Ηρωικό (και τρελό?)!… Ιάπωνας παραμένει, ένα χρόνο σχεδόν τώρα, στη ραδιενεργά μολυσμένη περιοχή της Φουκουσίμα, για να φροντίζει τα εγκαταλελειμμένα ζώα!…
O Naoto Matsumura, “ολοκληρωτικά μολυσμένος” από τη ραδιενέργεια, μετέτρεψε το σπίτι του, που βρίσκεται στην περιοχή της Φουκουσίμα, σε κέντρο φιλοξενίας των εγκαταλελειμμένων ζώων!
«Τα ζώα της Φουκουσίμα εγκαταλελειμμένα στην τραγική τους μοίρα για να πεθάνουν», είναι ο τίτλος στο σχετικό ρεπορτάζ της εφημερίδας Cnnche, και το οποίο αναδημοσιεύει η προχθεσινή ιταλική Corriere della Sera.
Για αυτή την πλευρά της πυρηνικής καταστροφής στη Φουκουσίμα, για τα εγκαταλελειμμένα εκεί ζώα, κανείς δε μίλησε μέχρι τώρα. Μα κάποιος λυπήθηκε αυτές τις φτωχές ζωές, κι γι αυτό αποφάσισε να παραμείνει εκεί, στη μολυσμένη περιοχή της Tomioka, για να μην εγκαταλειφθούν στη τραγική τους μοίρα τα ζώα.
Το κυβερνητικό σχέδιο εκκένωσης της περιοχής λόγω της ραδιενέργειας το λέει καθαρά: όλοι όσοι κατοικούν στη μολυσμένη περιοχή σε απόσταση μέχρι και 20 χιλιομέτρων από τους κατεστραμμένους πυρηνικούς αντιδραστήρες από το τσουνάμι της 11 του περασμένου Μαρτίου πρέπει άμεσα να απομακρυνθούν από την περιοχή.
Αλλά ο αγρότης Naoto Matsumura παρά την αυστηρή κυβερνητική εντολή αποφάσισε να μην συμμορφωθεί μ’ αυτή! Η ανυπακοή του στην απόφαση άρχισε αμέσως, μετά την πρώτη μέρα της καταστροφής. Ενώ οι 78.000 κάτοικοι της περιοχής εγκαταλείπουν αμέσως την περιοχή, ο 52χρονος Naoto οργανώνει την «αντίστασή» του στο όνομα της φροντίδας των εγκαταλελειμμένων ζώων, επειδή το κυβερνητικό σχέδιο εκκένωσης της περιοχής δεν προβλέπει κανένα μέτρο για τα φτωχά ζώα.
Σήμερα είναι ο μοναδικός κάτοικος στη μολυσμένη περιοχή και φροντίζει τα ραδιενεργά μολυσμένα ζώα προσφέροντάς τους τροφή κι αγάπη!
Η ζώνη των 20 χιλιομέτρων γύρω από το επίκεντρο του πυρηνικού δυστυχήματος είναι σήμερα ένα τεράστιο υπαίθριο νεκροταφείο. Τα πτώματα από σκυλιά, γάτες, αγελάδες, γουρούνια, άλογα κλπ. είναι διάσπαρτα παντού.
«Είμαι πολύ οργισμένος», λέει ο ηρωικός Naoto Matsumura, «και είναι αυτός ο λόγος που βρίσκομαι ακόμα εδώ. Αρνήθηκα να φύγω από δω, παρέμεινα παρά την εντολή εκκένωσης με το θυμό και τον πόνο μέσα μου, και κλαίω κάθε φορά που κοιτάζω τα εγκαταλελειμμένα σπίτια στην πόλη που γεννήθηκα κι έζησα. Η κυβέρνηση κι ο κόσμος στο Τόκιο δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει εδώ».
Από τότε που αποφάσισε να παραμείνει στην περιοχή για να προσφέρει τροφή στα ζωντανά, βγαίνει εκτός της μολυσμένης περιοχής μόνον για να φέρει τροφή στους τετράποδους φίλους του.
Πολλές ζωοφιλικές οργανώσεις άσκησαν πιέσεις στην ιαπωνική κυβέρνηση να κάνει κάτι και για την απομάκρυνση των ζώων από τη μολυσμένη περιοχή, αλλά η κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα με τη δικαιολογία ότι είναι πολύ επικίνδυνο για τους ανθρώπους που θα επιφορτίζονταν μ’ αυτή την υποχρέωση.
Παρ’ όλα αυτά τον περασμένο Δεκέμβρη ακτιβιστές μιας ζωοφιλικής οργάνωσης μπήκαν στη μολυσμένη περιοχή και κατάφεραν να πάρουν από κει 250 σκυλιά και μια εκατοντάδα γάτες. Κατάφεραν μάλιστα στη συνέχεια να βρουν και να παραδώσουν στους τους ιδιοκτήτες τους το 80% των ζώων.
Η χειρότερη σκηνή που θυμάται Naoto Matsumura ήταν εκείνη που είδε στο σταύλο ενός γείτονά του: μια αγελάδα, «πετσί και κόκαλο», και το μοσχαράκι της. Το μικρό αδυνατισμένο πολύ από την ασιτία επιχειρούσε να θηλάσει από τη μαμά- αγελάδα, μα αυτή το απόδιωχνε φοβούμενη ότι αν έδινε τροφή στο μικρό της θα πέθαινε.
Βλέποντας στη συνέχεια δεκάδες παραπλήσιες φρικτές εικόνες ο Naoto άρχισε να δημοσιοποιεί την τραγική κατάσταση δίνοντας συνεντεύξεις στα ΜΜΕ του εξωτερικού, καθώς τα ΜΜΕ της Ιαπωνίας «αγνόησαν» αυτή τη δραματική πλευρά της καταστροφής στη Φουκουσίμα.
Ο Naoto Matsumura ζει σε μια πόλη φάντασμα, χωρίς ηλεκτρικό και πίνει νερό από ένα μικρό πηγάδι κοντά στο σπίτι του.
Μετά από εξετάσεις που έκανε για να μετρηθεί το επίπεδο ραδιενέργειας που δέχτηκε βρέθηκε ότι είναι «ολοκληρωτικά μολυσμένος».
Ο ίδιος παρά τη μόλυνσή του δε χάνει το κουράγιο του και δηλώνει: «Πρέπει να απολυμάνουμε αυτή τη νεκρή περιοχή. Εγώ παραμένω εδώ για να θυμίζω με την παρουσία μου ότι αυτό πρέπει να γίνει και γιατί θέλω να πεθάνω στον τόπο που γεννήθηκα»!
(από την ιταλική Corriere della Sera, 28-1-’12)
Εδώ το κείμενο στη ιταλική εφημερίδα….
