Los olvidados (οι ξεχασμένοι), ένα κείμενό μου (δημοσιευμένο και στο περιοδικό ΠΟΛΙΤΕΣ (τ. Ιανουάριος 2010) για τους Τομ Σόγερ των άγριων μεγαλουπόλεων…

 

 

 «Τι να έγιναν τα παιδιά του Κάρολου Ντίκενς;/ Το χιόνι σφυρίζει και συνεχίζει να τα χτυπά αλύπητα/ Χλομά και πεινασμένα μας περιμένουν/ στη γωνιά, με τους ώμους τους να διψούν για χάδι.» (Γ. Κοντός). Τα συναντούμε παντού: σε δρόμους και πεζόδρομους, στις κεντρικές πλατείες, στη γειτονιά μας, σε χώρους διασκέδασης, σε σταθμούς, σε εκκλησίες, παντού! Βρίσκονται συνεχώς μπροστά μας τείνοντας το αδύναμο χέρι τους και ψελλίζοντας διάφορες ευχές επαιτούν τον «όβολό» μας. Τα «ξεχασμένα» παιδιά, τα «παιδιά του δρόμου»,  μιας «ξεχασμένης» κοινωνίας, που στην πιο αποκρουστική της μορφή σαρκώνεται με τα λειψά κορμάκια των σύγχρονων Τομ Σόγιερ των άγριων μεγαλουπόλεων. Παιδάκια ρακένδυτα, ψυχούλες ρημαγμένες με χαμηλή φωνή και υγρά από την ικεσία μάτια, σαν σκιές στα φανάρια, στα σταυροδρόμια, στις γωνιές και νησίδες των λεωφόρων. Πλησιάζουν και κολλούν πάνω στα σταματημένα στο φανάρι αμάξια, συχνά με κίνδυνο της ζωής τους και ζητούν να καθαρίσουν το μπροστινό τζάμι ή ν’ αγοράσουμε μαντηλάκια ή λουλούδια ή μπανάνες. Δύσκολη στιγμή, γιατί το φανάρι ανάβει γρήγορα, ο πίσω οδηγός κορνάρει κιόλας από το πορτοκαλί και ο μικρός «ήρωας» του Ντίκενς σε κοιτά ικετευτικά, δίπλα πάντα στο τζάμι σου. Κι αν έχει ς έτοιμα ψιλά έχει καλώς! Αλλιώς, ένας ακόμη βιαστικός τσιταρισμένος που πατά γκάζι και αρνείται κι αυτό το ελάχιστο στους Σόγερ που ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες, όλες τις ώρες της ημέρας.

Ούτε να κάνεις ότι δεν τους βλέπεις, μπορείς! Είναι το βλέμμα τους που μιλά. Και λες, τι κοινωνία είμαστε που από το επίσημο κράτος ως τον τελευταίο Έλληνα πολίτη, αντί για «έγνοια μας μοναδική/ να διασώσουμε τη χαρά/ που κρύβεται/ στα μάτια μόνο των παιδιών», παίζουμε με τη συνείδησή μας, την «τυφλόμυγα», μέσα στην Αθήνα που ετοιμάζει νομοθεσία για τη δεύτερη γενιά μεταναστών, αφήνοντας την τωρινή στο έλεος των πολιτών, εάν και όσο υπάρχει αυτό…

Και, βεβαίως, αυτή μας η αδιαφορία είναι σίγουρο ότι θα οδηγήσει κάποια στιγμή αυτές τις άμοιρες ψυχούλες στην παραβατικότητα και τη βία. Όπως στην ταινία, «Los olvidados», του μεγάλου Λουίς Μπουνουέλ. 

Στο περίφημο αυτό φιλμ οι ανήλικοι πρωταγωνιστές, σπρωγμένοι από τη φτώχεια και τη δυστυχία στην αλητεία και την παραβατικότητα, εκφράζουν μια σκληρή και βίαιη συμπεριφορά οφειλόμενη στο γεγονός ότι τα παιδιά της «συμμορίας» αντί να δέχονται τη στοργή και την προστασία της οικογένειας και της κοινωνίας, εξωθούνται λόγω της ορφάνιας, της φτώχειας και της εγκατάλειψης σε ηθική εξαχρείωση. Έτσι στην ταινία του ο Μπουνιουέλ κατέγραψε και μας κατέδειξε σε άσπρο μαύρο, στα μέσα του περασμένου αιώνα, ότι αυτό που εμείς σήμερα υποκριτικά αντιμετωπίζουμε ως πρωτοφανές και τερατώδες το γεννά  η ίδια η κοινωνία, η οποία ενώ καθημερινά αναπαράγει τις αιτίες του κακού ταυτόχρονα αναρωτιέται «τι να έφταιξε;».

Και καθώς σήμερα γύρω μας ηχούν τα τύμπανα της οικονομικής διαπλοκής, του εύκολου κέρδους και «οι άνθρωποι λησμόνησαν όλους τους θεούς/ εκτός από τοκογλυφία, λαγνεία, εξουσία» (Τ. Έλιοτ), είναι φυσικό να παράγεται και να αναπαράγεται η «ξεχασμένη κοινωνία», η οποία καθώς φαίνεται «ακουμπά» πια όλο και περισσότερο τις πιο τρυφερές ηλικίες. Και μείς, τι κάνουμε; «Άνθρωποι εσείς της εποχής μου/ το άσμα σας ειν’ από πέτρα/ και δεν μπορεί να συγκινεί/ ξεχάσατε τη νιότη και το πάθος/ τον έρωτα, τη μουσική/…το άσμα σας είναι σταυρωμένο/ μοιάζει μ’ απέραντη πληγή/ κι ειν’ όλο πλημμυρισμένο/ από την άγριά σας οιμωγή…» (Τάκης Βαρβιτσιώτης).

Και να κλείσω, παραφράζοντας έναν στίχο- «επιθυμία» του Ν. Καρούζου: «Να κατουρήσω επαρκώς το κράτος και την πρόνοιά του» («την ευτυχία σας» γράφει ο Καρούζος)!  

                                                  Γιάννης Π. Τζήκας

Νομοσχέδιο για τους μετανάστες-Ιθαγένεια με εξετάσεις- «Πράσινο φως» για τη συμμετοχή 266.000 αλλοδαπών στις επικείμενες εκλογές…

 

Πιο αυστηρές γίνονται οι προϋποθέσεις να «γίνουν Ελληνες» οι μετανάστες πρώτης και δεύτερης γενιάς, ταυτόχρονα όμως βελτιώνεται η διαδικασία απονομής ιθαγένειας, με τη θέσπιση της ασφαλιστικής δικλίδας δικαίου του δευτεροβάθμιου ελέγχου στις Επιτροπές, ενώ ανάβει το «πράσινο φως» της συμμετοχής 266.000 μεταναστών στις επικείμενες εκλογές αυτοδιοίκησης στις 14 Νοεμβρίου, με δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Είναι η προσπάθεια της ανεύρεσης «χρυσής τομής» στο νομοσχέδιο που κατέθεσε χθες στη Βουλή ο υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Ραγκούσης.

Ο υπουργός Εσωτερικών δήλωσε ότι είναι εθνική, κοινωνική και οικονομική ανάγκη η ένταξη των νόμιμων μεταναστών στην ελληνική κοινωνία και υπογράμμισε το πνεύμα το νομοσχεδίου που είναι, όπως είπε χαρακτηριστικά, «παραμένοντας σταθεροί στους στόχους μας, να ενσωματώσουμε κάθε λογική και χρήσιμη πρόταση που κατέθεσαν πολίτες, φορείς και κόμματα στο διάστημα της διαβούλευσης».

Το νομοσχέδιο θέτει ως απαραίτητη και απαραβίαστη προϋπόθεση της απόδοσης ελληνικής ιθαγένειας τη νομιμότητα των μεταναστών. Τόσο οι μετανάστες όσο και τα παιδιά τους πρέπει να διαμένουν μόνιμα και νόμιμα στην Ελλάδα, με επίσημους τίτλους από το ελληνικό κράτος. Με αφετηρία τη συμπλήρωση νόμιμης παραμονής πέντε χρόνων, ο μετανάστης θεμελιώνει το δικαίωμα να υποβάλει αίτηση για την απόκτηση ελληνικής ιθαγένειας. Στη συνέχεια δίδεται προθεσμία δύο χρόνων στην ελληνική πολιτεία να απαντήσει θετικά ή αρνητικά στον μετανάστη. Η επταετία θα ισχύσει για τους μετανάστες που έχουν αυτή τη στιγμή τις προϋποθέσεις. Μετά την ψήφιση και δημοσίευση αυτού νομοσχεδίου, ορίζεται ως προϋπόθεση η επταετής συνολική νόμιμη διαμονή στη χώρα ή η κατοχή άδειας «επί μακρόν διαμένοντος» σε κάθε μετανάστη που θα ζητήσει την ελληνική ιθαγένεια. Ακολούθως η ελληνική πολιτεία έχει προθεσμία ενός έτους για να απαντήσει. Συνολικά, δηλαδή, απαιτούνται οκτώ χρόνια, σύστημα που προσομοιάζει σε μεγάλο βαθμό με το λεγόμενο γερμανικό μοντέλο.

 

Αλλες προϋποθέσεις που ορίζονται στο νομοσχέδιο είναι:

1 Επαρκής γνώση της ελληνικής γλώσσας, ώστε να είναι σε θέση ο μετανάστης να εκπληρώσει υποχρεώσεις που απορρέουν από την ιδιότητα του Ελληνα πολίτη.

2 Να έχει ενταχθεί ομαλά στην οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας.

Στοιχεία που συνεκτιμώνται και αποδεικνύουν την ομαλή ένταξη είναι η κοινωνική δράση του μετανάστη και η φοίτησή του ενδεχομένως σε ελληνικούς εκπαιδευτικούς φορείς, η συμμετοχή του σε κοινωνικές οργανώσεις ή συλλογικούς φορείς μέλη των οποίων είναι και Ελληνες πολίτες. Επίσης άλλα στοιχεία είναι:

- Συγγενικός δεσμός εξ αγχιστείας με Ελληνα πολίτη.

- Εκπλήρωση των φορολογικών υποχρεώσεών του.

- Εκπλήρωση των ασφαλιστικών υποχρεώσεων.

- Περιουσιακή κατάσταση και απόκτηση ακινήτου για κατοικία στην Ελλάδα.

3 Να έχει εξοικειωθεί με τους θεσμούς και την πολιτική ζωή της Ελλάδας και να γνωρίζει σε βασικά της σημεία την ελληνική πολιτική ιστορία, ιδίως τη σύγχρονη. Ειδική βαρύτητα θα έχει η συμμετοχή σε συλλόγους, πολιτικές ενώσεις και σωματεία μαζί με Ελληνες πολίτες και ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα θα έχει αν ο μετανάστης είναι εκλεγμένος στο διοικητικό συμβούλιο ενός τέτοιου φορέα, αλλά και τυχόν προηγούμενη συμμετοχή του στις εκλογές της πρωτοβάθμιας Τοπικής Αυτοδιοίκησης

4 Χρειάζονται επίσης τρεις συστατικές επιστολές από Ελληνες πολίτες που να μην έχουν συγγενική σχέση με τον μετανάστη. Οι υπογράφοντες τις επιστολές πρέπει να μένουν μόνιμα στον δήμο που έχει δηλώσει ως μόνιμη κατοικία ο μετανάστης ή να συνδέονται επαγγελματικά μαζί του.

5 Ο μετανάστης, τέλος, θα υποβληθεί σε ειδικά τεστ Γλώσσας, Πολιτικής Αγωγής και Ιστορίας από την Επιτροπή Πολιτογράφησης.

6 Παράβολο 100 ευρώ.

Κώλυμα για πάντα αποτελεί η τελεσίδικη καταδίκη για σοβαρά και επικίνδυνα εγκλήματα. Τέτοια είναι τρομοκρατία, ληστεία, υφαρπαγή ψευδούς βεβαίωσης, ανθρωποκτονία, ναρκωτικά, αντίσταση κατά της αρχής, εκβίαση, λαθρεμπόριο, υπεξαίρεση κτλ.

Κώλυμα αποτελούν επίσης και εγκλήματα με χρήση μέσων υψηλής τεχνολογίας. Ολα τα εγκλήματα θα πρέπει να έχουν τελεστεί επί ελληνικού εδάφους.

Για πρώτη φορά επίσης αναγνωρίζεται ως κώλυμα αν συντρέχουν λόγοι δημόσιας ή εθνικής ασφάλειας.

Για πρώτη φορά θεσπίζεται έλεγχος για τη διαδικασία απόδοσης της ιθαγένειας. Ο μετανάστης που έχει απορριφθεί από την Επιτροπή Πολιτογράφησης έχει τη δυνατότητα να προσφύγει σε δευτεροβάθμιο έλεγχο στο Συμβούλιο Ιθαγένειας, στο οποίο θα προεδρεύει πλέον επίτιμο μέλος του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Με το ίδιο νομοσχέδιο θεσπίζεται το δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις τοπικές εκλογές του πρώτου βαθμού αυτοδιοίκησης, σε μετανάστες που έχουν συμπληρώσει τουλάχιστον πέντε χρόνια νόμιμης παραμονής και έχουν άδεια επί μακρόν διαμένοντος, αόριστης διάρκειας ή δεκαετούς διάρκειας. Οι μετανάστες μπορούν να εκλεγούν ώς και το αξίωμα του δημοτικού συμβούλου στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Υπολογίζεται, σύμφωνα με εκτιμήσεις του υπουργείου Εσωτερικών, ότι τουλαχισοτν 266.000 μετανάστες μπορούν άμεσα να εγγραφούν στους εκλογικούς καταλόγους, με τους οποίους θα πραγματοποιηθούν οι αυτοδιοικητικές εκλογές αυτό τον χρόνο.

Ενα σημαντικό κομμάτι του νομοσχεδίου αφορά την απόδοση ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών. Η λεγόμενη δεύτερη γενιά χρειάζεται τη συνδρομή δύο προϋποθέσεων για να αποκτήσει την ιθαγένεια. Η πρώτη έχει να κάνει και με τους δύο γονείς, που χρειάζεται να έχουν συμπληρώσει και οι δύο πέντε χρόνια νόμιμης διαμονής στην Ελλάδα. Η δεύτερη έχει να κάνει με τα ίδια τα παιδιά, που πρέπει να έχουν εξαετή και επιτυχή φοίτηση σε ελληνικό σχολείο. Τρίτη προϋπόθεση, το παράβολο των 100 ευρώ. Τα ίδια ισχύουν και για τις μονογονεϊκές οικογένειες των μεταναστών, ενώ έχει προστεθεί ο όρος ότι το παιδί των μεταναστών που δεν θέλει για κάποιο λόγο την ιθαγένεια, μπορεί να κάνει δήλωση αποβολής της το αργότερο ένα χρόνο μετά την ενηλικίωσή του. Ειδικά οι ενήλικοι μετανάστες που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα και είναι πάνω από 21 ετών, έχουν φοιτήσει έξι χρόνια στο ελληνικό σχολείο, μπορούν να πολιτογραφηθούν αν δεν έχουν συγκεκριμένο κώλυμα.

Αποτέλεσμα της υποχώρηση της κυβέρνησης στις πιέσεις της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς χαρακτήρισε τον προτεινόμενο νομοσχέδιο με χθεσινή του ανακοίνωση ο Συνασπισμός. Τα αυτονόητα δικαιώματα των μεταναστών θυσιάζονται στο τρικομματικό παιχνίδι της συναίνεσης μεταξύ κυβέρνησης-Ν.Δ.-ΛΑΟΣ για την εφαρμογή των μέτρων του Προγράμματος Σταθερότητας που ισοπεδώνουν την κοινωνία, ανέφερε χθεσινή ανακοίνωση του ΣΥΝ, που υπογραμμίζει ότι θα δώσει τη μάχη μέσα και έξω από τη Βουλή ενάντια στους διαχωρισμούς για τα παιδιά που γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν στη χώρα μας. *

 

Ποιοι μπορούν να γραφτούν στους εκλογικούς καταλόγους

Τίτλος νόμιμης παραμονής Δικαιούχοι

1. Ομογενείς 160.000

2. Αδειες αορίστου, 10ετούς διάρκειας 62.000

3. Επί μακρόν διαμένοντες 130

4. Δελτία διαμονής με πενταετία 14.000

5. Γονείς ημεδαπών 1.000

6. Δικαιούχοι διεθνούς προστασίας 1.000

7. Ανιθαγενείς 120

8. Λοιποί ομογενείς 3.000

9. Υπό έκδοση άδειες 25.000

Σύνολο (κατ’εκτίμηση) 266.250

Απόδοση ελληνικής ιθαγένειας

Μετανάστης

5 + 2

Συμπλήρωση 5 χρόνων νόμιμης οριστικής διαμονής και προθεσμία 2 ετών για απάντηση

Μετά τη δημοσίευση του νόμου

7 + 1

Συμπλήρωση 7 χρόνων νόμιμης παραμονής και προθεσμία 1 χρόνου για απάντηση

Προϋποθέσεις

1. Γνώση ελληνικής γλώσσας

2. Ομαλή ένταξη στην ελληνική κοινωνία

3. Εξοικείωση με θεσμούς

4. Συστατικές (3) επιστολές Ελλήνων

5. Ειδικά τεστ γλώσσας

6. Παράβολο 100 ευρώ

Κωλύματα

* Τελεσίδικη καταδίκη σοβαρών εγκλημάτων (τρομοκρατία, ληστεία, ναρκωτικά, ανθρωποκτονία)

* Να μη συντρέχουν λόγοι δημόσιας ή εθνικής ασφάλειας

Παιδιά μεταναστών

* Γονείς με 5ετή νόμιμη διαμονή

* Εξαετής φοίτηση σε ελληνικό σχολείο (επιτυχής)

* Παράβολο 100 ευρώ

 ΕΛΕΝΗ ΔΕΛΒΙΝΙΩΤΗ, Ελευθεροτυπία, 5-2-2010

 

 

Ένας Έλληνας μετανάστης, καθηγητής πανεπιστημίου, στη Γερμανία, με αφορμή την περίπτωση του 132ου Δημοτικού σχολείου Αθηνών (Γκράβα) σε επιστολή του στην εφ. «Η ΘΕΣΣΑΛΙΑ»γράφει για τη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας στους αλλοδαπούς μαθητές στη Γερμανία…

 

Παιδί μεταναστών στη Γερμανία, ο κ. Γ. Σαββίδης, δρ. Πανεπιστημίου Μονάχου, ένιωσε την ανάγκη να γράψει δυο λόγια για τη δασκάλα (κα Στέλλα Πρωτονοταρίου) που δικάστηκε- και αθωώθηκε- γιατί δίδασκε τη μητρική γλώσσα στους μαθητές της- παιδιά μεταναστών:

«Με αφορμή τα δημοσιεύματα στον ημερήσιο τύπο σχετικά με την αθώωση δασκάλας που δίδασκε σε παιδιά μεταναστών τη μητρική τους γλώσσα, ξαναζωντάνεψαν παλιές μνήμες μου για το ίδιο πρόβλημα που αντιμετώπιζαν όλα τα παιδιά των φιλοξενούμενων εργατών (γκασταρμπάιτερ) και φυσικά όλα τα ελληνόπουλα στη Γερμανία, όπου βρισκόμουν και εγώ από τη 10ετία του 1960 μέχρι και το 2004.

Αλλά επειδή το θέμα δεν είναι απλώς προσωπικό, αλλά άκρως σχολικοπαιδαγωγικό και εθνικοκοινωνικό τόσο για τις οικογένειες των μεταναστών, όποιοι κι αν είναι αυτοί, όσο και για τη χώρα υποδοχής ή ανοχής αυτών, θα έλεγα πως είναι πια καιρός να βγούμε κι εμείς οι Έλληνες απ’ το καβούκι μας και να δούμε πώς αντιμετωπίζονται παρόμοια προβλήματα στο εξωτερικό. Ιδιαίτερα η χώρα μας, η Ελλάδα, με τα εκατομμύρια ομογενών μας ανά τον κόσμο.

Δε χρειάζεται να πάμε πολύ μακριά. Θα σταθούμε στη σημερινή μεταπολεμική Γερμανία με το γνωστό σε όλους μας «οικονομικό θαύμα», που σύμφωνα με δικά τους στοιχεία οφείλεται και στα εκατομμύρια φιλοξενούμενους εργάτες στη χώρα τους. Βέβαια καμιά σύγκριση ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γερμανία και ως προς την αντιμετώπιση της σχολικής μόρφωσης των παιδιών των μεταναστών. Εδώ με σεβασμό πάντοτε προς τη μητρική γλώσσα αυτών που προετοιμάζεται η ομαλή ένταξή τους στη γερμανική σχολική εκπαίδευση. Έτσι λειτουργούν τάξεις μητρικής γλώσσας σε κάθε γερμανικό σχολείο με τον προβλεπόμενο αριθμό μαθητών της ίδιας γλωσσικής εθνότητας με διδάσκοντα εκπαιδευτικό από τη χώρα προέλευσης των μαθητών, μισθοδοτούμενο από το γερμανικό δημόσιο. Πάνω από χίλιοι έλληνες εκπαιδευτικοί πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης υπηρετούν σήμερα στις λεγόμενες «εντεταγμένες τάξεις» μητρικής γλώσσας. Παράλληλα προσφέρονται δωρεάν μαθήματα εκμάθησης της γερμανικής γλώσσας και στους αλλοδαπούς γονείς εργαζόμενους στη Γερμανία, καθώς και στους εκπαιδευτικούς των τάξεων μητρικής γλώσσας.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Απλούστατα, διότι αναγνωρίζεται εδώ (στη Γερμανία) η μεγάλη σχολικοπαιδαγωγική και ψυχολογική σημασία της μητρικής γλώσσας ως προϋπόθεση για τη σωστή εκμάθηση οποιασδήποτε άλλης ξένης γλώσσας, καθώς ο ρόλος της μητρικής γλώσσας για τη διαμόρφωση της προσωπικότητας και του χαρακτήρα κάθε ανθρώπου.

Με άλλα λόγια, αν δεν ξέρω καλά τη μητρική μου γλώσσα, δεν θα μάθω σωστά κάποια άλλη ξένη γλώσσα. Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγουν πάντοτε όσοι ειδικοί ασχολούνται σοβαρά με το φαινόμενο της πρώιμης διγλωσσίας που παρατηρείται κυρίως στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

Δε γνωρίζω, βέβαια, πόσο ασχολούνται σήμερα τα ελληνικά πανεπιστήμια με την κοινωνική, παιδαγωγική και ψυχολογική υπόσταση και κατάσταση των αλλοδαπών παιδιών και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν αυτά στα ελληνικά σχολεία, ώστε να έχουμε τα ανάλογα συμπεράσματα., αλλά και βοηθήματα προς τους εκπαιδευτικούς μας στην πρωτοβάθμια κυρίως, αλλά και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Γνωρίζω όμως καλά πόσο τα γερμανικά πανεπιστήμια ήδη από τη 10ετία του 1960 άρχισαν να προσφέρουν στους φοιτητές των παιδαγωγικών τμημάτων τους, και θέματα διδακτορικής διατριβής πάνω στην αντιμετώπιση της σχολικής μόρφωσης των αλλοδαπών παιδιών, ακόμα και με ειδική οικονομική υποστήριξη (υποτροφία).

Γιατί, όλα αυτά; Απλούστατα βρέθηκε τότε ξαφνικά ολόκληρη η γερμανική κοινωνία μπροστά στο μεγάλο αυτό σχολικοπαιδαγωγικό πρόβλημα τόσων παιδιών με άλλη μητρική γλώσσα από τη γλώσσα διδασκαλίας στα γερμανικά σχολεία. Το ίδιο μήπως δεν συμβαίνει και με την ελληνική κοινωνία; Ποια μέτρα παίρνει όμως το δικό μας ελληνικό υπουργείο Παιδείας, τα ελληνικά πανεπιστήμια, οι ομοσπονδίες των Ελλήνων εκπαιδευτικών μας;

Μήπως είναι καιρός να δούμε όλοι μας την παρουσία τόσων αλλοδαπών στη χώρα μας και ως μια ευκαιρία να αλλάξουμε κι εμείς τρόπους και συμπεριφορές ζωής, αλλά και νομοθεσίες, αν θέλετε και για το δικό μας συμφέρον; Αυτό εξακολουθούν να πράττουν άλλωστε ακόμα και σήμερα οι Γερμανοί, που τώρα τελευταία μόλις προχώρησαν στη χορήγηση και της γερμανικής υπηκοότητας με όρους βέβαια και προϋποθέσεις για την κάθε μία περίπτωση χωριστά.

Προσωπικά λυπάμαι για το γεγονός της καταγγελίας, το οποίο θεωρώ μάλλον ατυχές συμβάν, που έπρεπε ίσως έτσι να γίνει, ώστε να το μάθουμε όλοι μας, να καταλάβουμε πού βρισκόμαστε και να αποφασίσουμε να αναλάβουμε ο καθένας μας το μερίδιο της ευθύνης που μας αναλογεί. Ελπίζω και περιμένω αυτό να πράξει και το υπουργείο Παιδείας μας, μια και «ποτέ δεν είναι αργά», διότι «κάλλιο αργά παρά ποτέ».

    Γιώργος Σαββίδης, δρ. Πανεπιστημίου Μονάχου, επιστολή δημοσιευμένη στην εφημερίδα της Μαγνησίας «Η ΘΕΣΣΑΛΙΑ», την Παρασκευή, 29-1-2010).

 …Και γερμανική υπηκοότητα ε; Χωρίς δημοψήφισμα; Φαίνεται ότι αυτοί δεν είναι τόσο «Γερμανοί», όσο εμείς «Έλληνες» ή, άλλως πώς «Ελληναράδες»! (Γ.Π.Τζ.)

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ: ο Μπρεχτ, ο Καρούζος, ο Φρόιντ και ο Μαρξ…

 

Σε εποχές που όπως λέει ο Μπρέχτ, «Απελπισμένοι σα βλέπαμε τη αδικία να κυριαρχεί και να μην υπάρχει εξέγερση»…. Εμείς, ενώ η κοινωνία βογκά, συνεχίζουμε τους εσωστρεφείς κύκλους άγονων αντιπαραθέσεων εκτός της κοινωνίας. Κι ενώ η νεοΠΑΣΟΚΙΚΗ κυβερνητική λαίλαπα «άρμα δρεπανηφόρο που θερίζει» μισθούς και συντάξεις, εμείς απλά διαπιστώνουμε ότι μας λείπει η εξωστρεφής αριστερή πολιτική για την κοινωνία ή άλλως πως «περί άλλων τυρβάζουμε»!

 Αυτό που έλεγε ο Ινγκράο για το πάλαι ποτέ PCI. «Ήμασταν στα μάτια της κοινωνίας εκείνη η δύναμη η οποία όχι μόνο πάλευε για να  της εξασφαλίζει το καθημερινό ψωμί, αλλά και αρκετές φορές (τις περισσότερες θα έλεγα εγώ), το καταφέρναμε κιόλας και της το πηγαίναμε στο σπίτι της».  Και ‘μεις τώρα «αγρόν αγοράζουμε» και συνεχίζουμε να βολοδέρνουμε αυτιστικά στον κομματικό μικρόκοσμό μας.

«Το θέμα δεν είναι η ανάπτυξη σοσιαλιστικής ιδεολογίας (αυτό είναι εύκολο)/ Το θέμα είναι η ανάπτυξη σοσιαλιστικής ψυχολογίας (αλλ’ αυτό είναι δύσκολο)», (Νίκος Καρούζος)…

33 χρόνια στην Ανανεωτική και Ριζοσπαστική Αριστερά, λίγες οι χαρές και πολλές οι πίκρες και οι απογοητεύσεις. Ομάδες, μαγαζιά και παραμάγαζα, τάσεις, υποτάσεις και υπέρ- τάσεις, ίντριγκες, «ηγέτες» και ηγετίσκοι, καρεκλοκένταυροι πολλοί, κομματικοί γραφειοκράτες και δεινόσαυροι επίσης. Νέα κόμματα, συνασπισμοί, τα φτιάχνουμε με ενθουσιασμό κι ελπίδα και «πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις» τα χαλάμε κι άντε απ’ την αρχή. Το σισύφειο σύνδρομο μας δυναστεύει, ο αυτοκαταστροφικός ιδεασμός μας συνεπαίρνει! Τη σοσιαλιστική ψυχολογία, το δύσκολο δηλαδή που λέει και ο Καρούζος, δεν καταφέραμε να την αναπτύξουμε επαρκώς. Αρχίζω να πιστεύω πλέον στα σοβαρά ότι το πρόβλημά μας δεν είναι ιδεολογικό αλλά ψυχολογικό. Και νομίζω ότι ο Μαρξ δε φρόντισε ως προς αυτό να μας εξοπλίσει επαρκώς με συνέπεια, η ιδεολογία του να είναι ανίκητη από κάθε άλλη πολιτική ιδεολογία, αλλά να ηττάται από την ψυχαναλυτική θεωρία του Φρόιντ. Φταίει το Εγώ (με την προσωπική διάσταση αλλά κι αυτής της κάθε γκρούπας και ομάδας) και το κακό το ριζικό μας, σύντροφοι….Λειτουργούμε και πολιτευόμαστε με κριτήρια μικρομάγαζου και όχι με κριτήρια ανοίγματος στην κοινωνία, αυτό τουλάχιστον απεδείχθη και τώρα, στα δυο τελευταία χρόνια, που ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε να δώσει μια ελπίδα στο δοκιμαζόμενο λαό και μεις αποδειχτήκαμε μικροί, πολύ μικροί, για να μας εμπιστευτεί.

Συνιστώσες- γκρούπες βρήκαν γήπεδο ανοιχτό στο κεντρικό πολιτικό παιχνίδι, νόμισαν πως έγιναν κάποιοι και αμετροεπείς πολλές φορές έστηναν και στήνουν στο εδώλιο του κατηγορουμένου το ΣΥΝ κι απ’ την άλλη κύριο μέλημά τους είναι πώς θα «ψαρέψουν» νέα μέλη για να μεγαλώσουν τη γκρούπα τους. Αρκετοί μάλιστα απ’ αυτούς πιστεύουν, οι αιθεροβάμονες, ότι κουβαλούν όλη την Επανάσταση στις πλάτες τους. Όπως έγραψε και ο Καρτερός στην ΑΥΓΗ: «…Αι γενεαί αι πάσαι συζητούν και αναζητούν την κοινωνία και τελικά διαφωνούν από πάνε για την κοινωνία», ε, και η κοινωνία τους προσπερνά αδιάφορη ή τους γυρίζει την πλάτη.

Οι της Ανανεωτικής πτέρυγας του ΣΥΝ, αγαπημένοι των ΜΜΕ που εφευρίσκουν χίλιους δυο λόγους να δημιουργήσουν προβλήματα στο ΣΥΝ και στην πορεία ανάπτυξης του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Κουβέλης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, που βγαίνει και κάνει δηλώσεις, εκτός κομματικής γραμμής, για συνεργασία στις δημοτικές εκλογές με το ΠΑΣΟΚ! Οι 23 των διάφορων συνιστωσών που ζητούν δημόσια την παραίτησή του, που όμως οι ίδιοι δεν έδειξαν την ίδια «ευαισθησία» στην περίπτωση του Κοροβέση, όταν, πριν μερικούς μήνες, ξεδιάντροπα βγήκε και δήλωσε ότι ο ΣΥΝ τα «πιασε ή τα πήρε» την εποχή της συγκυβέρνησης το ’89!

Ο Κύρκος που δεν κουράστηκε, γέρος άνθρωπος, να βγαίνει κάθε λίγο και λιγάκι και να κάνει δηλώσεις για συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και που τελευταία οδηγήθηκε (τον οδήγησαν δηλαδή) στο φιάσκο του συμποσίου, όπου θέλησε να νεκραναστήσει την αλήστου μνήμης ΕΑΔΕ του ΚΚΕεσ.  προτείνοντας οικουμενική κυβέρνηση!

Ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ, Αλέκος Αλαβάνος, που τον αγαπήσαμε και τον τιμήσαμε για τις επιτυχείς του επιλογές, αλλά που, πριν μερικούς μήνες, περιέφερε την παραίτησή του από γραφείο σε γραφείο και μεις μαδούσαμε μαργαρίτες «παραιτείται δεν παραιτείται» και που ανέβηκε τα σκαλιά των γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ επευφημούμενος ως «καίσαρ» από προσωπολάτρες μαοϊκούς. Αυτός ο ίδιος πρόεδρος με δηλώσεις του χαρακτήρισε το κόμμα του , το ΣΥΝ, «κόμμα- καφέ μπαρ» και «φυτό εσωτερικού χώρου» και τώρα «απλό μέλος» του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς δήλωσε, απεργάζεται σχέδια δημιουργίας του δικού του αριστερού, όπως λέει, ΣΥΡΙΖΑ ακολουθούμενος από δυο τρεις γκρούπες συνιστώσες.

Και ο πρόεδρος του ΣΥΝ, Α. Τσίπρας, συνεχώς να βάλλεται και να αμφισβητείται! Τρείς φορές μέχρι τώρα οι καρεκλοκένταυροι των δυο μεγάλων τάσεων τον άδειασαν και δεν έκαναν δεκτή την πρότασή του για έκτακτο συνέδριο! Και αναγκάστηκε, και καλώς έκανε, να απευθυνθεί στα μέλη του κόμματος με βασικό αίτημα τη διοργάνωση έκτακτου συνεδρίου. Σ’ όλες οι Περιφερειακές συνδιασκέψεις που πραγματοποιήθηκαν ομόθυμα σχεδόν τα μέλη του κόμματος συντάσσονται με την πρόταση του προέδρου και απαιτούν το συντομότερο δυνατόν να πραγματοποιηθεί το έκτακτο συνέδριο! Και μη διανοηθούν οι «βαρόνοι» των τάσεων να απορρίψουν για άλλη μια φορά την πρόταση Τσίπρα! Θα μας βρουν απέναντί τους και οι αντιδράσεις μας πια θα είναι δυναμικές!

 Αν η κατάσταση συνεχιστεί έτσι, εάν έχουμε αποφασίσει να «αυτοκτονήσουμε» το επόμενο βήμα για μένα και για πολλούς άλλους είναι η αποχώρηση ή όπως έγραψε η Τζίνα Πολίτου στην ΑΥΓΗ «άντε γεια, σύντροφοι», κι αν χαθεί ο ΣΥΝ ή ο ΣΥΡΙΖΑ, ε,  η Αριστερά δεν πρόκειται να χαθεί!

Επί τέλους το κόμμα στα μέλη του! Να ανοίξουμε το δρόμο στη νεολαία μας, να τους παραδώσουμε τη σκυτάλη κι ας κάνουν και λάθη, πιστεύω ότι θα κάνουν λιγότερα από μας, δικό τους είναι το μέλλον κι αυτοί πρέπει να το διαχειριστούν.

Ροζάρνο: ο ρατσισμός σκιάζει την Ιταλία…Πογκρόμ κατά των μεταναστών με όρους μαφίας…Κι ένα βίντεο ντοκουμέντο από την ιταλική “L’ espresso”¨: «Πεθαίνοντας στην έρημο»…

 

«Πεθαίνοντας στην έρημο», ένα ντοκουμέντο με σκληρές εικόνες θανάτων μεταναστών στη έρημο, θύματα της συμφωνίας Μπερλουσκόνι- Καντάφι…

 

Ο ρατσισμός στην Ιταλία καλά κρατεί…

 «Η ντροπή της Νότιας Ιταλίας», «Μια χώρα που την ενώνει ο ρατσισμός», «Κου Κλουξ Κλαν» το πρωτοσέλιδι της Il manifesto…Οι τίτλοι των ξένων, αλλά και αρκετών εγχώριων εφημερίδων, δεν ήταν καθόλου κολακευτικοί για την Ιταλία, ύστερα από το τελευταίο πογκρόμ κατά των αφρικανών λαθρομεταναστών στην Καλαβρία.

Αφορμή για μπαράζ δηλώσεων, που περιλάμβαναν κρίσεις, επικρίσεις και συγκεκαλυμμένες μομφές από διεθνείς επίσημους φορείς και μη κυβερνητικές οργανώσεις αλλά και εκ των έσω, έδωσαν οι πρόσφατες ταραχές στο Ροζάρνο της Καλαβρίας με θύματα κυρίως παράνομους μετανάστες.

 

Οι μετανάστες εγκαταλείπουν το Ροζάρνο

Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι μπορεί να εμφανίστηκε δημοσίως για πρώτη φορά μετά την επίθεση που δέχτηκε στο Μιλάνο και μάλιστα καλοδιάθετος, δεν είπε όμως λέξη για τα πρόσφατα περιστατικά στο Ροζάρνο: την προβοκάτσια, τις ταραχές, τη μαζική έξοδο χιλίων και πλέον μεταναστών από την περιοχή. Τις δημόσιες δηλώσεις έχει αναλάβει ο υπουργός Εσωτερικών, χθες όμως δημόσια τοποθέτηση έκανε ο, των Εξωτερικών, Φράνκο Φρατίνι. Είχε προηγηθεί ανακοίνωση του Αιγύπτιου ομολόγου του Αμπούλ Γκαΐτ, σε έντονο ύφος, με την οποία ο υπουργός όχι μόνο κατήγγελλε αυτό που είδε ως «ευρεία εκστρατεία επιθέσεων κατά των μεταναστών» αλλά επιπλέον σημείωνε ότι πρόκειται «για μία μόνο όψη των πολλών παραβιάσεων τις οποίες αντιμετωπίζουν μετανάστες και μειονότητες στην Ιταλία, περιλαμβανομένων της αραβικής και της μουσουλμανικής». Ο Φρατίνι είπε ότι θα συζητήσει το θέμα με τον Αιγύπτιο ομόλογό του, βεβαιώνοντας ότι θεωρεί «απαράδεκτη» τη χρήση βίας οποιασδήποτε μορφής, συμπλήρωσε όμως ότι τα επεισόδια δεν είχαν να κάνουν με την Αίγυπτο ή τους Αιγύπτιους και δεν έχουν θρησκευτικό υπόβαθρο. Γενικά η θέση του ήταν ότι η Ιταλία σέβεται τους νόμους. Πιο αιχμηρός ο γερουσιαστής Ουμπέρτο Μπόσι της Λίγκας του Βορρά, πέρασε στην αντεπίθεση. «Δείτε πώς μεταχειρίζονται τους χριστιανούς οι Αιγύπτιοι» είπε στους δημοσιογράφους. «Τους διώχνουν».

 

Πυρά από παντού…

Ισχυρές «παραινέσεις» όμως δέχτηκε η Ρώμη και από τους δύο εισηγητές του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των μεταναστών και κατά του ρατσισμού. Χόρχε Μπουσταμάντε και Γκίτου Μουιγκάι κάλεσαν τις αρχές «να λάβουν τα αναγκαία μέτρα για να αντιμετωπίσουν την κλιμακούμενη ξενοφοβική στάση κατά μεταναστών, που οδήγησε στα γεγονότα του Ροζάρνο… Η βία αποκαλύπτει σοβαρά και βαθιά ριζωμένα προβλήματα ρατσισμού κατά των μεταναστών εργατών». Την «υποκρισία» εθνικών και τοπικών αρχών στην Ιταλία κατήγγειλαν οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, τονίζοντας ότι «όλος ο κόσμος ξέρει πόσο αξιοθρήνητες είναι οι συνθήκες στις οποίες ζουν οι μετανάστες… σε μια κατάσταση που μοιάζει με τη σκλαβιά».

Μεγάλη αίσθηση όμως προκάλεσε στην Ιταλία άρθρο της επίσημης εφημερίδας του Βατικανού «Osservatore Romano» που διαπίστωνε ότι οι Ιταλοί είναι ρατσιστές. Μετρημένα αλλά επί της ουσίας και με προτάσεις πολιτικής, ο αρμόδιος για τη μετανάστευση επίσκοπος Μπρούνο Σκετίνο είπε ότι τα γεγονότα στο Ροζάρνο «κατέδειξαν την αδυναμία του συστήματος υποδοχής και ένταξης» των μεταναστών, τονίζοντας ότι θα πρέπει να υπηρετείται το νόμιμο δικαίωμα στην υπηκοότητα. Κατέθεσε επίσης πρόταση για τα παιδιά μετανάστες και πρόσφυγες.

Ωστόσο, ο υπουργός Μαρόνι έχει ένα δίκιο όταν ισχυρίζεται ότι οι Ιταλοί δεν είναι ρατσιστές. Την ίδια στιγμή που οι αφρικανοί μετανάστες εκδιώκονταν κακήν κακώς από το Ροζάρνο της Καλαβρίας, διοργανώνονταν εκδηλώσεις συμπαράστασης σε διάφορα σημεία της χώρας, ακόμα και στον «ρατσιστικό» Νότο.

Το πογκρόμ της Καλαβρίας εξόργισε το Βατικανό, αλλά και τμήμα των ψηφοφόρων και του τύπου της κεντροδεξιάς. Αρθρο της φιλομπερλουσκονικής «La Stampa» είχε τον τίτλο «Αν αυτοί είναι άνθρωποι», παραφράζοντας το γνωστό έργο του ιταλοεβραίου διανοούμενου και επιζήσαντα του Ολοκαυτώματος, Πρίμο Λέβι.

Στο μεταξύ, στο Ροζάρνο της Καλαβρίας, κάποιοι παραγωγοί αναρωτιούνται ποιος θα μαζεύει στο εξής τα φρούτα και θα πληρώνεται με ψίχουλα. Θα πάρουν μια γεύση την 1η Μαρτίου, η οποία έχει κηρυχθεί «μέρα χωρίς μετανάστες» στην Ιταλία και στη Γαλλία, ενώ αναμένεται να ακολουθήσει και η Ισπανία.

(Πηγές: www.lastampa.it, www.larepubblica.it, www.corrieredellasera.it, AFP, ΑΠΕ)

 

Ο Τόμας Έλιοτ, το ποίημά του “Οι κούφιοι άνθρωποι” και η οργάνωση “Συνωμοσία πυρήνων της φωτιάς”…

 

Ευκαιρία να θυμηθούμε και να διαβάσουμε Τόμας Έλιοτ, γνωστός κι ως «ο ποιητής της “Έρημης χώρας”: Η οργάνωση “Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς” στην ανακοίνωσή της, για την ανάληψη της ευθύνης για την επίθεση στο κτίριο την Βουλής, παραθέτει στίχους του Έλιοτ…

Εδώ δημοσιεύω ένα μεγαλύτερο απόσπασμα από το ποίημα «Οι κούφιοι άνθρωποι», από το βιβλίο: «Τ. Σ. Έλιοτ, Άπαντα ποιήματα, μτφ. Αριστοτέλης Νικολαϊδης, εκδ. Κέδρος»…

 

«Οι κούφιοι άνθρωποι»

    (Τόμας Σ. Έλιοτ)

 

Είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι/ είμαστε οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι

σκύβοντας μαζί/ κεφαλοκαύκι άχυρο. Αλίμονο!

Οι στεγνές φωνές μας, όταν/ ψιθυρίζουμε μαζί

είναι ήσυχες και ανόητες/ σαν άνεμος σε ξερό χορτάρι

ή πόδια ποντικών σε σπασμένο γυαλί/

στο ξερό μας κελάρι.

 

Σχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα

παραλυμένη δύναμη, χειρονομία χωρίς κίνηση.

 

Αυτοί που πέρασαν/ με ολόισια μάτια, στου θανάτου το άλλο  Βασίλειο

μας θυμούνται-αν καθόλου-όχι ως χαμένες

 βίαιες ψυχές, μα μονάχα/ ως κούφιους ανθρώπους

τους βαλσαμωμένους ανθρώπους….

                         III

 «…αυτή είναι η νεκρή χώρα/ αυτή είναι του κάκτου η χώρα

 εδώ τα πέτρινα είδωλα/ σηκώνονται, εδώ λαμβάνουν

την ικεσία ενός χεριού νεκρού ανθρώπου
κάτω από το σπίθισμα σβησμένου άστρου…

                          V

…Mεταξύ ιδέας/ και πραγματικότητας
μεταξύ κίνησης/ και δράσης/ πέφτει η Σκιά

                            Γιατίι δικό σου είναι το βασίλειο
Μεταξύ αντίληψης/ και δημιουργίας

 μεταξύ κίνησης/ και απάντησης/ πέφτει η Σκιά

                           Η ζωή είναι πολύ μακριά

 Μεταξύ πόθου/ και σπασμού

μεταξύ δύναμης/και ύπαρξης/
μεταξύ ουσίας/ και πτώσης

 πέφτει η Σκιά

                          Γιατί δικό σου είναι το βασίλειο
γιατί δική σου είναι η ζωή/ γιατί η ζωή είναι δική σου

δική σου/ αυτός είναι ο τρόπος
που ο κόσμος τελειώνει

 όχι με ένα πάταγο αλλά με ένα λυγμό».

 (Τ. Σ. Έλιοτ, «Οι κούφιοι άνθρωποι», σ. 117, «Άπαντα ποιήματα», μτφ. Αριστοτέλης Νικολαϊδης, εκδόσεις Κέδρος).

 *Στον τελευταία λέξη του τελευταίου στίχου γίνεται η μεταστροφή από τη «Συνωμοσία πυρήνων της φωτιάς: «…που τελειώνει ο κόσμος/όχι με ένα λυγμό αλλά με ένα πάταγο”, ενώ κανονικά ο στίχος είναι: «όχι με έναν πάταγο αλλά με ένα λυγμό»…

* Ο στίχοι που είναι σε εισαγωγικά είναι αυτοί που χρησιμοποίησε στην ανακοίνωσή της η οργάνωση. Η οργάνωση γράφει ακόμα στην ανακοίνωσή της ότι το ποίημα γράφτηκε από τον Τ.S. Eliot για τον Γκάι Φοκς που επιχείρησε να ανατινάξει το Βρετανικό κοινοβούλιο).

 

 

Το ποίημα του μήνα (Γενάρης 2.010)! “Τα χέρσα” και “[Ξημερώνοντας τ' Αη Γιαννιού]“, μικρό απόσπασμα από το “Άξιον εστί”…

 

Βαν Γκογκ

Τα χέρσα

 

 Κι όμως

Η αληθινή ζωή είναι απούσα

Και είναι αυτή που κατοικεί

Στις σκέψεις και στα όνειρά μας

Και δεν την αφήνουμε να περπατήσει

Αλυσοδεμένη την κρατούμε μέσα μας

 

Να μιλήσουμε κάποια στιγμή

Για τα χέρσα  χωράφια μας

 Αυτά που ακόμα

 Δεν τα ξεχερσώσαμε

Από απουσία τόλμης

 Ή  απ’ την απειλή του «άλλου»

 

Και ο έρωτας…

Εσαεί ανολοκλήρωτος

    Γ. Π. Τζήκας

 

"Γενάρης", Τσαρούχης

               Οδυσσέας ΕΛΥΤΗΣ

(μικρό απόσπασμα από το «Άξιον εστί»)

 

«Ξημερώνοντας τ’ Αγιαννιού, με την αύριο των Φώτων, λάβαμε τη/

διαταγή να κινήσουμε πάλι μπροστά, για τα μέρη όπου δεν έχει καθη-/

μερινές και σκόλες…/

Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ο ένας πίσω απ’ τον/

άλλο, ίδιοι τυφλοί…/

Τότες, χωμένοι μες στις ρεματιές, γέρναμε το κεφάλι από το με-/

Ρος το βαρύ, όπου δε βγαίνουνε όνειρα…/

Δώδεκα μέρες κιόλας είχαμε μεις πιο πίσω στα χωριά κοιτάξει/

σε καθρέφτη, ώρες πολλές το γύρο του προσώπου μας…/

Τέλος, κάποια φορά, φανήκανε μακριά οι καπνοί που ανέβαιναν/

Μεριές μεριές, κι οι πρώτες στον ορίζοντα κόκκινες, λαμπερές φωτοβολίδες…/

[…} Άξιον εστί το κύμα που αγριεύει…/ Άξιον εστί το διάσελο που ανοίγει…/

Άξιον εστί το αναίτιο δάκρυ…/ Άξιον εστί των ερώτων το τραύλισμα πάνω στα βράχια…/ Νυν των λαών το αμάλγαμα…/Νυν η ταπείνωση των Θεών Νυν η σποδός του Ανθρώπου/ Νυν νυν το μηδέν…/ Και αιέν ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας!»

 

Tα σημαντικότερα γεγονότα του 2009 σε 35 φωτογραφίες (Reuters και Panorama.it)…

 

O Σιμωνίδης ο Κείος με καίριες λέξεις ζωγράφισε το χρόνο σαν θηρίο με πανίσχυρα δόντια, ικανά να συντρίψουν και τα σκληρότερα των πραγμάτων: «Ο τοι χρόνος οξύς οδόντας/ και πάντα ψήχει και τα βιαιότατα»….

Ραμάλα-Παλαιστίνη

Γάζα- Παλαιστίνη

Ισραηλινή με τα παιδιά της.

Διαδηλώσεις και συγκρούσεις στο Ιράν.

Η δολοφονία της Νέντα Σολτάν στην Τεχεράνη.

lamabad, Pakistan

 

Πακιστάν

Αφγανιστάν

Αφγανιστάν, μάνα και παιδί εξαρτημένοι από το όπιο.

Αφγανιστάν

Παιδί που κλαίει πάνω από το φέρετρο του πατέρα του-ιταλού στρατιώτη που σκοτώθηκε στο Αφγανιστάν.

Συλληφθέντες πακιστανοί στρατιώτες.

Αφγανιστάν, τα παιδιά παίζουν τον πόλεμο.

Αφγανιστάν

Αφγανός φυλακισμένος

Μάχη στο Αφγανιστάν

Καμπούλ, Αφγανιστάν.

Ινδοί παρακολουθούν την απονομή των όσκαρ στην ταινία slumdog millionaire

Από την κηδεία του Μάικλ Τζάκσον

Ναυαγοί μετανάστες στα Κανάρια νησιά

Δυο αδέρφια που πάσχουν από λευκίαση με την ξαδερφούλα τους.

Μικροί Ινδοί ντυμένοι σαν Μαχάτμα Γκάντι

Κινέζες στρατιωτίνες ετοιμάζονται για την παρέλαση της επετείου της Λαϊκής Επανάστασης

Η εκδίκηση του ταύρου.

Φίλαθλοι στο Οντάριο του Καναδά

Στο ζωολογικό κήπο της Σόφιας.

Γυναίκα στην Ιορδανία

Βραβευμένη για το 2009 φοτο από τη Unisef

50 φωτογραφίες με τα σημαντικότερα γεγονότα της δεκαείας 2000 – 2009 (από την αγγλική Independent)….

Φωτογραφίες 2000 – 2009 απ’ όλο τον κόσμο… 

 

2000: από τη Γάζα στην Παλαιστίνη.

 

Ιούλιος 2000, concorde γαλικό παίρνει φωτιά κοντά στο αεροδρόμιο του Παρισιού με 113 νεκρούς.

 2001: Το πτώμα του Κάρλο Τζουλιάνι στη Γένοβα.

 2001: τρομοκρατικό χτύπημα στη Ν. Υόρκη.

2001: Ένα παιδί ανάμεσα σε μια ομάδα γυναικών σ' ένα τζαμί στην Τεχεράνη.

2002: ειδικές δυνάμεις ρώσων στρατιωτών απεγκλοβίζει πτώματα από θέατρο στη Μόσχα.

 

2003: Ιρακινός κρατούμενος προσοαθεί να ηρεμήσει το παιδί του.

Η σύλληψη του Σαντάμ Χουσεϊν

2003: πτώματα πνιγμένων αφρικάνων (λαθρο)μεταναστών..

2003: Κάπου στην Ινδία για να αντλήσουν το ελάχιστο νερό που έχει απομείνει.

 

2004: Ρώσος αστυνομικός προσφέρει βοήθεια σε παιδάκια από το σχολείο στη Β. Οσσετία, μετά την κατάληψη του σχολείου από Τσετσένους αντάρτες.

2005:  Η τρομοκρατική επίθεση στην Ισπανία

2004: Κίεβο-Ουκρανία.

2004: Ινδή θρηνεί τους νεκρούς απ' το φοβερό τσουνάμι.

2004: μικρή Ιρακινή σπαράζει στο κλάμα.

2004: βόμβα στο κέντρο του Ιράκ.

  

2005: από τις πλημμύρες στη Ν. Ορλεάνη των Η.Π.Α.

2005: από τον πόλεμο στο Ιράκ.

2005: η εκλογή του νέου πάπα.

2005: Άγγλος στρατιώτης φλεγόμενος, στο Ιράκ.

2006: η κεφαλιά του Ζιντάν στον Μασσεράτι στο παγκόσμιο κύπελο.

2006: ναυαγός μετανάστης σέρνεται στην άμμο, ενώ δίπλα αμέριμνες κυρίες λιάζονται- κάπου στα Κανάρια νησιά.

 

2005

2006: Γκουαντάναμο

2007: Σομαλοί πρόσφυγες

2007: Alicia Casilio, διαμαρτυρόμενη μ' αυτό τον τρόπο κατά του πολέμου στο Ιράκ.

2008: από την εξέγερση του Δεκέμβρη.

 

2008: από την εξέγερση του Δεκάμβρη.

2008: Από τις ταραχές στο Αμαζόνιο της Βραζιλίας.

2008

2008: κάπου στο Κογκό ένα ποτήρι γάλα στον πεινασμένο μικρό.

4/11/2008: Ο Ομπάμα κερδίζει τις εκλογές.

2008: ο Usain Bolt κάνει το παγκόσμιο ρεκόρ στα 200 μ. (19.30 δευτ.) στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου.

2008: από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων στο Πεκίνο.

2009: από τις διαμαρτυρίες και ταραχές στην Τεχεράνη.

2009: από τη βράβευση του Ομπάμα με το βραβείο Νόμπελ ειρήνης.

2009: από το σεισμό στο Αμπρούτζο της Ιταλίας με 308 νεκρούς.

2009: κανιβαλισμός λευκών αρκούδων, καθώς δεν μπορούν να βρουν τροφή λόγω της κλιματικής αλλάγής.

2009: από τις διαμαρτυρίες στην Κοπεγχάγη για την κλιματική αλλαγή.

2009: από την επίθεση κατά του Μπερλουσκόνι στο Μιλάνο.

2009: ένα παιδί τρέχει πάνω στο μεγαλύτερο πορτρέτο που φτιάχτηκε της Μόνα Λίζα και πέρασε στο βιβλίο Γκίνες.

2009: ένα Παλαιστίνιος διαμαρτύρεται πάνω στο τείχος που κατασκευάζουν οι Ισραηλινοί.

2009: μια γυναίκα κι ένα παιδάκι πρόσφυγες στο Πακιστάν περιμένουν ένα πούλμαν.

2009: μια μικρή με την κούκλα της στη Τζακάρτα (Ινδονησία).

2003: στα ερείπια ενός σχολείου στην Κίνα εξαιτίας μεγάλου σεισμού.

Το ποίημα του μήνα (Δεκέμβρης ’09): Τρία ποιήματα αφιερωμένα στον Αλέξη Γρηγορόπουλο και στα εξεγερμένα παιδιά μας…

 

 

 

 

Η βραβευμένη φοτο του Γ. Κιολεσίδη από τα γεγονότα του Δεκέμβρη 2008

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

 

 ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΤΗ ΣΑΛΠΙΓΓΑ

 

Αν μπορούσες να ακουστείς

θα σου έδινα την ψυχή μου

να την πας ως την άκρη του κόσμου.

Να την κάνεις πςριπατητικό αστέρι ή ξύλα

αναμμένα για τα Χριστούγεννα – στο τζάκι του νέγρου

ή του Έλληνα χωρικού. Να την κάνεις ανθισμένη μηλιά

στα παράθυρα των φυλακισμένων. Εγώ

μπορεί να μην υπάρχω ως αύριο.

Αν μπορούσες να ακουστείς

θα σου έδινα την ψυχή μου

να την κάνεις τις νύχτες

ορατές νότες, έγχρωμες,

στον αέρα του κόσμου.

 

Να την κάνεις αγάπη.

           

 

Νάνος Βαλαωρίτης

 

 “Το μάθημα της χαραυγής”

 

 Με το κόκκινο φίδι που γεννιέται στο αίμα τους

με τη διπλή φλογέρα που κοιμάται στο βλέμμα τους

τα παιδιά σας θα μεγαλώσουν κι αυτά

θα τινάξουν το βαρύ χαλινάρι να εμποδίζει το όνειρό σας

θα παρατήσουν τους χορούς και τα παιχνίδια στα τρυφερά λαγκάδια

και θα περάσουν σιωπηλοί μαρμαροτράχηλοι τις ατσαλένιες πόρτες

να πλημμυρίσουν τη γερασμένη σας πολιτεία

και τ’ αγέρωχα παλικάρια μεθυσμένα από το αίμα της χαραυγής

θα τιναχτούν να γιορτάσουν το ξύπνημά τους

να τραγουδήσουν με τη δική σας φωνή ένα δικό τους αστέρι

ν’ αγναντέψουν με τα δικά σας βλέμματα ένα δικό τους ήλιο

να κοιμηθούν με το δικό σας ύπνο ένα λαφρύτερο ύπνο

και θάρθουν αστροντυμένοι

όπως έρχεται το φεγγάρι να λιώσει στην αμασχάλη του βουνού

και θάρθουν ηλιολουσμένοι

όπως έρχεται το μαχαίρι αστραφτερό να βρει το κοιμισμένο χέρι

και θάρθουν ανεμοπόδαροι θαλασσοφιλημένοι

να τινάξουν στη μαραμένη σας αγκαλιά τη ζωντανή τους αγάπη.

 

 

 

Τάσσος "Κραυγή"

  

Μανόλης ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

 

Χάρης 1944

 

Ήμασταν όλοι μαζί και ξεδιπλώναμε ακούραστα τις ώρες μας
Tραγουδούσαμε σιγά για τις μέρες που θα ‘ρχόντανε φορτωμένες πολύχρωμα οράματα Aυτός τραγουδούσε, σωπαίναμε, η φωνή του ξυπνούσε μικρές πυρκαγιές
Xιλιάδες μικρές πυρκαγιές που πυρπολούσαν τη νιότη μας
Mερόνυχτα έπαιζε το κρυφτό με το θάνατο σε κάθε γωνιά και σοκάκι
Λαχταρούσε ξεχνώντας το δικό του κορμί να χαρίσει στους άλλους μιαν Άνοιξη.
Ήμασταν όλοι μαζί μα θαρρείς πως αυτός ήταν όλοι.
Mια μέρα μας σφύριξε κάποιος στ’ αφτί: “Πέθανε ο Xάρης”
“Σκοτώθηκε” ή κάτι τέτοιο. Λέξεις που τις ακούμε κάθε μέρα.
Kανείς δεν τον είδε. Ήταν σούρουπο. Θα ‘χε σφιγμένα τα χέρια όπως πάντα
Στα μάτια του χαράχτηκεν άσβηστα η χαρά της καινούριας ζωής μας
Mα όλα αυτά ήταν απλά κι ο καιρός είναι λίγος. Kανείς δεν προφταίνει.
…Δεν είμαστε όλοι μαζί. Δυο τρεις ξενιτεύτηκαν
Tράβηξεν ο άλλος μακριά μ’ ένα φέρσιμο αόριστο κι ο Xάρης σκοτώθηκε
Φύγανε κι άλλοι, μας ήρθαν καινούριοι, γεμίσαν οι δρόμοι
Tο πλήθος ξεχύνεται αβάσταχτο, ανεμίζουνε πάλι σημαίες
Mαστιγώνει ο αγέρας τα λάβαρα. Mες στο χάος κυματίζουν τραγούδια.
Aν μες στις φωνές που τα βράδια τρυπούνε ανελέητα τα τείχη
Ξεχώρισες μια: Eίν’ η δική του. Aνάβει μικρές πυρκαγιές
Xιλιάδες μικρές πυρκαγιές που πυρπολούν την ατίθαση νιότη μας…