάχα μου, εναγωνίως το νέο τραπεζίτη που θ’ αναλάβει την κρίσιμη θέση του  υπουργού Οικονομίας, αλλά δε χρειαζόταν δα και τόση αγωνία, γιατί ο νέος ευνοούμενός τους, «ο απαραίτητος, και μόνος, και μεγάλος», σαν έτοιμος από καιρό, ήταν «εκεί», όταν χτύπησε το κινητό του κι ο Σαμαράς του πρότεινε ν’ αναλάβει «εργολαβία τη σωτηρία μας»…

Ο νέος σωτήρας μας, λοιπόν, τον οποίο έχρησε η κυβέρνηση Σαμαρά- κυβέρνηση, «συνευθύνης», κατά τον Βαγγέλη Βενιζέλο, «κυβέρνηση με προοδευτικό πρόσημο (;)», κατά τον Φώτη Κουβέλη- είναι  ο Γιάννης Στουρνάρας, πολυπράγμων, πολυσχιδής, «κοφτερό μυαλό», ικανότατος, όπως μας τον παρουσιάζουν, μα, πάνω απ’ όλα τραπεζίτης!

Τι στο καλό! «Κυβέρνηση σωτηρίας» χωρίς σωτήρα- τραπεζίτη γίνεται; Δε γίνεται… Σσσσσουτ… μη μιλάτε, ο «σωτήρας» μας δεν μπορεί παρά να είναι τραπεζίτης!!!

Γι αυτόν, λοιπόν, το νέο επίδοξο τραπεζίτη «σωτήρα» μας ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκα κάποια πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για τα «ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα» του…

«Αυτοπροσώπως η τρόικα στην κυβέρνηση με την ανάληψη του υπουργείου Οικονομικών από τον Γ. Στουρνάρα»… «Ο νέος υπουργός έβλεπε ανάπτυξη και όχι ύφεση με το Μνημόνιο»… «Προτεραιότητά του η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας», είναι κάποιοι τίτλοι από τα διαδικτυακά ευρήματά μου….

«Ο Γιάννης Στουρνάρας, δογματικός θιασώτης των αγορών και άνθρωπος των τραπεζών υπήρξε ένας εκ των συντακτών του Μνημονίου, καθώς, από την θέση του Γενικού Διευθυντή του ΙΟΒΕ («δεξαμενή σκέψης» του ΣΕΒ) έδινε πληροφορίες στην τρόικα για τις αντεργατικές πολιτικές, που μετά αυτή με τη σύμφωνη γνώμη των μνημονιακών κυβερνήσεων προωθούσε».

Πατενταρισμένος μνημονιακός, λοιπόν, ο Γ. Στουρνάρας, επί χρόνια συνεργάτης του τότε τσάρου της οικονομίας, Γιάννη Παπαντωνίου (!), στις κυβερνήσεις Σημίτη, αναλαμβάνει καθήκοντα με κεντρική επιδίωξη την εκποίηση της δημόσιας ακίνητης περιουσίας, για την οποία είχε παρουσιάσει προ μηνών, μαζί με τον Στ. Μάνο, το περιβόητο Σχέδιο Αρχιμήδης.

Παρ’ ότι οι αιτίες της κατρακύλας εντοπίζονται διά γυμνού οφθαλμού στο Μνημόνιο, επελέγη για υπουργός Οικονομικών ένας από τους κατ’ εξοχήν θεματοφύλακες του Μνημονίου και πρόσωπο της αμέριστης εμπιστοσύνης της τρόικας. Κάτι σαν τοποτηρητής…

Κάποιοι είπαν: «αυτός που μας έβαλε στο ευρώ, αυτός και θα μας βγάλει!»…. Κι αυτός είναι ο Στουρνάρας!…

Κατηγορούσαν το ΣΥΡΙΖΑ ότι με την ανεύθυνη καταστροφική πολιτική του θα μας έβγαζε από την Ευρωζώνη και το ευρώ!… Κι είναι αυτοί οι ίδιοι, οι «σωτήρες» μας, που θα διαλύσουν την Ευρωζώνη!… Δες τε το σημερινό πρωτοσέλιδο της γαλλικής Liberation με το αγωνιώδες ερώτημα, γραμμένο σε διάφορες γλώσσες: «Υπερβολικά αργά (για να σωθεί η Ευρώπη)?».

Ο Γιάννης Στουρνάρας και η ΜΚΟ του…

«Οι Γ. Στουρνάρας και Στ. Μάνος έχουν συστήσει ΜΚΟ από τον Νοέμβριο του 2011 προκειμένου να τους δοθούν τα ακίνητα του δημοσίου και να αναλάβουν να τα πουλήσουν. Η ΜΚΟ «Πρωτοβουλία ΚΑΠΠΑ (Κρατική Ακίνητη Περιουσία και Αξιοποίηση)» συνεστήθη τον Νοέμβριο του 2011 και συμμετείχαν και άλλοι φερέλπιδες εθνοσωτήρες (όπως ο Γ. Παναγιωτίδης), οι οποίοι εκπόνησαν το «σχέδιο Αρχιμήδης». Το σχέδιο για πώληση κρατικής περιουσίας (κινητής και ακίνητης) σε ευρωπαϊκό φορέα με δικαίωμα επαναγοράς, υπεβλήθη σε κρατικά όργανα και σε διεθνή δικηγορικά γραφεία συμβούλων επιχειρήσεων, όπως στη Roland Berger, που συνέταξε το σχέδιο «Εύρηκα», προκειμένου να βρεθούν κοινά στοιχεία στις δύο πρωτοβουλίες.» (από το left.gr)

Κλείνοντας, η επιλογή του Γιάννη Στουρνάρα, το γνωστό τρικ περί των “υπερπολιτικών” προσώπων, δεν μπορεί να συγκαλύψει τη βάναυση ταξικότητα και τον κυνικό χαρακτήρα της επιλογής. Ποια επαναδιαπραγμάτευση μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση με κεντρικό πρόσωπο τον τραπεζίτη, κ. Στουρνάρα; Και καλά, Σαμαράς και Βενιζέλος δεν κρύβονται. Αυτή την εντολή για λύση, όμως, έδωσαν οι πολίτες στον Φ. Κουβέλη;

Post Navigation

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 110 other followers